iliaxtida

Η μεγαλη ανασφάλεια

2012-01-18T22:14:00.003+02:00

‎'Στο Γαλάτσι, το πρόβλημα μετατοπίζεται στον Αγ. Παντελεήμονα' επίσης, "Προχτές επιτέθηκαν σ’ έναν ηλικιωμένο, τον τραβάγανε σε όλο το πεζοδρόμιο για να του πάρουν την τσάντα κι αυτός έκλαιγε με λυγμούς. Μα, είναι δυνατόν να γίνονται αυτά, οι αστυνομικοί να είναι μια γωνία πιο κάτω και να κάθονται;»
"Σε τι είδους πόλη ζούμε, όταν κάποιος σε βρίσκει αιμόφυρτη στον δρόμο κι αντί να σε βοηθήσει, σου πετάει ένα πακέτο χαρτομάντηλα;"
Η βασική αιτία όλης αυτής της κατάστασης είναι φυσικά η οικονομική κρίση, μόνο που η κρίση ήρθε σε μια Αθήνα που ήταν ήδη σε παρακμή. Η εγκληματικότητα βρήκε πρόσφορο έδαφος.
Αλλά : "μετά σκέφτηκα “αν κλειστώ μέσα γιατί φοβάμαι, θα είναι σαν να τους κάνω χάρη”. Όχι, βγαίνω κανονικά και θα συνεχίσω να βγαίνω γιατί εδώ μεγάλωσα, εδώ έκανα οικογένεια και θα ζω σαν φυσιολογικός άνθρωπος».

Αποσπάσματα από το άρθρο "Η μεγάλη Ανασφάλεια" της Δέσποινας Τριβόλη στη Lifo

--> www.lifo.gr/mag/features/3036

Real time post #2 - καλη χρονια!

2012-01-01T01:04:00.002+02:00

Μπήκε 2012 κ μου είπαν ότι είναι η χρόνια του Δράκου. Είμαι Δράκος στο κινεζικό ωροσκόπιο. Είναι η χρόνια μου λοιπόν. Τι θα γίνει δηλαδή φέτος που δεν είχε συμβεί όλα αυτά τα προηγούμενα χρονια;...

David Bowie Sound and Vision

2011-12-25T20:46:00.000+02:00

Αυτό το σολάκι στην ηλεκτρική γιατί γαμάει τόσο???!!!! ;))))
Το ακουσα στο χοροστάσιο χθες κ έτρεξα κατευθείαν (στην αγκαλιά του) dj !! :P

Amy Winehouse - Our Day Will Come (lyrics)

2011-12-21T20:21:00.000+02:00

Real time post

2011-12-21T20:07:00.003+02:00

Όβερ. Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν. Αυτό το ποστ έχει άμεση σύνδεση με ένα από τα προηγούμενα (σας αφήνω εγώ να μαντέψετε με ποιο :Ρ ) Σήμερα ορκίστηκα. Στις 12 το μεσημέρι. Έχουν έρθει σχεδόν όλοι μου οι φίλοι από τη σχολή που μένουν επαρχία, κάποιοι από αυτούς ορκίζονταν μαζί μου. Η συγκίνηση που τους βλέπω ξανά και είμαστε πάλι όλοι μαζί είναι έντονη αλλά είμαι συγκρατημένη (σε λιγάκι που θα βγούμε και θα έχω πιει τα ποτάκια μου δε θα είμαι και τόσο βέβαια!!). Τελικά κατάλαβα ότι μου λείπουν πάρα πολύ και όσο και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου κάθε μέρα ότι αυτό που χρειάζομαι είναι απλά μια ισορροπημένη ζωή, τώρα που είναι εδώ θυμάμαι ξανά πώς περνούσαμε όλα αυτά τα χρόνια.. Θυμάμαι ότι όταν δεν ήμουν καλά μπορούσα να πάω σε καποιο σπίτι που μαζευόμασταν όλοι μαζί, να τους καλέσω σπίτι μου ή να πηγαίναμε βόλτα όλοι μαζί...ξέρω ότι αν ήταν εδώ θα κάναμε ακόμα παρέα. Πόσο πολύ τα αγαπώ αυτά τα παιδιά. Μετά από καιρό θα βγω για να πιω και να χορέψω στ' αλήθεια.

Για να θυμούνται οι παλιοί (ναι είμαι κ γω επισήμως παλιά πλεον!) και να γνωρίζουν οι νέοι

2011-12-17T00:58:00.003+02:00

Πρόσφατο αφιέρωμα στην αγαπημένη μου ταινία από το soundmag:

Amelie - Le Fabuleux Destin D'Amelie Poulain
Έτος κυκλοφορίας: 2001

Σκηνοθέτης: Jean - Pierre Jeunet
Σενάριο: Guillaume Laurant, Jean - Pierre Jeunet,

Πρωταγωνιστούν: Audrey Tautou, Mathieu Kassovitz

Υπάρχουν ταινίες που, ακόμα κι αν έχεις τάξει λαμπάδα στο Hollywood, πρέπει να δεις. Δεν θα ανατρέψει όλη την κοσμοθεωρία του σύμπαντος, που με μεγάλη προσοχή έχεις αναπτύξει, ούτε θα αλλάξει ριζικά τη γνώμη του άλλου φύλου για σένα (τώρα που το λες, μπορεί να συμβεί και αυτό), αλλά θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και θα σε κάνει να αναθεωρήσεις την άποψή σου για ορισμένα θέματα. Και, κακά τα ψέμματα, το τελευταίο Transformers δεν καταφέρνει κάτι τέτοιο.

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές ποιες είναι οι πιο life-changing ταινίες όλων των εποχών, αυτές που σε κάνουν να βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι, λιγότερο επικριτικό. Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις, αλλά ένα είναι σίγουρο - 7 στα 10 άτομα έχουν στη λίστα τους μία (τουλάχιστον) ταινία κοινή. Και αυτή είναι το "Αμελί".

Γυρισμένη το 2001, το γαλλικής παραγωγής "Αμελί" σάρωσε τα ταμεία, ενώ προτάθηκε για πέντε όσκαρ, μεταξύ αυτών και "Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας". Επιπλέον, σύστησε στο κοινό την πανέμορφη και ταλαντούχα Audrey Taoutou, την οποία, στη συνέχεια, απολαύσαμε σε αρκετές υπερπαραγωγές, με το αποκορύφωμα της καριέρας της το 2009, υποδυόμενη την αείμνηστη Coco Chanel.

Η 23χρονη Αμελί Πουλαίν ζει στη Μονμάρτη και εργάζεται στην καφετέρια της γειτονιάς. Αποκομμένη από το κοινωνικό σύνολο, βρίσκει ευχαρίστηση κάνοντας περίεργα πράγματα, όπως, για παράδειγμα, να παρακολουθεί τις εκφράσεις που παίρνουν οι θεατές στον κινηματογράφο,κατά τη διάρκεια μιας ταινίας. Έχοντας στερηθεί την οικογενειακή αγάπη στην παιδική της ηλικία, καθώς η μητέρα της πέθανε όταν η ίδια ήταν μόλις 6 ετών και ο γιατρός πατέρας της την ακουμπούσε μονάχα όταν επρόκειτο να την εξετάσει, η νεαρή Αμελί αποζητά την αγάπη.

Μια μέρα, η ηρωίδα θα βρει στο σπίτι της κρυμμένο ένα χαμένο "θησαυρό". Ένα κουτί με παιδικές φωτογραφίες πολλών χρόνων πριν. Έτσι, η ζωή της θα πάρει άλλη τροπή και μοναδικός της σκοπός θα γίνει η επιστροφή των φωτογραφιών στον αρχικό τους κάτοχο. Η Αμελί θα λάβει την απόφαση να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους, προσφέροντας τους λίγη αγάπη παραπάνω. Στην πορεία θα ανακαλύψει και θα ερωτευτεί έναν άνδρα με εξίσου αλλόκοτο "χόμπυ" : τη συλλογή πεταμένων φωτογραφιών απο φωτογραφικούς θαλάμους. Τότε, όμως, θα συνειδητοποιήσει ότι, βοηθώντας τους συνανθρώπους της να γίνουν ευτυχισμένοι, έχει ξεχάσει να βοηθά τον ίδιο της τον εαυτό.

Η υπέροχη φωτογραφία, η άρτια σκηνοθεσία και, φυσικά, ο καταπληκτικός τρόπος, με τον οποίο η Audrey Tautou υποδύεται το ρόλο της Αμελί Πουλαίν, ωθούν την ομώνυμη ταινία να συγκαταλέγεται με ευκολία στις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας των 00's. Τη μουσική έχει επιμεληθεί ο Yann Tiersen, ο οποίος έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από το soundtrack για τη συγκεκριμένη ταινία, αποκτώντας την αναγνώριση που έχει μέχρι σήμερα. Μέσα απο το φιλμ ένα είναι σίγουρο : θα αλλάξετε άποψη για αυτά που συμβαίνουν γύρω σας και θα αναζητάτε την πληρότητα στα μικρά πράγματα. Αλλά αυτό αφήνω να το κρίνετε εσείς, σωστα;

Σοφία Καλάγκα

http://www.soundmag.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3952%3Aamelie&catid=154%3Acopy-of-&Itemid=400214

Θυμός

2011-12-13T01:14:00.002+02:00

Θυμός..θυμός...παντού θυμός και σκοτεινά πρόσωπα. Αντίδραση. να αντιδράσουμε αλλά πώς? Να μην τους αφήσουμε να καταστρέψουν τις ζωές επειδή ΑΥΤΟΙ έκαναν λάθος υπολογισμούς. Να τους διαλύσουμε. Να αντιδράσουμε. Να τους σκοτώσουμε.
Εκείνοι δηλαδή γιατί επιμένουν να σκοτώνουν τα όνειρά μας; Τα όνειρα που καλλιεργήσαμε από παιδιά, που με αγάπη τα είδαμε να μεγαλώνουν, να ανοίγουν φτερά. Που τα φροντίσαμε, τα αγαπήσαμε, τα προσέχουμε σαν παιδιά μας. Αυτά είναι τα παιδιά μας. Είναι ότι έχουμε. Εμείς είμαστε ότι έχουμε. Εμείς και τίποτα άλλο.
Δεν μπορώ άλλο να κάνω ό,τι μου λένε απλά και μόνο για να ξελασπώσω τις μαλακίες τους. Να ξεπλύνω ΕΓΩ τις βρώμερές ποδιές που ΑΥΤΟΙ φίλησαν, ΕΓΩ που με περηφάνεια τόσο καιρό προχωράω έχοντας σαν μοναδικό μου όπλο το πνεύμα και το μυαλό. Σορυ, αλλά εγώ δεν είμαι βρώμικη σαν κι αυτούς. Κάποιο λάθος έχει γίνει εδώ.

Ευχαριστω!!

2011-10-31T21:49:00.004+02:00

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μεγάλο Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω σε όσους διαβάζουν αυτο το μπλογκ-σε όσους μπαίνουν τακτικά, σε όσους το συνάντησαν τυχαία-σε όσους αφήνουν σχόλια, σε όσους δεν αφήνουν σχόλια :Ρ , όσους χαμογελάνε όταν το διαβάζουν-και όσους κλαίνε γιατι όχι??? :Ρ -όσους προβληματίζονται, όσους σκέφτονται, όσους συμμερίζονται-ή όχι-τις απόψεις μου, όσους ελπίζουν, όσους αντλούν δύναμη από αυτή τη μικρή ιντερνετική γωνίτσα.
Γιατί, ένω ξεκινώντας ξανά να γράφω πιο τακτικά, πίστευα ότι κανεις δε θα με διαβάζει πια, ότι όλοι πλέον ασχολούνται με τα σόσιαλ μίντια και το fb, η ανταπόκριση που είχα μου δίνει απίστευτη αισιοδοξία και χαρά, με κάνει να θέλω να γράφω ξανά, να μοιράζομαι πράγματα, να τα βγάζω από μέσα μου, να γράφω...που μ'αρέσει πολύ, το έχω ανάγκη-ειδικά στις δύσκολες εποχές που περνάμε- και το έχω παραμελήσει τελευταία.
Αυτό το μπλογκ είναι ένα από τα κρυφά στοιχεία της προσωπικότητας μου. Δε μιλάω πολύ γι αυτό, δε θέλω να γνωρίζουν γι' αυτό οι άσχετοι. Όλοι εσείς λοιπόν είστε τα μικρά μου μυστικά :) χε χε
Να περνάτε καλά και να είστε αισιόδοξοι (όσο μπορείτε) Μόνο έτσι θα τα βγάλουμε πέρα ;)

Οι άγριοι

2011-10-19T00:40:00.002+02:00

Με όσα γίνονται σ αυτην την πόλη αληθεια,εχω αγανακτησει.Εχω και μια μίνι κατάθλιψη μη σας πω.Από τη μια οι γερμανοί και όλο τους το σόι που έχουν πέσει να μας φάνε, από την άλλη οι πακιστανοί και οι κινέζοι που τρώνε τα αδέσποτα και τα πουλάνε για κρέας. Οι μαύροι που ψάχνουν στα σκουπίδια για σίδερα (και φαΐ ενίοτε) και σέρνουν αυτα τα καρότσια που μου σπάνε τα νεύρα οπότε ξεπεταγονται μπροστά μου και είμαι με το ποδήλατο. Οι ναρκομανείς στο κέντρο, τα σκουπίδια βουνό..Τα βλαχαδερα που δεν έχουν ίχνος ευγένειας και καλοσύνης..Οι χαζοί της κυβέρνησης..
Συν του ότι έχουν πολλαπλασιαστεί οι επαίτες και οι άστεγοι και λυπάμαι τόσο κάθε φορά αλλά από την άλλη έχουν γίνει συνήθεια όλα αυτα.
Θέλω να φύγω, να μην τα βλέπω αλλά θα αφήσω την αθηνουλα μου που τόσο αγαπώ στους "άγριους"? :-(

Ζήσε τη στιγμή (κλισέ αλλά επίκαιρο)

2011-09-20T22:49:00.006+02:00

Τη στιγμή που έδωσα το πάσο και τη φοιτητική ταυτότητα και δεν τα πήρα ποτέ πίσω κατάλαβα ότι μια εποχή είχε τελειώσει. Το είχα νιώσει βέβαια καιρό πριν, όμως δεν το είχα πιστέψει. Γιατί δεν ήθελα. Καθώς περπατούσα στην Πατησίων φεύγοντας από τη σχολή, κατάλαβα ότι κάθε εποχή της ζωής μας είναι πολύτιμη. Γιατί κάθε μία είναι διαφορετική, έχει να μας δώσει κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό από την προηγούμενη και αν έχουμε την ενσυναίσθηση να λάβουμε ότι μπορούμε κάθε φορά, τότε όλα αυτά μαζεύονται και στέκονται δίπλα στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας. Εκείνη τη στιγμή στο δρόμο δε θα την ξεχάσω ποτέ, γιατί ένιωσα πως ότι μας δίνεται να ζήσουμε δε γυρνάει πίσω, και αν είμαστε αρκετά αχάριστοι ώστε να μην του δώσουμε σημασία τότε θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Μπορώ να πω ότι τα φοιτητικά μου χρόνια τα άδραξα όπως έπρεπε, με παρέες, καλούς φίλους, πάρτυ, μπαρ, χορούς, γέλια, ξεγνοιασιά, σπίτια, αγάπη. Όχι πως τώρα θα αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ζω, απλά η εποχή στην οποία εχώ μπει εδώ και αρκετό καιρό είναι μια άλλη και το νιώθω πολύ έντονα. Το ένιωσα όταν οι φίλοι μου από τη σχολή επέστρεψαν ο καθένας στην πόλη του, όταν αρχίσαμε όλοι να ψάχνουμε για δουλειά, όταν χθήκαμε. Τουλάχιστον εκείνοι που αγαπώ περισσότερο είναι ακόμα εδώ. Και αυτό με κάνει να νιώθω καλά, όσο απότομα κι αν έχει μπει αυτή εδώ η εποχή.

Έντι

2011-04-04T22:37:00.000+02:00

Ζωή, η πανέμορφα απρόβλεπτη

2011-01-11T23:45:00.007+02:00

Τελικά αυτό το πράγμα που ονομάζεται ζωή είναι τόσο δυναμική έννοια που υπάρχουν φορές που νιώθω να χάνομαι μέσα σε όλο αυτό. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές καταστάσεις και έννοιες νιώθω ότι είμαι τόσο μικρή. Δεν είναι λίγες οι φορές που νομίζω ότι αυτές κάνουν κουμάντο στη ζωή μου και όχι εγώ. Με πιάνουν, με στριφογυρίζουν, με ζαλίζουν. Χάνω τον έλεγχο. Μ'αρέσει. Λέω ότι δε νιώθω καλά αλλά είναι ωραία όσο και να προσπαθω να το αρνηθώ. Πόσο πολύ έχει αλλάξει η ζωή μου, πόσα πράγματα έχω ζήσει μέσα σε τόσο λίγα χρόνια. Από τότε που τέλειωσα το σχολείο. Η ζωή τρέχει τελικά. Και είναι ωραιο να ακολουθούμε τους ρυθμούς της, να μην την αφήνουμε να μας προσπερνάει. Τα χω πει και ξαναπεί ίσως αυτά όμως πως μπορώ να τα αγνοήσω όταν μετά από σχεδόν δέκα χρόνια που ορκίστηκα ότι δε θα ξαναέχω κατοικίδιο βρέθηκα να συγκατοικώ με ένα χαμστεράκι..! Και όταν μετά από καιρό που έπαψα πια να πιστεύω-για να μην πω στον έρωτα-στο ότι μπορεί να υπάρχει κάπου εκεί έξω κάποιος με τον οποίο θα μπορέσω να ενθουσιαστώ πραγματικά ξανά, να μου αρέσει και να θέλω να είμαι μαζι του η ζωή ξανά μου υπενθύμισε πόσο πανέμορφα απρόβλεπτη μπορεί να γίνει! Το Σάββατο στα Εξάρχεια στα Στάχυα μας χάρισαν τον τελευταίο ζεστό λουκουμά. Έναν λουκουμά που μέρες τώρα λιγουρευόμουν αλλα΄ποτέ δεν είχα πάρει την απόφαση να διεκδικήσω. Τελικά όταν κάτι το θες πολύ έρχεται μόνο του σε σένα? δεν ξερω. Μάλλον.

Μπορεί να έχεις γνωρίσει χίλιους ανθρώπους και να μην έχει καταφέρει κανένας να σε αγγίξει..μπορεί να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να σου αλλάζει όλη τη ζωή.(ατακα απο ταινία που είδα πρόσφατα)

Τελικά μάλλον υπάρχει.

2010-11-08T01:14:00.004+02:00

Τελικά υπάρχει Θεός.Αυτή είναι η σκέψη που τριγυρίζει έντονα στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Καμιά φορά μετατρέπεται σε ερώτηση."Υπάρχει Θεός?".Είναι φορές που λεω ΝΑΙ.Άλλες μπορεί να πω και όχι/ίσως/μπορεί. Οι στιγμές όμως που λέω ΝΑΙ είναι εκείνες που χαράσσονται μέσα μου και θέλουν σαν τρελές να μείνουν και να μη φύγουν με τίποτα, ακόμα κι αν η ασθενής μου μνήμη δεν τις βοηθάει με κανέναν τρόπο. Οι στιγμές αυτές είναι που εκείνη τη στιγμή με κάνουν να λέω το ΝΑΙ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

2010-10-31T23:23:00.002+02:00

Τι αξίζει στον καθένα?
Πόσο μπορεί να αντέξει?
Μέχρι πού μπορεί να δει?

Μπήκα στην τελική ευθεία.Τελικά.

Γιατί οι άντρες να είναι τόσο αχάριστοι....?

2010-10-23T01:53:00.006+02:00

Όπως καταλαβατε και από τον τίτλο ακολουθεί ένα άκρως σεξιστικό ποστ. Νομίζω έχω το δικαιώμα καθώς
1. δεν έχω αναφερθεί εδώ και καιρό σε κάποιο σχετικό θέμα
2. είμαι γυναίκα
3. έχουν μεσολαβήσει καταστάσεις που μου έχουν δώσει πέρα για πέρα το δικαίωμα να γράψω ένα τέτοιο ποστ.
Άντρες και αχαριστία λοιπόν. Δύο έννοιες άρρηκτα συνδέδεμένες . Αυτό που πρέπει να εξετάσουμε όμως είναι από πού πηγάζει αυτή η αχαριστία των ανδρών, η οποία δε συναντάται σε κανένα άλλο ον στην ίδια μορφή και όχι να πιάσουμε το θέμα επιφανειακά.
Οι άντρες ως γνωστόν από τα προϊστορικά χρόνια είχαν αναλάβει τα καθήκοντα που είχαν σχέση με το κυνήγι. Κυνηγούσαν για να φέρουν τροφή και όχι μόνο. Οι συνήθειες αυτές του κυνηγιού είχαν περάσει και σε άλλο επίπεδο. Στο επίπεδο του φλερτ. Οι άντρες από εκείνα τα χρόνια ήταν συνηθισμένοι να αναζητούν τη σύντροφό τους όντας εκείνοι οι κυνηγοι. Εν ολίγοις, διάλεγαν το θύμα τους, σήκωναν το ρόπαλο και όποιον πάρει ο χάρος. Στο τέλος η γκόμενα βρισκόταν στο πάτωμα να τη σούρνει ο επιτήδειος εραστής από το μαλλί. Πολύ όμορφα όλα αυτά. Τότε. Τώρα τι γίνεται. Γιατί μάλλον κάποια παρεξήγηση έχει γίνει. Με το τότε και το τώρα.
Και περνάμε στη σημερινή εποχή. Όπου οι άντρες μετά από τόσα χρόνια μέσα στα οποία παρουσιάζονται ως ιππότες, πρίγκηπες κλπ είναι πλέον όπως τους ξέρουμε σήμερα. Με τα υπαρξιακά τους, με τους δύσκολους χαρακτήρες τους, με τις υψηλές τους απαιτήσεις με τα στάνταρτντς τους και όλα τα συναφή. Ουδεμία σχέση δηλαδή με το πως τους έχουμε συνηθίσει όλον αυτόν τον καιρό. Αλλιώς τους αφήσαμε και αλλιώς τους βρήκαμε εν ολίγοις..! (το ανέφερα και στην αρχή, θα είναι ένα σεξιστικό ποστ) Χωρίς να μιλάμε για το πόσο δειλοί είναι ειδικά όταν πρόκειται να προσεγγίσουν το αντίθετο φύλο. Εκείνοι λένε ότι εμείς τους έχουμε κάνει έτσι. Εμείς λέμε το αντίθετο. Και πάει λέγοντας.
Για να μην ξεφεύγουμε όμως από το αρχικό πόιντ, η αχαριστία που έχουν αναπτύξει τελευταία μπορεί να έχει σχέση με όλα αυτα;Και αν ναι, πώς;
Λοπόν. Έχουμε και λέμε. Άντρας: κυνηγός. Ο άντρας με τα νέα του χαρακτηριστικά(αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω όπως και πολλά άλα σχετικά) προσεγγίζει μια κοπέλα. Αν η δειλία υπερισχύει τον προσεγγίζει αυτή, ή έστω τον διευκολύνει. Αν ο άντρας δεν ξενερώσει (διότι είπαμε είναι κυνηγός πάνω απ'όλα)το πράγμα προχωράει. Η καλύτερη τακτική είναι να του κάνει η γυναίκα τη δύσκολη αρχικά ώστε να νιώσει ότι έχει καταφέρει ο ίδιος να τη ρίξει. Η αχαριστία ξεκινάει σε αυτό εδώ το σημείο.Όταν ο άντρας έχει ρίξει την κοπέλα και εκείνη αρχίσει να δείχνει πιο πολύ το ενδιαφέρον της. Τότε εκείνος θεωρώντας την πλέον σίγουρη αρχίζει να το παίζει χαλαρός και άνετος. Σε βάθος χρόνου τον πιάνουν τα υπαρξιακά του, περνάει τις φάσεις του και εννοείται ότι η κοπέλα δεν μπορεί να τον βοηθήσει σε κάτι, δεν είναι σίγουρος αν θέλει να συνεχίσει μαζί της και διάφορα τέτοια. Ξαφνικά η κοπέλα κουράζεται, αραιώνει εκείνη, αδιαφορεί αισθητά και τότε είναι που ο κυνηγός μας επανέρχεται και αποφασίζει να την διεκδικήσει ξανά.
Όταν μία γυναίκα θέλει να δώσει και δίνει τότε ο αντρας τη θεωρεί δεδομένη. Αυτό σημαίνει ελεύθερος χώρος για δημιουργία προβληματικών καταστάσεων τύπου "Πιέζομαι", "Δεν ξέρω τι θέλω", "Δεν είμαι σίγουρος" κλπ. Όταν μια γυναίκα αδιαφορεί ο άντρας την κυνηγά.
Εν τέλει νομίζω ότι η αχαριστία αυτή πηγάζει από το συνεχές κυνηγετικό ένστινκτο του άντρα, το οποίο έχει ανάγκη να νιώθει συνεχώς ότι είναι ενεργό, χωρίς όμως να ενεργοποιείται τη σωστή στιγμή (π.χ. για να προσεγγίσει μια κοπέλα) αλλά κάθε φορά που νιώθει ότι η γυναίκα έχει χάσει το ενδιαφέρον της (εγωισμό να το πω;!). Από την άλλη, όταν νιώσει ότι η γυναικα μετατρέπεται ή πάει να μετατραπεί σε κυνηγό νιώθει αυτομάτως θύμα, πράγμα που εναντιώνεται στη φύση του και, αμύνεται. Ο τρόπος που αμύνεται έιναι λίγο άγαρμπος συνήθως και μπορεί να πληγώσει την κοπέλα, αλλά δυστυχώς έτσι έχει μάθει να φερεται κάποιος όταν νιώθει ότι απειλείται. Χωρίς πολλή σκέψη. Οπότε μάλλον η χαρακτηριστική αχαριστία των ανδρών πηγάζει από ένα παλιό ένστινκτο το οποίο τη σήμερον ημέρα δε λειτουργεί πλέον σωστά.

Hλιαχτίδα - Τάνια Τσανακλίδου

2010-10-08T01:41:00.001+02:00

Καρμικές ημέρες

2010-10-04T02:48:00.004+02:00

Τελικά εκείνο που είχα δει σε έναν τοίχο της Πλάκας γραμμένο ισχύει. "Τίποτα δεν είναι τυχαίο" έλεγε εκείνος ο τοίχος και εγώ απλά τον έβγαλα φωτογραφία. Ήμουν μικρή-δεν ήξερα. Μόλις που είχα τελειώσει το πρώτο έτος της σχολής και φωτογράφιζα την Αθήνα με τον κολλητό μου. Είχα μια υποψία ότι μερικά πράγματα δεν πρέπει να τα προσπερνάμε έτσι απλά. Αλλά τίποτα περισσότερο. Πώς γίνεται να συναντάς μπροστα σου πράγματα που έχεις σκεφτεί ήδη..? Και παραπάνω από μία φορές.. Να γνωρίζεις ανθρώπους που είχες επιθυμήσει να γνωρίσεις στο παρελθόν, να ακούς τραγούδια στο ραδιόφωνο που έχεις σκεφτεί ότι θες να ακούσεις και να τα πετυχαίνεις εκείνη τη στιγμή που το σκέφτηκες...Καθώς και τόσα άλλα... Η ενέργεια τις τελευταίες μέρες είναι αυξημένη, αν και νιώθω ότι δεν περνάω ιδιαίτερα θετική περίοδο στη ζωή μου, η τύχη θέλει να μου υπενθυμίζει διαρκώς ότι δε με εγκαταλείπει ποτέ. (Αυτό θέλω να σκέφτομαι για να μη με παίρνει από κάτω)

Girls - "Lust For Life" (official video)

2010-05-31T00:02:00.001+03:00

Ηλιαχτιδοτραγουδο!!!!!!!

Μικρές χαρές vol.I

2010-05-25T19:48:00.004+03:00

"Όταν βλέπεις σκύλους να κυλιούνται στο χορτάρι και αυτό να τους αρκεί, όταν βλέπεις μικρά παιδιά να ουρλιάζουν από χαρά επειδή κάνουν τραμπάλα, τότε θυμάσαι πως είναι τόσο απλό να ερωτευτείς, τόσο απλό να είσαι ευτυχισμένος.." Theia,άνοιξη 2010,Έρωτες αστικού πολιτισμού

Όταν εγώ σου έλεγα ότι η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά στιγμές, στιγμές που ο καθένας μας μπορεί να ζήσει όπως θέλει, να τις κάνει δικές του και άλλες να τις αφήσει να του φύγουν, γυρνούσες το κεφάλι στο πάτωμα με ένα διστακτικό "αλλά"...
Όταν σου είπα πως ότι θέλω να πάρω το παίρνω κάθε μέρα από τη ζωή μου, πως ότι θέλω το έχω και δε με νοιάζει να αναζητήσω κάτι άλλο, παρά να το δεχτώ με όλη μου την ψυχή όταν εκείνο έρθει να με βρει, γύρισες και μου είπες "ναι, αλλά..."
Μου είπες "μα τι πλάσμα είσαι εσύ;τίποτα δε θέλεις να πάρεις;"
Δε στο είπα. Αλλά αυτό που θέλω να πάρω το παίρνω κάθε φορά που είμαι μαζί σου...

κενό

2010-04-21T00:59:00.003+02:00

Εγώ ήθελα απλά να είσαι εσύ. Ή μαλλον ήθελα απλά να φύγω.
Πάντα να φεύγω θέλω. Μέχρι να γίνει αυτό που θέλω.
Μέχρι να είσαι εσύ. Να είσαι εσύ αυτό που θέλω.

Να φύγω. Το σκεφτόμουν καιρό τώρα.
Να μείνω. Το σκεφτόμουν κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι ήθελα να φύγω.
Έφυγα. Και ούτε που το σκέφτομαι πια.

Πιάστηκα από τη στιγμή. Πιάστηκα από ένα συναίσθημα.
Και έφυγα. Για να φύγω χρειάστηκε να κρατηθώ.
Και κρατήθηκα. Από εκεί που δεν ήθελα.
Έφυγα όμως. Αυτό το ήθελα.

Τώρα τα βήματα είναι σταθερά. Χωρίς να θέλω να κρατιέμαι.
Δε θέλω να πιαστώ από εκεί. Δε θέλω να ρίξω πουθενά το βάρος.
Θέλω να συνεχίσω. Απλά.
Το ξέρω, θα φτάσω.

πόλεμος συναισθημάτων

2010-04-03T12:53:00.003+02:00

Γιατί προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ...; Αναρωτιέμαι ακόμα. Δε θα τα καταφέρω ποτέ. Αυτή η πίεση με σκοτώνει. και ενώ κάθε μέρα γεμίζω με ενέργεια που πηγάζει από μένα και από όσα συμβαίνουν γύρω μου, ταυτόχρονα πεθαίνω σιγά σιγά μέσα μου. Που πήγε ο έρωτας; Που πήγαν αυτά τα έντονα συναισθήματα που τόσο μου αρέσει να νιώθω..; Δεν υπήρξαν ποτέ. Αυτό είναι. Όλα ήταν αποκυήματα της φαντασίας μου. Τα δέχτηκα αρχικά χωρίς καμία υποψία και εκείνα άρχισαν να με κυριεύουν σιγά σιγά. ώσπου στο τέλος δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά να αναζητώ αυτά και μόνο αυτά. Εκ πρώτης όψεως φαντάζει ωραίο, δεν είναι όμως. Γιατί σκεφτείτε να είσαι δέσμιος συναισθημάτων, τα οποία δε γνωρίζεις καν αν είναι δικά σου, να τα αναζητάς και να μην τα βρίσκεις πουθενά. Σε καμία ανθρώπινη ύπαρξη σε κανέναν και σε τίποτα. Τι με νοιαζουν όμως τα άλλα; Όταν δε βρίσκω αυτό που αναζητώ σε έναν άνθρωπο, όταν δεν μπορεί να με κάνει να το νιώσω τότε θα πρέπει να ψάξω αλλού.....σωστα; Αυτό είναι το μεγαλύτερο βασανιστήριο στο οποίο με έχουν υποβάλει.

The insight

2010-03-03T18:21:00.004+02:00

"Ζήσε την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία." Τούτη εδώ τη φράση δε θυμάμαι καν πού την άκουσα πρώτη φορά αλλά από τότε την ξανάκουσα ουκ ολίγες φορές. Τόσες φορές που την έχω ακούσει λοιπόν θα έπρεπε να την είχα εμπεδώσει. Η επάναλήψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως λένε-όχι της δικής μου μάλλον. Θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση αυτής της φράσης και της έννοιάς της και ίσως μετά αρχίσω να δικαιολογούμαι.
Ζω. Ζεις. Ζει. Πρόκειται για ρήμα με παρεξηγημένη έννοια, πολυχρησιμοποιημένο και βαρύγδουπο. Φράσεις του τύπου "ζει τη ζωή του στο έπακρο" ή "ζει μια όμορφη ζωή" αν αυτός που τις λέει τις εννοεί είναι απόλυτα σωστές. Το να ζεις σημαίνει να ευχαριστιέσαι αυτό το δώρο που λέγεται ζωή, να έχεις ωραία συναισθήματα και να ευγνωμονείς κάθε μέρα όποιον τελοσπάνυων σου χάρισε αυτό το δώρο, να είσαι ευτυχισμένος που είσαι καλά. Ζήσε λοιπόν. Μην επιβιώνεις απλά. Αλλά ζήσε. Τώρα. Εδώ και τώρα.
Και συνεχίζω στη επόμενη λέξη: "Μέρα". Η μέρα ξεκινάει από το πρωί που θα ξυπνήσεις και τελειώνει τη στιγμή που θα κοιμηθείς-Προσοχη!Μπορει να μην είναι και βράδυ..! Είναι ωραίο να ξυπνάς και η συνείδηση σου να είναι καθαρή. Να μη σε βαραίνει κάτι όταν σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να μην κουβαλάς στο μυαλό σου σκέψεις τύπου "Μα τι κάνω...?" Προσοχή γιατί μαζί με εμάς κάθε πρωί ξυπνάει και η συνείδησή μας(και όχι μόνο η "ζουγκλα" όπως λέει και γνωστή διαφήμιση!), πιο καθαρή και ζωηρή από κάθε άλλη στιγμή της ημέρας, οπότε αν είστε σε δίλημμα για κάποια απόφαση, αν την πάρετε εκείνη τη στιγμή ίσως ξεμπερδέψετε αλλά μπορεί και να το μετανιώσετε. Πάντως για τους σκληροπυρηνικούς δε θα ήταν μια άσχημη λύση, εφόσον μπορούν να υποστούν τις συνέπειες. Μέσα στη μέρα εναλλάσσονται πολλά συναισθήματα. Και αυτή είναι η ομορφιά της. Τι είναι μέρα λοιπόν; Ένας συνδυασμός γεγονότων, συναισθημάτων και σκέψεων...Κλεισμένα στο πλαίσιο περισσοτέρων από έναν χώρους.
Όσο για τη λέξη "τελευταία" θα παραδεχόμασταν ότι τις περισσότερες φορές ή έννοιά της είναι αρνητική. Όπως και εδώ, υπάρχει ένας άμεσος αρνητισμός ο οποίος οδηγεί σε μία έννοια τελικά θετική.
Γιατί το να ζεις κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία σου σημαίνει ότι θα έκανες πράγματα που πραγματικά θες χωρίς καν να σε νοιάζει τι θα γίνει μετά. Σκετείτε λίγο, αν ξέρατε ότι αύριο θα πεθάνετε (χτύπα ξύλο φυσικα!) τι θα κάνατε σημερα? Να δώσω εγώ μερικές ιδέες. -Θα εκφράζατε τα συναισθήματά σας σε κάποιον που σας αρέσει.Θα τον φιλούσατε, ίσως και να κάνατε έρωτα μαζί του. -Θα βρίζατε το αφεντικό σας και θα περνούσατε όλη τη μέρα κάπου όμορφα με αυτούς που αγαπάτε. -Δε θα ασχολιόσασταν με αυτούς που δε συμπαθείτε παρά μόνο με όσους κατά τη γνωμη σας αξιζουν. -Θα χορεύατε, θα κάνατε τρέλες, θα φλερτάρατε, θα τραγουδούσατε, θα κάνατε ότι σας ευχαριστεί. -θα εξωτερικεύατε τη σκέψη σας χωρίς δισταγμό. -Θα χορεύατε στη βροχή, θα τρέχατε μεσα στη μέση του δρόμου, θα παίζατε κρυφτό στο σούπερ μάρκετ(αμέ!). Και τόσα άλλα ακόμα τρελά, που κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα έκανε υπό άλλες συνθήκες.
Από την άλλη το να κάνεις ότι θες χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες μπορεί τελικά να αποδειχθεί επίπονο για σένα και τους άλλους..Αλλά πώς θα ζήσουμε αν δεν αναλάβουμε κινδύνους και αν δε ρισκάρουμε; Και πώς θα γευτούμε σε βαθος τη ζωή αν δεν είμαστε επιλεκτικοί, δεν εμμένουμε στην ουσία και δεν κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε εν τέλει; Όταν η συνείδηση φωνάζει, δεν έχουμε παρά να την ακούσουμε. Και όταν η φωνούλα που έχουμε μέσα μας μας μιλάει, δεν έχουμε παρά να κλείσουμε όλες τις άλλες αισθήσεις και να συγκεντρωθούμε σε αυτή. Και μόνο αυτή. Γιατί τι νόημα έχει απλά να επιβιώνει κανείς; Πρέπει πάνω απ'όλα να ζει.

Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω...

2009-12-17T04:37:00.002+02:00

Πώς είναι να πληγώνεις έναν άνθρωπο που νοιάζεται τόσο για σένα ένω σε ξέρει τόσο λίγο καιρό..; Το ένιωσα μόλις τώρα. Κοιτάω το σκισμένο μου τζην, αν και ώρα τώρα που έχω γυρίσει από τη δουλειά, κάθομαι στην ίδια θέση που ήμουν όταν το ένιωσα. Δεν μπορώ να το περιγράψω-δεν ξέρω καν αν περιγράφεται. Δεν μπορούσα να μιλήσω, να του εξηγήσω. Γιατι; -Γιατί, πολύ απλά δεν είχα τίποτα για το οποίο θα μπορούσα να εξηγηθώ. Τι να καταλάβει από εξηγήσεις ένας πληγωμένος, ερωτευμέμος άνθρωπος. Ήμουν πολύ χαζη. Τη φωνούλα πάλι την αγνόησα."Μην τον παιδεύεις άλλο..." Έλεγε. "Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα.." Έλεγα εγω.."Περναω τοσο ωραία μαζί του..." Υπήρξαν στιγμές που προσπάθησα να αναγκάσω τον εαυτό μου να τον ερωτευτεί. Παρανοϊκό ε; Θα ήθελα να μπορούσα να το είχα κάνει. Για να μην πληγώσω ακόμα έναν άνθρωπο και να είμαι ευτυχισμένη.

Υποχρεώσεις και δικαιώματα

2009-10-13T02:19:00.003+02:00

Μια ηλιαχτίδα πρέπει να γωρίζει πως οι υποχρεώσεις της προς τους ανθρώπους είναι ποικίλες και ποικιλόμορφες...
Πρώτα απ' όλα πρέπει να ξέρει πως αν είναι πολύ δυνατή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να προκαλέσει εγκαύματα, κάποια εκ των οποίων μπορεί να αποδειχθούν αρκετά σοβαρά. Σίγουρα δεν έχει σκοπό να πονέσει κανέναν.
Μια ηλιαχτίδα δεν πρέπει να ξεχνάει πως ανήκει σε ένα ανώτερο δημιούργημα, τον Ήλιο, το οποίο είναι η πηγή της ενέργειάς της. Κάθε της προσπάθεια να ξεφύγει από αυτό μπορεί να αποβεί μοιραία για την ίδια, αλλά και για τους γύρω της οι οποίοι αναζητούν καθημερινά τη ζεστασιά και τη λάμψη της.
Βασικό καθήκον μιας ηλιαχτίδας είναι να μην αναζητά μόνο τα καλά αυτού του κόσμου, αλλά και εκείνα που σκεπάζονται από σκοτάδι με σκοπό να τα αναδείξει με το φως της.
Μια ηλιαχτίδα πρέπει να ρίχνει το φως της παντου-χωρίς εξαιρέσεις.
Μια ηλιαχτίδα πρέπει να είναι πηγή χαράς και ελπίδας. Να ζωντανεύει, να δίνει χρώμα, να ελπίζει, να προσπαθεί. Να μη φοβάται, να παίρνει ρίσκα, να έχει θάρρος και πάνω απ' όλα, να αγαπά..

ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟ 100% ΤΕΛΕΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ από τον Χαρούκι Μουρακάμι

2009-07-21T02:51:00.002+03:00

Ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη, σ' ένα στενό δρομάκι στη μοδάτη περιοχή Χαρατζουκου του Τόκιο περνώ δίπλα απ' το 100% τέλειο κορίτσι.

Για να πω την αλήθεια, δεν είναι και τόσο όμορφη. Δεν ξεχωρίζει καθόλου.

Τα ρούχα της δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο. Τα μαλλιά της στο πίσω μέρος του κεφαλιού έχουν χάσει τη φόρμα τους από τον ύπνο. Ούτε είναι και τόσο νέα - θα κοντεύει τα τριάντα, οπότε, για ν' ακριβολογούμε, δεν είναι καν "κορίτσι".

Κι όμως από πενήντα μέτρα μακριά, ξέρω ότι είναι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα. Με το που τη βλέπω, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή μέσα στο στήθος μου και το στόμα μου να ξεραίνεται σαν την έρημο.

Ίσως να 'χεις δικό σου αγαπημένο τύπο κοριτσιού - με λεπτούς αστραγάλους ας πούμε, ή με μεγάλα μάτια, ή με δάχτυλα γεμάτα χάρη ή μπορεί να σε τραβούν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κορίτσια που τρώνε το γεύμα τους χωρίς να βιάζονται. Και 'γω βέβαια έχω τις προτιμήσεις μου. Όταν βρίσκομαι σ' εστιατόριο, μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει το κορίτσι του διπλανού τραπεζιού, επειδή μ' αρέσει το σχήμα της μύτης της.

Όμως, δεν θα 'πρεπε κανείς να προσπαθεί να κατατάξει οπωσδήποτε το δικό του 100% τέλειο κορίτσι σ' έναν προκαθορισμένο τύπο. Για παράδειγμα, όσο κι αν μ' αρέσουν οι ωραίες μύτες, δεν μπορώ να θυμηθώ το σχήμα της δικής της - ούτε καν πρόσεξα τη μύτη της. Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ με βεβαιότητα είναι πως δεν ήταν και καμιά κουκλάρα. Τι αλλόκοτο.

"Χθες στο δρόμο, πέρασα δίπλα απ' το 100% τέλειο κορίτσι"

λέω σε κάποιον.

"Ναι;" λέει. "Όμορφη;"

"Όχι, δεν θα το 'λεγα".

"Τότε; Ο αγαπημένος σου τύπος;"

"Δεν ξερώ. Μάλλον δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα γι' αυτήν -

για το σχήμα των ματιών της η για το μέγεθος του στήθους της".

"Παράξενο".

"Ναι, παράξενο".

"Τέλος πάντων", λέει έχοντας ήδη βαρεθεί, "τι έκανες; Της μίλησες; Την πήρες από πίσω;"

"Μπα. Απλά πέρασα δίπλα της στον δρόμο".

Εγώ πήγαινα ανατολικά, εκείνη δυτικά. Ήταν πράγματι ένα ωραίο πρωινό του Απρίλη.

Μακάρι να μπορούσα να της μιλήσω. Θα μου 'φτανε μισή ώρα: απλά να την ρωτήσω για τον εαυτό της, να της πω για μένα και - αυτό που θα 'θελα πραγματικά να κάνω - να της εξηγήσω για τα μπερδέματα της μοίρας που οδήγησαν στο να περάσουμε ο ένας δίπλα από τον άλλον σ 'ένα στενάκι στο Χαρατζουκου, ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη. Σίγουρα, θα 'ταν μια συνάντηση γεμάτη ζεστασιά, γεμάτη μυστήριο, σαν ένα ρολόι αντίκα που φτιάχτηκε όταν υπήρχε παντού γαληνή στον κόσμο.

Αφού συζητούσαμε, θα τρώγαμε κάπου για μεσημέρι, ίσως να βλέπαμε καμιά ταινία του Γουντυ Αλλεν, και θα περνάγαμε απ' το μπαρ κάποιου ξενοδοχείου για κοκτέιλ. Με λίγη τύχη, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο κρεβάτι.

Μια απ' τις πιθανότητες της ζωής, χτυπά την πόρτα της καρδιάς μου αυτή τη στιγμή.

Τώρα η απόσταση μεταξύ μας είχε μειωθεί στα δεκαπέντε μέτρα.

Πως να την πλησιάσω; Τι να της πω;

"Καλημέρα, δεσποινίς. Θα μπορούσατε να μου διαθέσετε μισή ώρα για λίγη κουβεντούλα;"

Γελοίο. Θ' ακουγόμουν σαν ασφαλιστής.

"Με συγχωρείται, μήπως ξέρετε εάν υπάρχει κάποιο καθαριστήριο που διανυκτερεύει στη γειτονιά;"

Όχι, αυτό είναι εξίσου γελοίο. Δεν κρατάω, βλέπεις και τίποτα ρούχα για καθάρισμα μαζί μου. Ποιος θα 'χαβε κάτι τέτοιο;"

Μπορεί απλά ν' αρκούσε η αλήθεια: "Καλημέρα. Είσαι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι».

Όχι, δεν θα το πίστευε. Ακόμη κι αν το πίστευε, και πάλι, ίσως να μην ήθελε να μου μιλήσει. Λυπάμαι, θα μπορούσε να πει, ίσως να είμαι το 100% τέλειο κορίτσι για σένα, αλλά εσύ δεν είσαι το 100% τέλειο αγόρι για μένα. Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι αν βρισκόμουν σε μια τέτοια κατάσταση, πιθανότατα να γινόμουν κομμάτια. Ποτέ δεν θα συνερχόμουν απ' το σοκ.

Περνάμε μπροστά από ένα ανθοπωλείο. Μια μικρή μάζα ζεστού αέρα αγγίζει το δέρμα μου. Η άσφαλτος είναι υγρή και πιάνω το άρωμα απ' τα τριαντάφυλλα. Δεν τα καταφέρνω να της μιλήσω. Φοράει ένα άσπρο πουλοβερ και στο δεξί της χέρι κρατά έναν ατσαλάκωτο άσπρο φάκελο χωρίς γραμματόσημο. Αυτό είναι λοιπόν: Έχει γράψει γράμμα σε κάποιον, ίσως και να ξενύχτησε γράφοντας το, αν κρίνω απ'το νυσταγμένο βλέμμα της. Ο φάκελος θα μπορούσε να περιέχει όλα τα μυστικά της ζωής της.

Κάνω μερικά βήματα ακόμη και γυρίζω το κεφάλι προς τα πίσω: Χάθηκε στο πλήθος.

Τώρα βέβαια, ξέρω ακριβώς τι έπρεπε να της είχα πει. Θα ήταν, όμως ένας μεγάλος λόγος, παρά πολύ μεγάλος για να μπορέσω να τον εκφωνήσω σωστά. Οι ιδέες που μου 'ρχονται δεν είναι ποτέ ιδιαιτέρα πρακτικές.

Δεν βαριέσαι. Θα ξεκινούσα με το: "Μια φορά κι έναν καιρό" και θα κατέληγα: "Λυπητερή ιστορία, δεν νομίζεις;"

Μια φορά και έναν καιρό, ζούσαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι ήταν δεκαοχτώ και το κορίτσι δεκάξι. Εκείνος δεν ήταν ιδιαιτέρα ωραίος κι εκείνη δεν είχε κάποια ξεχωριστή ομορφιά. Ήταν ένα συνηθισμένο, μοναχικό αγόρι κι ένα συνηθισμένο, μοναχικό κορίτσι, όπως όλα τ' άλλα. Πίστευαν, όμως μ' όλη τους την καρδιά ότι κάπου στον κόσμο ζούσε το 100% τέλειο γι' αυτούς αγόρι και το 100% τέλειο κορίτσι. Ναι, πίστευαν σ' ένα θαύμα. Κι αυτό το θαύμα όντως βρήκε πραγματικό.

Μια μέρα, έτυχε οι δυο τους να συναντηθούν στη γωνιά κάποιου δρόμου.

"Απίστευτο!" είπε εκείνος. "Σ' έψαχνα όλη μου τη ζωή. Ίσως να μην το πιστέψεις, αλλά είσαι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι".

"Κι εσύ", του απάντησε εκείνη, "είσαι για μένα το 100% τέλειο αγόρι, ακριβώς όπως σε φαντάστηκα, με κάθε λεπτομέρεια. Σαν όνειρο μου φαίνεται".

Κάθισαν σ' ένα παγκάκι στο πάρκο, κρατώντας τα χέρια, και διηγούνταν ο ένας στον άλλον την ιστορία της ζωής τους για ώρες ατελείωτες. Δεν ήταν μόνοι πλέον. Είχαν ανακαλύψει, και τους είχε ανακαλύψει, το 100% τέλειο έτερον ήμισυ τους. Τι θαυμάσιο πράγμα να βρίσκεις και να σ' έχει βρει, το 100% τέλειο έτερον ήμισυ σου. Μιλάμε για θαύμα, για ένα θαύμα του σύμπαντος.

Ενώ κάθονταν και μιλούσαν, όμως ένα ίχνος αμφιβολίας ρίζωσε στην καρδιά τους: Είναι σωστό, άραγε, να πραγματοποιούνται τα όνειρα κάποιου τόσο εύκολα;

Κι έτσι, όταν υπήρχε μια στιγμιαία παύση στη συζήτηση τους, το αγόρι είπε στο κορίτσι: "Ας περάσουμε μια δοκιμασία - μια και μοναδική. Αν είμαστε όντως οι 100% τέλειοι αγαπημένοι ο ένας για τον άλλο, τότε κάπου, κάποτε, θα ξανασυναντηθούμε οπωσδήποτε. Κι όταν συμβεί αυτό, θα ξέρουμε ότι είμαστε οι 100% τέλειοι σύντροφοι και θα παντρευτούμε αμέσως, επί τόπου. Τι λες;"

"Ναι", λέει εκείνη, "αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε".

Κι έτσι χώρισαν οι δρόμοι τους, εκείνη να πηγαίνει προς την ανατολή κι εκείνος προς τη δύση.

Όμως, η δοκιμασία που είχαν συμφωνήσει ήταν εντελώς περιττή. Δεν έπρεπε ποτέ να είχαν δεχτεί να την υποστούν, γιατί ήταν πράγματι οι 100% τέλειοι αγαπημένοι κι ήταν θαύμα ευθύς εξαρχής που είχαν συναντηθεί. Όμως, όντας τόσο νέοι, τους ήταν αδύνατο να καταλάβουν. Τα ψυχρά κι αδιάφορα κύματα της μοίρας είχαν βαλθεί να τους πετάξουν δεξιά κι αριστερά, ανελέητα.

Κάποιον χειμώνα, το αγόρι και το κορίτσι κόλλησαν τη φοβερή γρίπη της εποχής και, καθώς πάλευαν μεταξύ ζωής και θανάτου για αρκετές εβδομάδες, έχασαν όλες τις αναμνήσεις τους των προηγουμένων χρόνων. Όταν ξύπνησαν, τα κεφάλια τους ήταν τόσο άδεια όσο ο κουμπαράς του νεαρού D.H.Lawrence.

Όμως, ήταν και οι δυο έξυπνοι, αποφασισμένοι νέοι, και με τις άοκνες προσπάθειες τους κατάφεραν να αποκτήσουν ξανά τη γνώση και την αίσθηση που τους καθιστούσε ικανούς να επιστρέψουν ως πλήρη μέλη στην κοινωνία. Δόξα τω θεώ, έγιναν και πάλι σωστοί πολίτες, που γνώριζαν πως να πάνε απ' τη μια γραμμή του μετρό στην άλλη και ήταν απόλυτα ικανοί να στείλουν κατεπείγον γράμμα στο ταχυδρομείο. Μάλιστα,

βίωσαν και πάλι τον έρωτα, μερικές φορές έως το 75%, ακόμη έως το 85%.

Ο χρόνος πέρασε τρομακτικά γρήγορα και σύντομα το αγόρι έγινε 32 χρονών και το κορίτσι 30.

Ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη, το αγόρι, γυρεύοντας μια κούπα καφέ για να ξεκινήσει την ημέρα του, πήγαινε από τη δύση προς την ανατολή, ενώ το κορίτσι, σκοπεύοντας να στείλει ένα κατεπείγον γράμμα, πήγαινε απ' την ανατολή προς τη δύση, και οι δυο στο ίδιο στενό δρομάκι της περιοχής Χαρατζουκου του Τόκιο. Πέρασε ο ένας δίπλα απ' τον άλλον στη μέση ακριβώς του δρόμου. Η αχνή λάμψη των χαμένων τους αναμνήσεων τρεμόσβησε για μια στιγμή μες στις καρδιές τους. Ένιωσαν την καρδιά τους να χτυπά σαν τρελή. Και κατάλαβαν:

Αυτή είναι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι.

Αυτός είναι για μένα το 100% τέλειο αγόρι.

Μα η λάμψη των αναμνήσεων τους παραήταν αδύναμη, και οι σκέψεις τους δεν είχαν πλέον τη διαύγεια που είχαν πριν από 14 χρόνια. Χωρίς να πουν λέξη, πέρασε ο ένας δίπλα απ' τον άλλο κι εξαφανιστήκαν στο πλήθος. Για πάντα.

Λυπητερή ιστορία, δεν νομίζεις;

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ! Αυτό έπρεπε να της είχα πει.

Ένα διάλειμμα παρακαλώ!!!

2009-06-29T15:34:00.004+03:00

Delirium εξεταστικής. Δεν προλαβαίνεις ούτε να...!-που λέει ο λόγος. :) Μαθήματα απο δω, μαθήματα από κει- όπου και να γυρίσω καραδοκεί και από ένα βιβλίο σε συνδυασμό πάντα με σημειώσεις, όλο το πακέτο. Υπομόνη.. λένε όσοι δεν το τραβάνε αυτό και συνεπώς, δεν αντιλαμβάνονται τη δυσκολία της κατάστασης. Μα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ βρε άνθρωποι!! Καλοκαιράκι, έχουν ανοίξει όλα τα φεστιβάλ, συναυλίες παντού, εκδηλώσεις στην Αθήνα (ούτε στη γιορτη της μουσικής δεν πρόλαβα να πάω!) και εσύ μου λες απλά : "ΥΠΟΜΟΝΗ" ;;; Ε, όχι. Αυτό ήταν. Γι' αυτό και την Παρασκευή πήγα Maraveyas Ilegal Παπάγου, έτσι για να ξεσαλώσω λίγο και να μαζέψω (θετική) ενέργεια για τις μέρες που θα'ρθουν. Επίσης, θα ήθελα να ενημερώσω τους απανταχού fans ότι ο Κωστής ετοιμάζει καινούριο cd το οποίο θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο. Την Παρασκευή είχαμε την τιμή να ακούσουμε πρώτοι το νέο του τραγούδι : "Δύο γυναίκες" - κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και το όνομα του άλμπουμ. Ένα δείγμα από το τραγουδάκι :

"Πριν από χρόνια μ'είχε χωρίσει για κάποιον άλλο μ'είχε αφήσει,
μα το μετάνιωσε ποιος ξέρει, ήρθε μου ζήτησε το χέρι.
Ποτέ δεν έσβησε ο έρως, το παραδέχομαι ευθέως,
Μία γυναίκα ήδη έχω, δε θέλω κ άλλη,
Δεν ξέρω αν τ'αντέχω!

Πώς να βολέψω στο ίδιο κρεβάτι δύο γυναίκες με μία βραδιά,
Δύο αγάπες, πωπω τι γινάτι,
Πώς να χωρέσουν σε μία καρδιά!

Πριν από χρόνια μ'είχε χωρίσει για κάποιον άλλο μ'είχε αφήσει,
Θα το μετάνιωσε ποιος ξέρει, ήρθε μου ζήτησε το χέρι.
Μία στον ύπνο, μία στον ξύπνιο, μία στο χάδι, η άλλη στο νάζι
Σε ποια να πω, δεν ξέρω, αντίο,
Πω πω πεθαίνω και για τις δύο!"

Υ.Γ.Και οι Cabaret Balkan καταπληκτικοι!!

Πόσο πιο κάτω τελοσπάντων;;;

2009-06-02T03:21:00.004+03:00

Θεοί ω θεοί...! Και προπάντων εσείς που θέλετε να ονομάζεστε θεοί "του Έρωτα" τρομάρα σας! Ή που ,μάλλον, που κάποιοι ακόμα πιο ανόητοι σας έδωσαν αυτή την ονομασία-ιδιότητα. Εσείς λοιπόν θεοί ξέρετε να μου πείτε...γιατί κάποιος πρέπει να πιάνει πάτο όταν ερωτεύεται, τόσο που το τραγούδι του Ζακ Στεφάνουζ(όλοι γνωρίζουμε ποιο εννοώ!) να μην είναι αρκετό να περιγράψει τα πάθη του...; Τιιιι;; δεν ξέρετε;; Ε τι σκατά θεοί λοιπόν είστε;;;!! Τουλάχιστον αν ξέρετε να μου πείτε πόσο διαρκεί περίπου η φάση του "πάτου" στείλτε μου mail. Θα περιμένω.

Ειλικρινά δική σας,
(μια καμένη) Ηλιαχτίδα

Υ.Γ. Απίστευτο αλλά μόλις έπεσε τραγούδι "Άι σκοτεινό φως του έρωτα..."

Μουσικό παιχνίδι (πρόσκληση από το κοριτσάκι με τα πολλά μαλλιά)

2009-05-23T14:30:00.001+03:00

Offspring - Why Don't You Go Get a Job?

2009-05-23T14:12:00.001+03:00

Ocean Colour Scene - Up on The Downside

2009-05-23T14:06:00.001+03:00

Liquido- Narcotic

2009-05-23T14:05:00.001+03:00

NAMA_ODYSSEAS

2009-05-23T13:59:00.001+03:00

NAMA_TO PSARAKI

2009-05-23T09:23:00.001+03:00

Σαλόνικα

2009-05-23T02:47:00.006+03:00

Ήμουν Θεσσαλονίκη το σ/κ που μας πέρασε και νιώθω πως ότι και να πω γι'αυτή την πόλη είναι λίγο. Με το που πάτησα το πόδι μου η ενέργειά της με διαπέρασε... Είναι απίστευτο το πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει η διάθεσή σου αναλόγως την ενέργεια στην οποία εκτίθεσαι. 3 βράδια κοιμήθηκα στη συμπρωτεύσουσα και από εκεί που ήμουν στα χειρότερά μου πριν φύγω, μες στο άγχος και την κατάθλιψη, ως δια μαγείας όταν γύρισα ήμουν τόοοσο χαρούμενη...και είμαι ακόμα δηλαδή. Όλη αυτή την ενέργεια τη μάζεψα μέσα σε 3 μέρες μόνο... είναι απίστευτη η Σαλονίκη το καλοκαίρι.. Η βόλτα στην παραλία, και αυτή τη φορά κυκλοφορούσαν πολύ ωραία τυπάκια λόγω της συναυλίας των ska-p, στην οποία παρεβρέθηκα όπως ήταν φυσικό!! :D Παιδιά στο γρασίδι κάτω από το λευκό πύργο να παίζουν κορίνες και μπαλάκια, παιδιά με χράματα στα μαλλιά, παιδιά γεμάτα θετική ενέργεια!! Πρώτο βράδυ, θεατρική παράσταση "Λυσιστράτη' των ΤΕΙ Θεσ/νίκης και μετά στο Λιμάνι(παρέα με τον κύριο Κανάκη!!χαχα) να χτυπιόμαστε με Offspring,Rehab,Ξύλινα και Κίτρινα(ποδήλατα!!)-Θέλω να ζήσω μέσα στη μέρα θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα..!!Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο.....!!- Το βράδυ μετά τη συναυλία στο Αριστοτέλειο που είχε πάρτυ να καθόμαστε όλοι κάτω και να μη μας νοιάζει τίποτα..Και μετά στο μπαρ-πλοιαράκι να τσουγκρίζουμε ποτήρια γεμάτα μπύρα με τους ska-p και να χορεύουμε σε ροκ ρυθμούς...Open up my eager eyes...Cos I'm Mr.(Mrs)Brightside...! :)
Ααααχχχχ...Αυτά είναι............! :))

2η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία!!

2009-05-11T04:52:00.004+03:00

Όβερ. Εδώ ηλιοκαμένη ηλιαχτίδα. Ηλιοκαμένη γιατί;;; Μα φυσικά γιατί παρεβρέθηκα κι εγώ (όπως και 4 με 5 χιλιάδες άνθρωποι) στην ποδηλατοπορεία στις 10 Μαϊου στις 12 το μεσημερι. Η εκκινηση έγινε στο άγαλμα του Αγ.Κων/νου στο Πεδίο του Άρεως ενώ γυρίσαμε το κέντρο της Αθήνας με γέλια, συνθήματα, φωνές και σφυρίγματα!!(κάνει και ρίμα!χαχα) Μουσική και κλάξον ακούγονταν παντού.
-"Ρε παιδιά, έχουμε και δουλειές!Δεν είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι!"-οδηγός Ι.Χ. προφανώς απηυδησμένος!χαχα
-"Φαντάσου όλοι αυτοί να ήταν άνθρωποι που πάνε στη δουλειά το πρωί..."-ονειροπόλος ποδηλάτης
-"Ποιο πήρες πρώτο; το γυαλί ή το ποδήλατο;"-πέφτουλας ποδηλάτης. ;Ρ
-"Κοπελιά πρέπει να ανεβάσεις τη σέλα, για να μπορείς να κάνεις ορθοπεταλιά"-ξερόλας(κατα τ'άλλα άσχετος) ποδηλάτης
-"τουρουρου!!!!!(τρομπέτα)"-μουσικός ποδηλάτης
Ότι κι άν ήταν ο καθένας μας, ήμασταν όλοι εκεί, απολαύσαμε τη στιγμή, χαρήκαμε το θέαμα, κάναμε νέες γνωριμίες, μα πάνω απ' όλα ζωντανέψαμε αυτη την πόληηηηηηηηηηηηη!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αχ......... :'(

2009-04-12T23:30:00.002+02:00

You spurn my natural emotions
You make me feel like dirt
And I'm hurt
And if I start a commotion
I run the risk of losing you
And that's worse

Ever fallen in love with someone
Ever fallen in love
In love with someone
Ever fallen in love
In love with someone
You shouldn't've fallen in love with

I can't see much of a future
Unless we find out what's to blame
What a shame (oh what a shame)
And we can't be together
Until we realize that we are the same

You disturb my natural emotions
You make me feel like dirt
And I'm hurt
And if I start a commotion
I'll only end up losing you
And that's worse

Ever fallen in love with someone
Ever fallen in love
In love with someone
Ever fallen in love
In love with someone
You shouldn't've fallen in love with

Nouvelle vague-Ever Fallen in Love

Ο Ζογκλέρ και το κορίτσι ΙV

2009-04-06T11:39:00.002+02:00

Όταν γύρισε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάει να βρει εκείνον. Δεν είχε αλλάξει η κατάστασή του. Καθόταν μες στο σπίτι και ούτε παραστάσεις δεν έβγαινε πια να δώσει. Η έκπληξή της τον άφησε άφωνο. Τη φίλησε και στα δύο μάγουλα, την πήρε στην αγκαλιά του και τη στριφογύριζε πολύ γρήγορα. Φώναζε, χοροπηδούσε και χάιδευε τη μπαλίτσα ασταμάτητα. Την επόμενη μέρα το πρωί το κορίτσι τον είδε να ετοιμάζεται για τα κόλπα του έχοντας μαζί και την μπάλα του. Αυτή τη φορά τον χαιρέτησε και ένιωσε τόσο όμορφα που ξεκίνησε η μέρα της με το γλυκό αυτό χαμόγελο. Στο γυρισμό από το σχολείο είδε πλήθος μαζεμένο και στην αρχή νόμιζε ότι κάποιος είχε πάθει κάτι. Στο άκουσμα του πρώτου χειροκροτήματος κατάλαβε. Έτσι συνέχισε το δρόμο της χαμογελώντας. Εν τω μεταξύ, στους γονείς της που είχαν πεθάνει από την αγωνία όλες αυτές τις μέρες είπε την αλήθεια. Στην αρχή θύμωσαν, μετά όμως τη θαύμασαν. Μάλιστα, την ίδια μέρα έφυγαν και εκείνοι για ένα ταξίδι στις Βρυξέλλες!
Μια φωτεινή μέρα ξημέρωσε και η κοπέλα ήταν τόσο χαρούμενη που δεν είχε σχολείο. Το χτύπημα στην πόρτα την έκανε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ήταν εκείνος. «Δεν σε είδα σήμερα. Δεν έχεις σχολείο;» ‘Όχι», απάντησε η κοπέλα. «Ξέρεις… Ήρθα να σου πω κάτι που δεν ξέρω αν θα σε στενοχωρήσει και πόσο… ή αν θα σε κάνει χαρούμενη. Να… Φεύγω.» «Που πάς;», είπε με νοσταλγικό βλέμμα. «Πάω να ξανακατακτήσω τις πόλεις του κόσμου. Αυτή τη φορά αλλιώς. Θα δίνω παραστάσεις σε παιδιά και ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Θα επισκεφτώ κι άλλες πόλεις και κυρίως χώρες φτωχές και χώρες σε κατάσταση πολέμου, όπου τα παιδιά δεν έχουν πολλούς τρόπους διασκέδασης.» «Να προσέχεις μόνο… Ξέρεις ότι είσαι ελεύθερος να κάνεις ό, τι θέλεις. Και αυτό που σκέφτηκες να κάνεις είναι πολύ όμορφο…» «Ξέρεις, μ’ αρέσει να φεύγω. Έτσι έχω μάθει άλλωστε. Κάποτε έφευγα γιατί με ενοχλούσαν πράγματα που συνέβαιναν είτε σε μένα είτε γύρω μου. Τελικά κατάλαβα ότι αυτό που μ’ ενοχλούσε περισσότερο απ’ όλα ήταν ο εαυτός μου. Τώρα φεύγω για να τον ξαναβρώ.» «Καλό σου ταξίδι…»
Μερικά χρόνια μετά.
Μια κοπέλα κάθεται στο σιντριβάνι της πλατείας και διαβάζει. Ακούει δύο περαστικούς να συζητάνε: «Εδώ, κάποτε έδινε παραστάσεις δρόμου ο πασίγνωστος Ζεντό.» Μυρωδιά από γιασεμί. Ξαφνικά. Και ένα μαύρο στρογγυλό καπελάκι. Τα χρώματα πάνω του παίζουν με τη ματιά της. Δε χρειάστηκε να πει κανείς τίποτα. Μόνο το σιντριβάνι συνέχισε να παραπονιέται για τη σκουριά από τα κέρματα με τις ευχές των περαστικών και το πλήθος να ακολουθεί τη συνηθισμένη του πορεία, ενώ δύο άγνωστοι φιλιόντουσαν κάτω από τις παιχνιδιάρικες ηλιαχτίδες του μεσημεριού.

O Zογκλέρ και το κορίτσι ΙΙΙ

2009-04-05T16:20:00.000+02:00

«Μαμά, ξέρεις εσύ τι είναι ζογκλέρ;», ρώτησε την άλλη μέρα το κορίτσι. «Ναι παιδί μου. Είναι κάτι σαν τους κλόουν. Κάνουν κόλπα για να διασκεδάζουν παιδιά σαν εσένα.». «Εσύ, μπαμπά;» «Είναι κάτι αργόσχολοι που δεν θέλουν να δουλεύουν και κάνουν ότι πιο τρελό τους κατέβει για να κερδίσουν λεφτά». «Ζογκλέρ είναι αυτός που έχει όνειρα και δε διστάζει να τα πραγματοποιήσει», είπε και έκλεισε την πόρτα πίσω της. Σήμερα δε θα πήγαινε σχολείο. Σήμερα ήταν μια διαφορετική μέρα. Όλα έλαμπαν.
Πήρε το πρώτο τρένο για Βρυξέλλες και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ρωτήσει πού συνήθιζε να δίνει παραστάσεις δρόμου ο Ζεντό ο διάσημος ζογκλέρ. Λίγοι τον θυμούνταν ακόμα και τελικά βρήκε κάποιον που την κατατόπισε. Ήταν μια μπάλα αυτό που έψαχνε. Πόσο μακριά θα μπορούσε να είχε πάει; Σίγουρα αγαπούσε το Ζεντό, δε θα μπορούσε να απομακρυνθεί πολύ από το σημείο όπου βρέθηκαν μαζί τελευταία φορά, όση ανάγκη και να είχε να μείνει μακριά του. Αρχικά, έψαξε όλα τα σημεία γύρω από την πλατεία. Τίποτα. Την επόμενη μέρα έτυχε να γνωρίσει έναν περίεργο ηλικιωμένο κύριο, καθώς έτρωγε το μεσημεριανό της σάντουιτς με πίκλες. Την πλησίασε και της είπε ότι φαίνεται πολύ ενδιαφέρον άτομο και ότι έχει ένα μαγαζί που σίγουρα θα την ενδιαφέρει. Τρίτη μέρα στις Βρυξέλλες και έψαχνε την οδό που βρισκόταν το μαγαζί. Μετά από λίγη ώρα βρέθηκε μπροστά από μία παλιά επιγραφή: «Παιχνίδια που έχουν να πουν μια ιστορία…». Μπήκε μέσα και αμέσως ο περίεργος παππούλης άρχισε να την ξεναγεί στο μαγαζί: «Από δω τα στρατιωτάκια που έπαιζε ο Χίτλερ μικρός, το τρενάκι που ταξίδεψε σε όλες τις ηπείρους με τον εξερευνητή Κουστώ σε νεαρή ηλικία και από δω…» Και τότε την είδε. Είχε μεσαίο μέγεθος, πράσινη με κόκκινες, μπλε και λευκές ρίγες και ένα μικρό, μωβ κροκοδειλάκι σε ένα σημείο της. «…Η μπάλα του διάσημου ζογκλέρ Ζεντό», συνέχισε τα λόγια του γεράκου η κοπέλα. «είσαι πολύ καλά διαβασμένη νεαρή μου. Αυτή τη μπάλα τη βρήκα πριν ένα χρόνο να περιπλανιέται στα στενά γύρω από την κεντρική πλατεία των Βρυξελλών. Ήταν βρώμικη, γεμάτη σκόνη και έτοιμη να χάσει τον αέρα που έχει μέσα της. Την έφερα εδώ, την έπλυνα, τη φούσκωσα όσο χρειαζόταν και όταν άρχισε να μ’ εμπιστεύεται μου τα είπε όλα. Υποσχέθηκα να τη δώσω μόνο σε όποιον θα μπορούσε να τη φέρει ξανά κοντά του, αλλιώς θα μείνει για πάντα εδώ.» «να είστε σίγουρος ότι μαζί μου θα γυρίσει κοντά του.» «Είμαι», είπε και γέλασε πονηρά κάτω από το κατάλευκο μουστάκι του. Της την τύλιξε σε τυρκουάζ χαρτί προσεκτικά και καθώς έφευγε της είπε: «Ζω σ’ αυτό τον κόσμο σχεδόν εκατόν τριάντα χρόνια και το πιο σοφό πράγμα που έμαθα ποτέ είναι πως αν θέλεις να ισορροπήσεις πάνω σε μπάλες θα τα καταφέρεις. Αρκεί να μη φτάσεις στο σημείο να μη σε αντέχουν ούτε αυτές. Μη γεμίσεις ποτέ με αρνητικά στοιχεία τον εαυτό σου, τόσο ώστε να μη σε αντέχουν οι μπάλες της ζωής σου.» «Ευχαριστώ!», είπε η μικρή και έφυγε.

(συνεχίζεται...)

Ο Ζογκλέρ και το κορίτσι ΙΙ

2009-04-03T11:50:00.001+02:00

Την επόμενη μέρα το πρωί πέρασε από το σημείο του αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί, Σκέφτηκε ότι απλά μπορεί να είχε αργήσει να έρθει. Όμως ούτε και το απόγευμα που ξαναπέρασε τον είδε. Τότε ήταν που η καρδιά της άρχισε να χτυπά τόσο δυνατά από την αγωνία αν θα τον ξανάβλεπε που νόμιζε ότι θα έβγαινε από το στήθος της και θα πέταγε. Δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ και την επόμενη μέρα είπε ψέματα πως θα πήγαινε στη φίλη της και έφτασε μέχρι την είσοδο εκείνης της παλιάς πολυκατοικίας με το φουντωτό γιασεμί. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό και μέσα καθόταν ο άντρας με τις πολύχρωμες κάλτσες. Είχε αγκαλιά ένα μωβ κροκοδειλάκι και το βλέμμα του έμοιαζε χαμένο τόσο, που δεν παρατήρησε μια λεπτή σιλουέτα να κινείται έξω από το παράθυρό του.
Με μια αποφασιστική κίνηση χτύπησε το παράθυρο. Απότομα εκείνος σήκωσε το βλέμμα του και την κοίταξε απορημένος. «Μήπως μπορείτε να μου ανοίξετε γιατί έχω ξεχάσει τα κλειδιά μου και η μαμά μου δεν είναι εδώ;». Εκείνος έφτασε μέχρι την πόρτα να της ανοίξει. Τον παρατηρούσε τώρα από τόσο κοντά. Τα μαλλιά του ήταν καστανά και κοντοκουρεμένα και το πρόσωπό του χάραζαν λίγες ρυτίδες έκφρασης. ‘Αν θες μπορείς να πιεις ένα τσάι στο σπίτι μου μέχρι να έρθει η μαμά σου». Η κοπέλα κατέβηκε μαζί του στο υγρό υπόγειο, αλλά μόλις πέρασε το κατώφλι της πόρτας του ήταν σα να έμπαινε σε έναν άλλο κόσμο. Η ενέργεια που απέπνεε ο μικρός κατά τ’ άλλα αυτός χώρος ήταν ασύγκριτη. Κοίταζε από κοντά τις αφίσες στους τοίχους. Όλες έγραφαν το ίδιο: «Ζεντό ο Ζογκλέρ», και από κάτω μέρος και ημερομηνία εμφάνισης. Την κοίταξε με την άκρη του ματιού του. «Ναι, εγώ είμαι αυτός στις αφίσες. Κάποτε ήμουν διάσημος. Έκανα νούμερα που άλλος ζογκλέρ δεν είχε ξανακάνει. Εμφανιζόμουν στα πιο γνωστά θέατρα της Ευρώπης, σε Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία και αλλού. Έβγαινα στο δρόμο και όλοι έτρεχαν να θαυμάσουν το διάσημο Ζεντό και τα πρωτότυπα κόλπα του». Της προσέφερε το τσάι και έκατσε σε μια καρέκλα γεμάτη τσαλακωμένα ρούχα. «Και τώρα; Τι σου συνέβη;», ρώτησε εκείνη. «Είναι κάτι που συνέβη μερικά χρόνια πριν.. Όχι πολλά, αρκετά όμως για να με ξεχάσουν όλοι όσοι με λάτρευαν κάποτε… Ήταν μια πολύ συννεφιασμένη μέρα. Ήμουν σε μια πλατεία στις Βρυξέλλες και έδινα παράσταση. Κόσμος είχε μαζευτεί γύρω μου, όπως κάθε φορά. Ώσπου ήρθε η στιγμή να κάνω το καλύτερο κόλπο μου και το πιο δύσκολο, με την αγαπημένη μου μπάλα. Το κόλπο ήταν να κατέβω μερικά σκαλιά ισορροπώντας πάνω στη μπάλα με αρκετή φόρα. Δεν είχε κέφια όμως εκείνη τη μέρα η μπάλα μου και η αλήθεια είναι πως την είχα παραμελήσει αρκετά εκείνο τον καιρό. Καταλαβαίνεις, ήμουν τόσο μικρός κι όμως τόσο διάσημος που είχαν πάρει τα μυαλά μου αέρα. Δεν πρόλαβα να ξεκινήσω το νούμερο και είχα βρεθεί φαρδύς-πλατύς πάνω στα σκαλιά με τη μπάλα να έχει φύγει μέτρα μακριά. Δεν ξαναγύρισε ποτέ. Κι ας ήξερε ότι χάρη σ’ εκείνη έγινα αυτό που είμαι. Την είχα από πολύ μικρός. Ήταν το πρώτο παιχνίδι που έπιασα στα χέρια μου. Η πηγή έμπνευσής μου. Μαζί με αυτή έχασα και την έμπνευση και τη δόξα μου. Αλλά φαίνεται δεν ήθελε να μείνει άλλο κοντά μου. Την είχε κουράσει αυτή η αδικαιολόγητη ματαιοδοξία μου βλέπεις…». Και το βλέμμα του έγινε και πάλι μια μετέωρη γραμμή.

(συνεχίζεται...)

Ο Ζογκλέρ και το κορίτσι

2009-04-02T14:42:00.002+02:00

Ήταν μέρες τώρα που τον έβλεπε να παίζει με εκείνα τα μεγάλα κόκκινα μπαλάκια του. Αφύσικα μεγάλα για να τα αποκαλεί κανείς «μπαλάκια» αλλά και αρκετά μικρά ώστε να μη μπορείς να τα πεις «μπάλες». Καθόταν πάντα και τον κοίταζε. Τα κόλπα του της φαίνονταν αξιοθαύμαστα και το στρογγυλό καπελάκι που φορούσε πάντα πολύ περίεργο. Πριν από αυτόν δεν είχε ξαναδεί κανέναν να τα κάνει και δεν ήξερε ότι άνθρωπος μπορεί να κάνει τέτοια κόλπα. Τον έβλεπε το πρωί που πήγαινε στο σχολείο να στήνει τα λίγα σύνεργα που κουβαλούσε κάθε φορά μαζί του και το απόγευμα που γύριζε ήταν κάθε φορά εκεί και έκανε τα κόλπα του. Τότε ήταν που καθόταν και τον χάζευε.. λίγο πάντα γιατί έπρεπε να γυρίσει σπίτι. «Μακάρι να μην είχα σχολείο μια μέρα, να έβλεπα όλα του τα κόλπα, από την αρχή ως το τέλος, να μην έχανα ούτε ένα..», σκεφτόταν κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να φύγει. Για Σαββατοκύριακα ούτε λόγος. Είχε τόσα ιδιαίτερα μαθήματα που δεν προλάβαινε ούτε να βγει από το σπίτι ως το απόγευμα.
Μια μέρα αποφάσισε να πει στη μητέρα της ότι θα πήγαινε να φάει σε μια φίλη της μετά το σχολείο κι ότι θα γυρνούσε το απόγευμα. Έτσι, μπορεί να μην κατάφερνε να παρακολουθήσει όλα του τα κόλπα αλλά θα έβλεπε τουλάχιστον από πού έρχεται κάθε πρωί και πού πάει κάθε απόγευμα αυτός ο αξιοπερίεργος άντρας. Έτσι κι έκανε, λοιπόν, εκείνη τη μέρα έκατσε ως το τέλος και μετά άρχισε να βηματίζει σιγανά πίσω του. Σε όλη τη διαδρομή παρατηρούσε τα πολύχρωμα ρούχα του και σκεφτόταν ότι κάπως έτσι θα πρέπει να είναι το μέρος που μένει, πολύχρωμο και χαρούμενο. Περπάτησαν αρκετά ώσπου εκείνος έστριψε σε ένα μικρό στενό και σταμάτησε στην είσοδο μιας παλιάς πολυκατοικίας. Έκοψε ένα γιασεμί από τον κήπο, το μύρισε και μπήκε μέσα. Έτρεξε ξοπίσω του και το κορίτσι, ίσα που πρόλαβε να μπει πριν κλείσει η πόρτα. Εκείνος σφύριζε σιγανά ένα χαρούμενο σκοπό. Τότε ο άντρας με τις πολύχρωμες κάλτσες άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά προς το υπόγειο. Η κοπέλα δεν πίστευε στα μάτια της. Αυτός ο χαρούμενος άντρας που κουβαλούσε πάνω του τόσα χρώματα και έκανε τόσα ευφάνταστα κόλπα ζούσε στο υπόγειο μιας παλιάς πολυκατοικίας! Φανερά απογοητευμένη, γύρισε την πλάτη και έφυγε. Όπως έβγαινε, παρατήρησε ότι ένα παράθυρο δίπλα στο πεζοδρόμιο ήταν τώρα ανοιχτό. Έσκυψε να δει μέσα, τοίχους γεμάτους χρωματιστές ζωγραφιές και αφίσες και δύο πολύχρωμες κάλτσες πεταμένες στο πάτωμα. Το χαμόγελο που σχηματίστηκε στο πρόσωπό της δεν έφυγε μέχρι να γυρίσει σπίτι.

(συνεχίζεται...)

2009-04-01T20:32:00.000+02:00

Έρχεται παραμύθιιιιιιιιιιιι!!!!!!! :) Αύριο ;)

What street party ?

2009-03-19T21:04:00.000+02:00

21/03/2009 16:00atWSP5 - Εαρινή Ισημερία
16:00Μουσείο/ 18:00Εξάρχεια/ 20:00ΠνευματικόΚέντρο/ 22:00Κολωνάκι/ 00:00ΛόφοςΛυκαβηττού, Athens,
Cost: Ένα μπουκάλι από το ποτό που πίνετε
Σημαντικό : Προωθήστε αυτό το μήνυμα με όσα μέσα διαθέτετε σε αυτούς που πιστεύετε θα ήθελαν να γνωρίζουν - δεν υπάρχει άλλο μέσο διάδοσης πλην των δικών σας και αυτού που βλέπετε / Φέρτε ένα μπουκάλι από το ποτό που πίνετε / Στο λόφο λυκαβηττού δεν έχει περίπτερο (έχει όμως θέα) / Όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές / Αξίζει να προλάβει κανείς την ημέρα / Video και photo που θα τραβήξετε είναι more than welcome στα sites του WSP ή οπουδήποτε με το tag “wsp5”

think ALWAYS positive!!

2009-03-15T05:51:00.004+02:00

Είναι κάτι μέρες που εκπέμπεις τόση ενέργεια και ούτε καν το καταλαβαίνεις...Βλέπεις σημάδια όμως γύρω σου....Βλέπεις τις αντιδράσεις των άλλων...Πώς σε κοιτάνε, τι σου λένε, ο τρόπος που στο λένε.. Και αν οι μέρες αυτές συμπίπτουν με τις μέρες που έχεις τα χάλια σου ψυχολογικά, η χημική αντιδράση που γίνεται λειτουργεί κατασταλτικά για τα χάλια-που-μπορεί-να-έχεις και αναζοωγονεί τη χαμένη σου αυτοπεποίθηση και διάθεση που-ω!ναι-έχει πιάσει πάτο τελευταια..!

Υ.Γ.Και προσοχή!να μην ξεχνάμε: ο Άρης στο ζώδιο των Διδύμων(γκούχου γκούχου!),Παρθένων και Τοξοτών(και ότι άλλο έχετε ευχαρίστηση!)...........

Ευχαριστούμε κ.Στυλιανίδη! :D

2009-03-06T14:18:00.000+02:00

Δωρεάν μετακίνηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς για όλες τις γυναίκες
Δωρεάν μετακίνηση θα έχουν με τα μαζικά μέσα μεταφοράς οι γυναίκες, την ημέρα της γιορτής τους, Κυριακή, 8 Μαρτίου.

Τη σχετική απόφαση πήρε ο υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, Ευριπίδης Στυλιανίδης, ο οποίος τόνισε ότι τη μέρα αυτή όλες οι γυναίκες θα έχουν δωρεάν μετακινήσεις, τόσο με τα μέσα μεταφοράς Αθήνας και Θεσσαλονίκης, όσο και με τον ΟΣΕ και τα ΚΤΕΛ σε όλη την Ελλάδα.

Σε δήλωσή του ο κ. Στυλιανίδης επισημαίνει ότι «η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μία ελάχιστη, συμβολική χειρονομία αναγνώρισης του ρόλου και της συμβολής της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία. Η παγκόσμια αυτή ημέρα, ημέρα χωρίς εισιτήριο στα συγκοινωνιακά μέσα για όλες τις γυναίκες, πρέπει να μας υπενθυμίζει ότι η τιμή και ο σεβασμός προς τις γυναίκες, πρέπει να αποδίδονται όλο το χρόνο, μέσα από τις ενέργειες και τις πράξεις μας».

Ποδηλατική ανακοίνωση

2009-02-26T01:50:00.004+02:00

"Διεκδικούμε τον χώρο του ποδηλάτου"

Ημερίδα, Σάββατο 7 Μαρτίου 2009, 11.00 π.μ.
Πολυτεχνείο, κτήριο Γκίνη

Πρόγραμμα ημερίδας:

* 11:00: Τοπικές ποδηλατικές ομάδες στην Αθήνα
* 15:30: Ποδηλατικές δράσεις στην Ελλάδα

Awake again....!

2009-02-19T22:23:00.006+02:00

Τανταααααααααα!!! Να 'μαι και πάλι μετά από τόσο καιρό και ελπίζω να μη το ξανακάνω (γκούχου γκούχου, όλο έτσι λέω και...!). Τελευταία μέρα εξεταστικής, αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να τη χαρώ καθώς στο καπάκι δούλευα και δν έχω διάθεση... :( Το θέμα είναι πως δεν περνάω και την καλύτερη φάση της ζωής μου-αλλά τώρα που το σκέφτομαι την καλύτερη φάση της ζωής μου δε θυμάμαι πότε την πέρασα, τουλάχιστον όχι τους τελευταίους μήνες! Ακούω damien rice-για να καταλάβετε σε τι κατάσταση βρίσκομαι-και σκέφτομαι τι καινούριο πρέπει να κάνω για να πάρει μια άλλη τροπή η ζωή μου γιατί νιώθω πως έχω βαλτώσει :/ Για την ώρα θα σας πω μερικά αξιοπρόσεκτα γεγονότα καθώς και μερικά πράγματα που έμαθα μέσα από άλλη μία εξεταστική. Η χθεσινή μέρα ήταν πολύ ωραία...Άκουσα 2 μπράβο από δύο διαφορετικούς τομείς. Το πρώτο ήταν επειδή έμαθα να παίζω με 3 μπαλάκια(όσο πρόστυχο κι αν ακούγεται αυτο!! :D ) στα σεμινάρια θεάτρου δρόμου και το άλλο επειδή ήμουν πολύ καλή στη δουλειά! Άντε,πάντα τέτοια! :Ρ Επίσης σήμερα πήρα το τρόλεϋ 13 για να πάω να γράψω και έγραψα τις ερωτήσεις 1 και 3 !!καλό;;(ναι, αν σκεφτούμε ότι το 13 είναι ο τυχερός μου αριθμός ;) ) Από το χθεσινόβραδινό διάβασμα έμαθα το εξής : "όταν βλέπεις μια αφίσα από ένα τσίρκο που έρχεται στην πόλη αυτό είναι διαφήμιση. όταν αυτή η αφίσα είναι κολλημένη πάνω σε έναν ελέφαντα ο οπίος παρελαύνει στο δρόμο αυτό λέγεται προώθηση. Όταν ο ελέφαντας κάνει βόλτες στην αυλή του δημάρχου αυτό είναι δημοσιότητα. Και αν ο δήμαρχος γελάσει ή κάνει κάποιο θετικό σχόλιο αυτό είναι δημόσιες σχέσεις!" αυτά αγαπημένοι μου!! Θα επανέλθω δριμύτερη. Ελπίζω με παραμύθι. ;)

Μπάτσοι γουρούνια κλπ...

2008-12-11T01:48:00.002+02:00

Όλοι γράφουν και λένε πλέον για όσα έχουν συμβεί..Ας γράψω λοιπόν και γω κάτι. Κάτι πολύ μικρό γιατί τα λόγια είναι περιττά σε αυτές τις περιπτώσεις (από την άλλη έχω και τενοντίτιδα και δε μπορώ να γράφω πολύ στο πληκτρολόγιο!). Διάβαζα τώρα το in.gr. Μα καλά, δεν είμαστε άνθρωποι εμείς πια. Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Ούτε μία συγγνώμη να ζητήσει ο μαλάκας και να κατηγορεί και το παιδί από πάνω; Και πες εντάξει, 15 χρονών παιδί είναι μπορεί να ήθελε να το παίξει άντρας, να σε έβρισε, να σε είπε μπάτσο, γουρούνι και όλα τα συναφή (τα οποία πολλάκις τυγχάνει να αληθεύουν...!) αλλά δεν παίρνεις μια ζωή έτσι απλά, χωρίς δεύτερη σκέψη..! Και αν το κάνεις, μετά δεν αρνείσαι τις κατηγορίες τόσων αυτόπτων μαρτύρων οι οποίοι επιμένουν ότι λες ψέμματα! Ήθελες να το παίξεις άντρας στο 15χρόνο αλλά μπροστά στις κατηγορίες όλων αυτών που σε προκαλούν να πεις την αλήθεια είσαι πιο κότα και από κότα ε; Μας έπεισες φίλε! Και με δικηγόρο τον Κούγια καλό ένστολο (ριγέ απρόμαυρο) βίο σου εύχομαι!!!

Απαπααά..Τα 'πα και ησύχασα...!

Νεραϊδοπαραμύθι III

2008-11-24T23:06:00.001+02:00

Αυτό το ταξίδι ήταν το πιο όμορφο απ’ όλα όσα είχε κάνει ως τότε η Νεράιδα μας. Και πού δεν πήγαν… Πέταξαν πάνω από την κοιλάδα με τους μπλε υακίνθους, πέρασαν από την Πούλια, ανέβηκαν στο ουράνιο τόξο, σταμάτησαν στους καταρράκτες με τη μωβ αστερόσκονη. Εκεί η πεταλούδα κατάφερε να ανακτήσει το πέταγμά της με τη βοήθεια της αστερόσκονης και έτσι πετούσαν κι οι δύο χαρούμενες, πρώτα πάνω από το λιβάδι του σοκολατένιου τσαγιού και ύστερα πάνω από το περιβόλι με τις ζαχαρένιες φράουλες. Γεύονταν κάθε στιγμή, απορροφούσαν τις μυρωδιές… Για το τέλος άφησαν τη λίμνη με τα τιρκουάζ φλαμίνγκο και την πεδιάδα του κόκκινου φεγγαριού, όπου και έκαναν την τελευταία τους στάση πριν να πάρουν το δρόμο της επιστροφής. Και εκεί, κάτω από το ματωμένο αυτό φεγγάρι η πεταλούδα άνοιξε τα φτερά της και τύλιξε γλυκά τη Νεραϊδούλα. Έμειναν έτσι μέχρι το πρώτο φως της μέρας. Όταν αποφάσισαν να φύγουν ο ήλιος έλαμπε στον ορίζοντα.
Το δάσος περίμενε τη Νεραϊδούλα όπως κάθε φορά που γυρνούσε από τα ταξίδια της. Δεν είχε καταλάβει όμως πως έλειπε τόσο πολύ καιρό, και στο δάσος είχε μπει πλέον ο χειμώνας. Όταν είδε τις πρώτες δροσοσταλίδες πάνω στα φύλλα να παγώνουν τρόμαξε. Ήξερε πως οι πεταλούδες ζουν μόνο το καλοκαίρι. Είδε την πεταλούδα της σιγά σιγά να μαζεύει τα φτερά της και να πέφτει στο χώμα. Τα δάκρυά της που έπεφταν πάνω στα πανέμορφα φτερά δεν έφταναν. Στο μόνο που βοηθούσαν ήταν να της δίνουν λίγα λεπτά παραπάνω ζωής. Και τότε το σκέφτηκε.. οι ηλιαχτίδες της! Αυτές που μπορούσαν να γιατρέψουν ακόμα και τις πιο σπάνιες ασθένειες των λουλουδιών, θα μπορούσαν να κάνουν κάτι και σ’ αυτή την περίπτωση. Έτρεξε τότε στη λίμνη, όπου τις είχε καλά φυλαγμένες, για να τις φέρει. Με μια κίνηση άδειασε όλη της τη φωτεινή συλλογή πάνω στην πεταλουδίτσα που σπαρταρούσε. Η λάμψη ήταν εκτυφλωτική. Απλώθηκε ως τα πέρατα του δάσους.
Μέσα στο άπλετο φως μια πολύχρωμη πεταλούδα χοροπηδούσε τώρα στον αέρα. Τα φτερά της τώρα είχαν αποκτήσει πολύχρωμους ιριδισμούς και μέσα από το άπλετο φως πετάγονταν χίλιες δυο χρωματιστές πιτσιλιές. Η Νεράιδα πετούσε κι εκείνη από τη χαρά της… Έζησαν ευτυχισμένες μέρες μέσα στο δάσος, όμως η μαγική σκόνη της Νεραϊδούλας είχε αρχίσει να τελειώνει και δεν μπορούσε πια να πετάξει. Δε γινόταν να της δώσει πάλι η πεταλούδα από τη δική της γιατί με την παραμικρή απώλεια υπήρχε ο κίνδυνος να πεθάνει. Η Νεραϊδούλα περνούσε πια όλες τις μέρες της πάνω στο νούφαρο, που πλέον ήταν κι αυτό έτοιμο να μαζέψει τα πέταλά του για το χειμωνιάτικο ύπνο. Η πεταλούδα ήταν πάντα πλάι της, την πρόσεχε και της κρατούσε συντροφιά. Εξ’ άλλου ήταν ακόμα πολύ ερωτευμένη μαζί της – τι κι αν δεν μπορούσε να πετάξει; Τόσα ταξίδια είχαν κάνει μαζί…
Ένα πρωί η πεταλούδα ξύπνησε και το νούφαρο δεν ήταν εκεί. Άρχισε να πετάει σαν τρελή, να ψάχνει τη Νεραϊδούλα της αλλά μάταια. Το νούφαρο είχε κλείσει τα πέταλά του και είχε πάρει τη Νεραϊδούλα μαζί του, στο βυθό της λίμνης. Από τότε η πεταλούδα πήγε πάρα πολλά ταξίδια αλλά πάντα γυρνούσε σε εκείνη τη λίμνη. Κοιτούσε στα ήρεμα νερά και έβλεπε Εκείνη… Τι κι αν ήταν πια μα πολύχρωμη συνηθισμένη πεταλούδα όπως όλες οι άλλες; Ήξερε ότι ταυτόχρονα ήταν πολύ ξεχωριστή – και πως Εκείνη έφταιγε γι’ αυτό. Κι ας ήταν το μόνο που το ήξερε ένα νούφαρο στο βυθό μιας λίμνης…

2008-11-20T19:05:00.000+02:00

Νεραϊδοπαραμύθι ΙΙ

2008-11-17T20:00:00.004+02:00

Ένα βράδυ, που καθόταν και θαύμαζε τις ηλιαχτίδες της να λάμπουν στο σκοτάδι άκουσε κάτι σα βογκητό. Κοίταξε με προσοχή και είδε λίγο πιο πέρα ένα πανέμορφο νούφαρο να βήχει και να σφαδάζει από τους πόνους. Τα ροζ φυλλαράκια του είχαν κιτρινίσει και ήταν έτοιμο να βυθιστεί στο νερό της λίμνης. Αμέσως έτρεξε και του έριξε την πιο δυνατή ηλιαχτίδα για να το συνεφέρει. Το νούφαρο εκείνο το βράδυ έκανε τον πιο γλυκό ύπνο της ζωής του. Δεν μπόρεσε όμως να βγάλει μαγική σκόνη, καθώς ήταν βράδυ, γι’ αυτό υποσχέθηκε στη Νεραϊδούλα ένα ακόμα καλύτερο δώρο. Εκείνη κοιμήθηκε κοντά του και επειδή ο ύπνος είναι γλυκός δίπλα σε τόσο όμορφα λουλούδια, ξύπνησε αργά την επόμενη μέρα. Κάνει να ανοίξει τα μάτια της και τι να δει; Πάνω στο νούφαρο καθόταν η πιο όμορφη πεταλούδα που είχε δει ποτέ στη ζωή της. Τα φτερά της ήταν μαύρα και βελούδινα και οι κεραίες της μακριές και στριφογυριστές με γαλάζιες πιτσιλιές στην άκρη. Την κοίταζε με θαυμασμό και ήταν η πρώτη φορά που σήκωσε τόση πολλή ώρα και για τόσο πολύ τα μάτια της που όλα τα πλάσματα που βρίσκονταν εκεί κοντά είχαν εκστασιαστεί. Δεν ήξεραν ότι είχε τόσο όμορφα μάτια… Η μόνη που δεν την κοιτούσε ήταν η πεταλούδα που συνέχιζε να ρουφάει αμέριμνη τη γύρη από το νούφαρο.
Εκείνο το βράδυ η Νεραϊδούλα ξαγρύπνησε πάνω στη λίμνη να σκέφτεται εκείνο το υπέροχο πλάσμα που την έκανε να νιώσει τόσο περίεργα. Η πεταλούδα όμως δεν ήρθε ούτε την επόμενη ούτε τη μεθεπόμενη. Την τρίτη μέρα η Νεραϊδούλα ξύπνησε με τις ελπίδες της τσακισμένες στο χώμα. Όλη της η μαγική σκόνη είχε χαθεί από τα φτερά της αλλά δεν την ένοιαζε. Το μόνο που την ένοιαζε τώρα ήταν να μπορούσε να ξαναδεί το υπέροχο εκείνο πλάσμα έστω και για μία φορά. Κόντευε μεσημέρι και η Νεραϊδούλα είχε ξαπλώσει πάνω στο νούφαρο, με το οποίο πλέον είχαν γίνει φίλοι. Την ίδια στιγμή, μια παιχνιδιάρικη φιγούρα ξεπρόβαλλε από μακριά, έτοιμη να ρουφήξει τη γύρη του όμορφου λουλουδιού. Τόσες μέρες τώρα ήταν που είχε να έρθει και κατάλαβε πως αυτό το νούφαρο είχε την πιο νόστιμη γύρη που είχε γευτεί ποτέ. Δεν ήξερε βέβαια το λόγο που η γύρη ήταν τόσο νόστιμη. Ξαφνικά την είδε – και κατάλαβε. «Αν ξαπλώνει κάθε μέρα πάνω σου ένα τόσο όμορφο πλάσμα πώς γίνεται να μην έχεις την πιο ωραία γύρη από κάθε άλλο λουλούδι;», σκέφτηκε. Έμεινε έτσι στον αέρα να την κοιτάει για δευτερόλεπτα ώσπου την είδε κι εκείνη. Καθώς τα βλέμματά τους συναντιόντουσαν φωτίστηκε όλη η λίμνη. Ήρθε τότε η πεταλούδα, έκατσε δίπλα της και άρχισαν να μιλάνε. Εκείνη της έλεγε την ιστορία της και η Νεραϊδούλα ιστορίες από τον κόσμο και τα ταξίδια της. Τότε ήταν που η πεταλούδα αποφάσισε πως ήθελε να την ακολουθήσει στα ταξίδια της. Η μαγική σκόνη όμως δεν υπήρχε πλέον στα φτερά της Νεραϊδούλας κι έτσι η πεταλούδα προσφέρθηκε να της χαρίσει τη δική της, ίσα ίσα για ένα ταξίδι μαζί της. Η Νεραϊδούλα ευθύς, σα να ζωντάνεψε ξανά, πέταξε το πέπλο της μελαγχολίας από πάνω της, απήγαγε την πεταλούδα μέσα σε ένα καρυδότσουφλο και την πήρε μαζί της στο ταξίδι της.

Συνεχίζεται...

Νεραϊδοπαραμύθι

2008-11-05T00:34:00.003+02:00

Προχωρώντας βαθιά μέσα στο δάσος θα τη δεις να κάθεται. Πάντα με τα γόνατα διπλωμένα στο στήθος, πάντα να τα κρατάει σφιχτά με τα δυο της χέρια. Συνήθως προτιμά τις λίμνες, ποτέ τα ποτάμια-της φαίνονται πολύ ορμητικά και φοβάται. Είναι το πιο εσωστρεφές πλάσμα του δάσους. Σπάνια εμφανίζεται μπροστά σε άλλα ζώα. Ακόμα και η νεραϊδοκοινότητα πολλές φορές τη θεωρεί χαμένη-αφού κάνει μήνες και μήνες να τη δει. Μια φορά, μάλιστα, έλειπε έναν ολόκληρο χρόνο και τότε ήταν που ανησύχησαν όλοι πραγματικά, αφού είχαν ψάξει κάτω από κάθε κυκλάμινο και κάθε μανιτάρι, χωρίς κανένα, όμως, αποτέλεσμα. Τελικά επέτρεψε μόνη της. Τους είπε ότι είχε ξεχαστεί πάνω σε ένα άγριο χρυσάνθεμο που ήξερε να διηγείται πολύ όμορφες ιστορίες.
Είχε πολλά χαρίσματα η Νεραϊδούλα μας. Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν ότι μπορούσε να μεταμορφώνει και να μεταμορφώνεται όποτε εκείνη ήθελε σε ότι ήθελε. Ήταν τόσο ντροπαλό πλάσμα που πάντα είχε το κεφάλι της σκυφτό, ώστε κανείς δεν είχε προσέξει το υπέροχο σχήμα των βιολετί ματιών με τις τεράστιες βλεφαρίδες. Ναι, ήταν όμορφη η Νεραϊδούλα μας αλλά ήξερε να υπερασπίζεται την εσωτερική ομορφιά της, που πίστευε ότι ήταν πιο σημαντική από κάθε άλλο. Γι’ αυτό, μεταμόρφωνε σε βατόμουρα όλους τους αλαζόνες και τους ξιπασμένους που τύχαινε να βρεθούν στο δρόμο της.
Η Νεραϊδούλα είχε ένα μυστικό πέρα από όλα τ’άλλα. ¨όταν δεν ταξίδευε ή δεν ονειροπολούσε μάζευε ηλιαχτίδες. Μάλιστα, είχε μαζέψει ολόκληρα δοχεία φτιαγμένα από φλούδες καρυδιού από διάφορα μέρη του κόσμου. Πίστευε πως κάθε ηλιαχτίδα είναι μοναδική, και πως αυτό εξαρτάται και από το σημείο που πέφτει πάνω στη γη. Μια ηλιαχτίδα του Ειρηνικού δεν μπορεί να μοιάζει σε τίποτα με μια ηλιαχτίδα του Ινδικού. Τις ηλιαχτίδες της όμως δεν τις κρατούσε για τον εαυτό της. Μόνο οι πιο σπάνιες την ενδιέφεραν. Όλες τις άλλες τις χρησιμοποιούσε για να βοηθάει τα λουλούδια του δάσους που υπέφεραν από κάποια αρρώστια. Χάρη σ’εκείνη το δάσος είχε γεμίσει λουλούδια αλλά δεν το ήξερε κανείς. Δεν ζητούσε τίποτα για αντάλλαγμα. Της έφτανε να τους βλέπει όλους ευτυχισμένους. Από ευγνωμοσύνη εκείνα της χάριζαν μαγική σκόνη για τα διάφανα φτερά της, ώστε να παραμένουν δυνατά και να μπορεί να πετάει ακόμα πιο γρήγορα και για περισσότερη ώρα. Οι πεταλούδες τη θαύμαζαν και οι άλλες νεράιδες τη ζήλευαν.

...Συνεχίζεται...

2008-10-30T15:51:00.000+02:00

Προσεχώς...παραμυθάκι... :)

Άλλη μία-έκτακτη-ανάρτηση

2008-09-22T00:13:00.003+02:00

Μόλις έμαθα ότι ο street spirit δε θα μου ξαναγράψει σχόλιο. Και αναρωτιόμουν τόσο καιρό.."Πώς και δεν έχει εμφανιστεί ο street spirit στο blog;" Με συγκλόνισε το νέο.Εκλαιγα σα να έχασα δικό μου άνθρωπο.. Υποθέτω ήταν ατύχημα, για να συνέβη τόσο ξαφνικά.. Δεν έχω facebook και δεν ξέρω τι συνέβη.Τον θεωρούσα από τους σηματικότερους bloggers στη διαδικτυακή γειτονιά.Θα μου λείψει πραγματικά πολύ... Είναι αυτό που είπα στον Jason πριν λίγο.."Είναι άδικο να πεθαίνει κάποιος που θέλει τοσο πολύ να ζήσει.."

Ευχαριστώ!!

2008-09-21T23:43:00.002+02:00

Να ευχαριστήσω τον κύριο Θεόφιλο που μου έστειλε mail για να με ρωτήσει αν μπορεί να δημοσιεύσει το κείμενό μου για το ποδήλατο στους μαθητές του με αφορμή τη μέρα χωρίς αυτοκίνητο. Τιμή μου κύριε Θεόφιλε! Και συγγνώμη για την καθυστέρηση... Καλή συνέχεια :)

WALL-E

2008-09-21T23:16:00.004+02:00

Απίστευτα ευρηματικό και γλυκούλι κινούμενο σχέδιο..Πραγματικά οι δημιουργοί του είναι αληθινοί καλλιτέχνες. Τα ρομποτάκια ότι να'ναι, κάνουν ότι τους κατέβει στο κεφάλι..! Διάλογοι τύπου :
-Wall-e
-M-O (το άλλο ρομποτακι)
-Μ-Ο???? (του φάνηκε περίεργο το όνομα μάλλον!)
-Μ-Ο (επαναλαμβάνει το όνομά του)
-Μ-Ο!! (χαίρεται ο Wall-e)
Περνάει ένα απίστευτα συγκινητικό μήνυμα για τον πλανήτη και το περιβάλλον με αποτέλεσμα να προβληματίζει το θεατή. Όχι μόνο για το συγκεκριμένο θέμα αλλά και για άλλα, όπως γα την πραγματική αγάπη-η οποία φαίνεται από τον τρόπο που ο wall-e φρόντιζε την EVA, αλλά και στο τέλος-για την τεχνολογία που κάποια στιγμή θα φτάσει στο σημείο να μην ελέγχεται πλέον..
Δίνω και τα 5 αστεράκια-οι περισσότεροι κριτικοί έχουν βάλει 4 και 4,5- γιατί του αξίζουν πραγματικά.. Θα βγείτε με έναν Wall-e στη καρδιά σας από αυτή την ταινία...

Κάτι μέρες σαν αυτή..

2008-09-19T01:03:00.002+02:00

Είναι μέρες που θέλω να γράψω αυτό το ποστ.. Αλλά ποτέ δεν ένιωθα ότι είχα πραγματικά τη διάθεση να κάτσω να το γράψω.. Δεν πρόκειται για κάτι φοβερό ή κάτι που κανείς δεν έχει ξανακούσει...
Όλα ξεκίνησαν τη μέρα που δούλευα με το Βασίλη-για όσους δεν ξέρουν, ο Βασίλης είναι μεγάλο αλάνι και ταυτόχρονα πολύ ευαίσθητη ψυχή. Αν μπορούσα να τον παρομοιάσω με cartoon θα τον παρομοίαζα με τον παπουτσωμένο γάτο από το Shrek...! Μου πρότεινε λοιπόν να πάμε για μπάνιο την επόμενη μέρα και ήταν αυτό που ήθελα περισσότερο και ακόμα θέλω.. Να αρχίσω να κάνω τα τελευταία μπανάκια πριν αρχίσει να μας χαιρετά-έστω και από μακριά-το φθινόπωρο... Ξεκινήσαμε για Σχινιά, σε μια παραλία που-σύμφωνα με τα λεγόμενά του-ήταν πολύ όμορφη...
Φτάσαμε μετά από μια στάση σε ένα φούρνο(είχαμε πεινάσει τα παιδιά) ο Βασίλης, η κολλητή μου και εγώ.. Ήταν απλά μαγευτικά..Μια αμμουδιά όλη δική μας και αλλές 2 ψάθες λίγο πιο πέρα. Εν τω μεταξύ είχα προσέξει κάτι περίεργα τηλεφωνηματάκια του Βασίλη αλλά έκανα πως δεν καταλάβαινα.. Όταν τον ρωτούσα ποιος θα'ρθει δε μου έλεγε... Βουτήξαμε στη θάλασσα και ήμασταν τόσο χαρούμενοι που κάναμε αυτό το φθινοπωρινό μπανάκι. Μέσα στην ησυχία,ένας ήχος από μηχανάκι ακούστηκε..Και τότε μου είπε ο Βασίλης με ποιον μίλαγε τόση ώρα στο τηλ.. Είχε έρθει τελικά..
Βγήκαμε έξω, παίξαμε ρακέτες αλλά εκείνος επέμενε ότι δε θα μπει.. προσπαθήσαμε να τον πετάξουμε μέσα στη θάλασσα αλλά τελευταία στιγμή μας είπε ότι είχε πράγματα στις τσέπες του που δεν ήθελε να βραχούν.. Εγώ ξενέρωσα και από ξαπλωμένη στην άμμο όπου είχα βρεθεί από την υπεράνθρωπη προσπάθεια , τον άφησα και ξαναμπήκα.. Η παραλία να έχει αδειάσει, να είναι όλη δική μας.. Η αμμουδιά χρυσοκίτρινη, πίσω τα πεύκα και η δική μας ευτυχία να πλημμυρίζει τον αέρα..Τον είδα να γδύνεται και να μπαίνει τελικά στη θάλασσα... Σιγά μην άντεχε!
Κολυμπήσαμε, παίξαμε κοκορομαχίες. γελάσαμε..Η ευτυχία μας να απλώνεται παντού..και μέσα στο νερό πλέον.. Βγήκε εκείνος πρώτος και έκανε αυτό ακριβώς που ονειρευόμουν να κάνω κι εγώ..Ξάπλωσε ανάσκελα πάνω στην άμμο και έκλεισε τα μάτια.. Βγήκα και ξάπλωσα δίπλα του.. Με κοιτούσε και με χάιδευε απαλά στον ώμο.. Δε μιλούσαμε... Ο ήλιος έπεφτε πάνω στο πρόσωπό του και τα μάτια του είχαν γίνει καταπράσινα-έχει από εκείνα τα καστανοπράσινα μάτια που φαίνονται πιο ανοιχτά με το φως του ήλιου...
Για μένα ο χρόνος σταματήσε εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

"Διακοπές Εορτών στο Σεισμανόγλειο νοσοκομείο...

2008-08-05T02:44:00.006+03:00

...Καιρό τώρα όταν κρύωνα και κουραζόμουν, ειχα αρκετό βήχα και αιμόπτυση... Σε διάφορους γιατρούς που πήγα που είπαν οτι ειναι ενα αγγείο στις φωνητικές χορδές που σπάει και γι αυτό βγάζω αίμα...

Τρίτη 5 Δεκεμβρίου βράδυ, ένα βήξιμο ήταν αρκετό να αρχίσει μια αιμορραγία μαζί με βήχα που κράτησε για σχεδόν 2 ώρες... Το αίμα που έβγαζα πολύ και ήδη ειχα αρχισει να εξαντλούμαι και να ζαλίζομαι... Βούρ για Σεισμανόγλειο λοιπόν, που με παρέλαβαν οι πνευμονολογοι του τμήματος. Μια ακκτινογραφία θώρακος και η αλήθεια εμφανίστηκε... Μειωμένος όγκος δεξιου πνευμονα, ο οποίος ήταν τίγκα στο αίμα και είχε και ενα ογκίδιο αρποσδιόριστου μεγεθους στο μέσο του. Εισαγωγή στο νοσοκομείο με άμεση αξονική!

Την επόμενη μέρα το πρωί μπήκα για βρογχοσκόπηση! Ειλικρινά το να έχεις μια κάμερα να τριγυρνά στα πνευμόνια σου δεν είναι οτι καλύτερο, αλλα το χειρότερο είναι όταν εμφανίστηκε αυτό το ογκάκι και αρχίσαν να το τραβάνε με τη λαβίδα για να πάρουν υλικό για να στείλουν για βιοψία. Κάθε τράβηγμα σε κάνει να νιωθεις οτι θα βγούν τα πνευμόνια σου απο τη μύτη! Απο τότε και ύστερα ειχε κάποιες καθημερινές εξετάσεις. Ο ύπνος δεν είναι και το πιο ευκολο πράγμα όταν μοιράζεσαι το δωμάτιο με ενα γεράκο που δίνει μάχη με τον καρκίνο να κρατηθεί στα πόδια του... Τουλάχιστον η θέα απο το δωμάτιο είναι τέλεια! Πρέπει να δείτε συννεφιασμένη την Πεντέλη 7 η ώρα το πρωί!

Μετά απο μια εβδομάδα βγήκε η βιοψίοα... Ευτυχώς μιλάμε για καλοηθή όγκο, ο οποίος μάλλον ειναι πολύποδας η λιπωματάκι... Οτι και να είναι πάντως πρέπει να βγει! Απο τα 3 μέρη του πνεύμονα θα χάσω το ένα, παίζει και τα δυο, ανάλογα το μέγεθος της ζημιάς. Μιλάμε για ένα πνεύμονα που ήδη έχει μεγάλη μείωση ογκου! Το οτι είμαι σχετικά νέος σε ηλικία βοηθάει πολύ, χωρίς όμως να σημαίνει οτι δε θα κάνω καποιες υποχωρήσεις στο (άμεσο) μέλλον.

Σήμερα μου εδωσαν άδεια να ερθω λιγο σπίτι να δώ τους φίλους μου. Δευτέρα μπαίνω μέσα, Τρίτη πάω για την επέμβαση. Ευτυχώς το θέμα "αίμα" λύθηκε γρήγορα με τη συμβολή τριων φίλων...

Ειμαι 23 χρονών. Δεν καπνίζω, είμαι ποδηλάτης χρόνια τώρα και προσέχω τι τρώω...
Μου τη βάρεσε για τα καλά με όλο το θέμα, αλλα έχω μαθει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο!
Εξ' άλλου ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατο!
Ξεκινάμε τη ζωή μας με το σακκούλι της τύχης γεμάτο και το σακκούλι των εμπειριών άδειο. Το θέμα είναι να γεμίσουμε το σακκόυλι των εμπειριών πριν αδειάσει αυτο της τύχης.

Δε σας στέλνω αυτό το μύνημα με σκοπό να σας χαλάσω τη διάθεση μιας και πιστεύω οτι ανοίγω μια νέα πόρτα στη ζωή μου!
Αυτο που θέλω είναι τις ευχές σας για καλή ανάρρωση! Πιστεύω στη "θετική ενέργεια" των καλών και αληθινών λόγων απο φίλους. Ξέρω οτι κατα κάποιον τρόπο οι ευχές σας θα με βοηθήσουν να στηριχτώ γρήγορα στα πόδια μου!

Ευτυχισμένες γιορτές! Ότι επιθυμείτε και πάντα με υγεία!"

Το παραπάνω μήνυμα μου ήρθε πριν από έξι μήνες προωθημένο όχι από το ίδιο το άτομο που το έγραψε, από κάποιον άλλο. Τότε δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, δεν κατάλαβα ποτέ ακριβώς το γιατί-μάλλον με είχαν επηρεάσει καποια αρνητικά συναισθήματα που έτρεφα τότε προς το άτομο που μου το είχε στείλει. Σήμερα ξανακοιτούσα τα mail μου και το ξαναδιάβασα.. Και ένιωσα μια έντονη επιθυμία να στείλω ένα mail όπου του εξηγούσα ποια είμαι (δεν ήξερα αν θα με θυμόταν), το λόγο που άργησα τόσο να του στείλω και το λόγο που του έστειλα("Ήθελα απλά να ξέρω αν είσαι καλά, γιατί είσαι από τους ανθρώπος που συμπάθησα περισσότερο στην-ως τώρα-ζωή μου"..Και ήταν αλήθεια)

Η απάντηση δεν άργησε να έρθει :

"Τι καταπληκτική έκπληξη ήταν αυτη?
Καλά είσαι?

Εγώ καλά είμαι πλέον! Κατα τη διάρκεια της ενδονοσοκομειακής φάσης, έφτασα πιο κοντά στα όρια σωματικού πόνου και ψυχολογικής πίεσης απ' οτι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ οτι θα ανεχόμουν, αλλα μετά απο 5 μήνες και κάτι, επιτέλους είμαι υγιής και μπορώ να ανοίξω αρκετές πόρτες στη ζωή μου που μεχρι τωρα δεν τολμούσα!

Το καλό είναι οτι ποτέ δεν έχασα το κουράγιο μου και δικαιώνομαι τώρα που έχω τελειώσει πλεον τις θεραπείες και ΖΩ κανονικά εδω και 1 μηνα! Το μόνο που έχει μείνει να θυμάμαι είναι τα σημάδια απο το σώμα μου που έγιναν απο την επέμβαση (τομές, σωληνάκια στα πλευρά κλπ.). Είναι ένα "θέμα" για τους "κουτσομπόληδες" στην παραλία τωρα το καλοκαίρι, αλλα δεν πτοούμαι!

Ειλικρινά με εντυπωσίασε η κίνησή σου να μου στείλεις μετά απο τόσο καιρό!

Να'σαι καλά και να ξέρεις οτι μόλις κέρδισες με την συμπεριφορά σου ένα φίλο! Ελπίζω να μπορέσουμε να τα πούμε και απο κοντά κάποια στιγμη!

Τάσος!"

Τι ωραία που είναι να δίνεις και να παίρνεις τέτοια χαρά από μικρές, αυθόρμητες κινήσεις...

Για όσους ξέρουν να σκέφτονται θετικά, για όσους δεν το βάζουν κάτω ακόμα κι αν η ζωή τους φέρνει μπροστά από τα χετότερα εμπόδιά της, για όσους δε χάνουν την ελπίδα, για όσουν θέλουν να ΖΟΥΝ πραγματικά...

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω...

2008-07-01T03:29:00.003+03:00

Σε είδα μια μέρα στη δουλειά.. Με χαιρέτησες με εκείνο το γνωστό βλοσυρό σου ύφος. Δε χαμογέλασες. Δε μ'αρέσει όταν οι άνθρωποι δεν χαμογελούν. Αποφάσισα ότι μάλλον είσαι πολύ στριμμένος, κακός ή κάτι τέτοιο. Σε φοβόμουν λίγο στην αρχή η αλήθεια είναι. Δεν απέφευγα να σου μιλήσω όμως, μ'αρέσει να δίνω δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι το ύφος ήταν απλά το πρόσωπο της σοβαρότητάς σου και πως, όχι, δεν ήσουν κακός, όχι, δεν ήσουν ξενέρωτος ούτε στριμμένος. Είδα πως έκανες πλάκα με τους άλλους, ήσουν κοινωνικός, μας πείραζες, μας φερόσουν πολύ καλά. Ίσως να είσαι λιγάκι περίεργος, αλλά αυτό το έβαλα στα συν σου. Με ιντριγκάρουν οι πολύπλοκοι άνθρωποι. Τρεις μέρες δουλειάς μαζί σου ακόμα και βλέπω μήνυμά σου στο κινητό μου. Με ρώτησες αν θέλω να πάμε βόλτα προς παραλία, αλλά δε μου έλεγες ποιος είσαι. Βλέπεις, έπρεπε να απαντήσω πρώτα-έτσι μου ‘πες. Δεν ήθελα να βγω μαζί σου. Δεν ήθελα να σου αρέσω. Δεν ένιωθα άνετα μαζί σου. Μπορεί να μη σε φοβόμουν πια αλλά το βλέμμα σου είχε ακόμα κάτι ξένο για μένα.

Δουλεύαμε συχνά μαζί αλλά δεν αναφέρθηκε τίποτα ξανά, ούτε μήνυμά σου ξαναείδα στο κινητό μου. Μου είχες κινήσει λίγο το ενδιαφέρον όμως, χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου μαζί σου.

Σαντορίνη. Ένας μήνας μετά. Έτυχε να είσαι στην ομάδα μου. Μάλλον κατά τύχη, αλλά απ’όσο θυμάμαι η τύχη ήταν μια ζωή με το μέρος μου. Όχι, σ’αυτό δεν είχα ποτέ παράπονο. Το πλοίο έφευγε 10.30 το βράδυ. Κάτσαμε όλοι μαζί στην καμπίνα(εφτά άτομα σε μια καμπίνα των τεσσάρων) να δούμε ταινία. Αλλάξαμε τρεις ταινίες, ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε, τελικά νυστάξαμε. Είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ στην κάτω αριστερή κουκέτα, ήμουν μόνη μου. Μέχρι που ήρθες εσύ και ξάπλωσες δίπλα μου. Ενώ προσπαθούσαμε όλοι να κοιμηθούμε κάποια στιγμή με ρωτάς «κοιμάσαι;» Και σου είπα «όχι» Σου είπα ότι απλά δε μπορούσα. Μου είπες να γυρίσω πλάτη να με τρίψεις για να κοιμηθώ. Δεν μου το έχουν ξανακάνει αυτό χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Κι όμως εσύ δεν περίμενες τίποτα. Το άγγιγμα σου γλυκό και απαλό, σα να εξέφραζε όλη την ευαισθησία που προσπαθείς να κρύψεις πίσω από το βλέμμα. Μου χάιδευες τα μαλλιά.. Κοιμήθηκα μόλις με άφησες. Εσύ σηκώθηκες. Μια κοπέλα μου είπε ότι είχες ξαναγυρίσει όταν κοιμόμουν, είχες κάτσει στο κρεβάτι και με κοιτούσες για ώρα.

Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκες στο δωμάτιο μας με την πρόφαση ότι σου χρωστούσα ένα μασάζ. Σε ξύπνησα με χάδια στο πρόσωπο. Δεν άνοιγες τα μάτια σου. Ήξερα ότι το ‘κανες επίτηδες.

Στη Σαντορίνη περάσαμε πολύ ωραία όλοι μαζί, γελάσαμε πολύ-κυρίως εξαιτίας σου. Εγώ στην έλεγα ασταμάτητα και εσύ έκανες συνέχεια πως θύμωνες. Μιλήσαμε λίγο. Ελάχιστα. Κυριακή βράδυ. Enigma. Μου έφτιαξες το βραχιόλι στο χέρι. Ανατρίχιασα. Μετά ήρθες να μου φτιάξεις τη μπλούζα. Ήξερα ότι ήθελες να βρίσκεις ευκαιρία να με αγγίζεις όσο το δυνατόν περισσότερο. Μας είπες να ανέβουμε μπάρα. Ανέβηκα και άρχισα να χορεύω μαζί με την άλλη κοπέλα. Εσύ ανέβηκες μετά από λίγο. Χόρευες πρώτα με τη μία και μετά γύρισες σε μένα.. Κατέβαινες και άγγιζες τις γάμπες μου.. Σου τράβηξα απαλά τη μπλούζα να σε κρατήσω. Γλιστρούσα πάνω στη μπάρα αλλά δε μ’ ένοιαζε. Το βλέμμα σου τα έλεγε όλα.. Σε κοιτούσα καθώς χορεύαμε και ήθελα να έρθεις κοντά να σε φιλήσω.. If you wanna try and save me
And take my heart and take me If you feel you can let go let go…

Την άλλη μέρα το πρωί δεν είχε κοιμηθεί κανείς μας. Ήσουν στον κόσμο σου και για να δικαιολογηθείς λες «Είμαι ερωτευμένος»…

Στο πλοίο κάτσαμε λίγο μαζί στην αρχή και με χάιδευες.. Προς το τέλος του ταξιδιού έκατσες δίπλα μου και εγώ κοιμόμουν στον ώμο σου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Δεν μπορούσα να το ελέγξω.

Καθόμουν δίπλα σου στο αμάξι. Πάλι στην έλεγα. Με κοιτούσες και χαμογελούσες. Συνέχεια.

Δύο μέρες μετά και είχες εξαφανιστεί. Κοιτούσα τις φωτογραφίες και αναπολούσα. Σου έστειλα τελικά εγώ μήνυμα να σε ρωτήσω κάτι άσχετο. Με πήρες τηλέφωνο. Ήθελες να βγούμε. Και γω. Αλλά σου έκανα λίγο τη δύσκολη. Μη γλυκαθείς με τη μία. Τελικά βγήκαμε, αλλά έτυχε να είμαστε με παρέα. Διαπίστωσα τελικά ότι στο πρώτο ραντεβού είναι καλύτερα να παρευρίσκονται κι άλλοι. Την επομένη πήγαμε βόλτα. Αλλά έπρεπε να φύγεις και ήθελες να σηκωθούμε. Σου ζήτησα να κάτσουμε λίγο. Ήθελα κάτι να σου πω. «Συγγνώμη που δε μιλάω πολύ, δεν είμαι συνήθως έτσι. Αλλά… Είναι που μ’ αρέσεις πολύ…» Έκανες ένα χαζό σχολιάκι, ίσα ίσα να σπάσει ο πάγος. Απάντησα, αλλά δεν μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια. Έσκυψες και με φίλησες στο λαιμό. Δεν πατούσα στη γη. Σίγουρα όχι. Μου σήκωσες το κεφάλι και μου ζήτησες να σε κοιτάξω στα μάτια. Ήρθες πολύ κοντά στα χείλη μου, ένιωθα την ανάσα σου. Με βασάνιζες.. Και τότε άρχισες να με φιλάς λίγο λίγο.. Η αγκαλιά σου όμως ήταν αυτή που τα έλεγε όλα..

Σήμερα. Μια εβδομάδα μετά. Έχεις ήδη έρθει κάτω από το σπίτι μου με μια σοκολάτα δύο φορές. Έχεις πάει σινεμά μαζί μου άλλη μία. Έχεις ήδη γνωρίσει τους φίλους μου.. Έχεις ήδη μπει στην καρδιά μου..

Σήμερα. Πανόρμου. Σε μια ταράτσα. Ήχος «Αγάπης φως, της γης ταξίδια…» «Άκου» μου λες, «πέντε λέξεις…»…. «..το καλοκαίρι να μυρίσω..» «μα τέσσερις είναι αυτές…», σου λέω. «πέντε λέξεις, άκου..» ….

….«…μικρό κορίτσι θα σε κλέψω..»……..

Από μένα με αγάπη

2008-06-12T14:12:00.003+03:00

Ποδηλάτες,αυτοί οι ξένοι

2008-05-29T21:59:00.001+03:00

Στενοχωριέμαι. Και αγανακτώ. Δε γίνεται να ζω σε μια τέτοια χώρα.. Αποφασίζω πως αυτή η χώρα δεν είναι για μένα. Το μόνο που νοιάζει τους Έλληνες είναι πώς θα κλέψουν ο ένας τον άλλον, πώς θα παραβούν τους κανονισμούς, πώς θα καπνίσουν, πώς θα δουλεύουν λιγότερο και θα πληρώνονται περισσότερο και πώς θα πάνε στα μπουζούκια και θα γυρίσουν πίτα 7 η ώρα το πρωί.
Πότε θα καταλάβουν όλοι ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο για τα οποία πρέπει να ανησυχούν; Πιο σημαντικά και πιο ουσιώδη; Όπως το ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει άμεση ανάγκη να πάρει επιτέλους μια ανάσα; Μια ανάσα από τα αυτοκίνητα και τα καυσαέρια, από τη μιζέρια των ανθρώπων της(ευτυχώς,όχι των νέων), από αυτή τη φυλακή που έχουμε κλείσει τους εαυτούς μας και ονομάζεται κίνηση στους δρόμους γεματη από άγχος και ψυχική πίεση.
Εδώ θα ήθελα να μιλήσω γι'αυτό το υπέροχο μεταφορικό μέσο που ονομάζεται ποδήλατο και τη σημασία που έχει για μας και την υγεία μας(ψυχική και σωματική) καθώς και το σημαντικό ρόλο που μπορεί να παίξει στη ζωή μας..
Δε συγκρίνεται η αίσθηση που νιώθεις πάνω στο ποδήλατο, ο αέρας στο πρόσωπο, η ελευθερία. Ξέρεις πως δεν κάνεις κακό στο περιβάλλον και ταυτόχρονα κάνεις καλό στον εαυτό σου!!Τι πιο ωραίο από αυτές τις σκέψεις;
Αποφάσισα να ξεκινήσω να παίρνω το ποδήλατο μόνη ή με παρέα, και το έχω πάρει ήδη δύο φορές. Αυτό που ένιωσα είναι ότι το γλυκό μου ποδηλατάκι είναι παρείσακτο στον κόσμο αυτό. Στο δρόμο φοβόμουν να βγω γιατί ενοχλούνται οι οδηγοί. Στα πεζοδρόμια ενοχλούνται οι πεζοί. Ε, τι θα γίνει επιτέλους με εμας τους ποδηλάτες, θα έχουμε ποτέ θέση σε αυτή την πόλη;;

Σε κάποιες χώρες όπως η Γαλλία και η Ισπανία η προώθηση των ποδηλάτων έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και συνεχίζεται δυναμικά. Σε γωνιές της πόλης ενοικιάζονται ποδήλατα,για τα οποία μπορείς να πληρώσεις συνδρομή για ένα μήνα και να τα παίρνεις στην πόλη. Και το καλό είναι ότι δε χρειάζεται να το αφήσεις στο σημείο από όπου το πήρες, αλλά σε κάποιο άλλο αντίστοιχο! Έτσι βλέπεις μέχρι και ανθρώπους με σακκάκι και γραβάτα πάνω στους δύο πολυαγαπημένους τροχούς!Σκεφτείτε τι ωραία που θα ήταν η Αθηνούλα μας αν αφήναμε όλοι τα αμάξια και κυκλοφορούσαμε με ποδηλατάκια. Και ποσο φιτ θα ήμασταν!!

Οι ποδηλάτες έχουν ενωθεί στην Αθήνα και οργανώνουν εκδηλώσεις για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Μπείτε στο podilates.gr και ακολουθήστε στη μεγάλη ποδηλατοδρομία που θα γίναι το Σάββατο 31/6, καθώς και σε άλλες ποδηλατικές δράσεις!! :) Επίσης συντονιστείτε στον Δίεση και ελάτε στη συναυλία στο Ελληνικό!

Αλλο ένα ενδιαφέρον link εδώ

Η κρίση των 20

2008-05-23T00:47:00.004+03:00

Άρης : Δεν είμαι καλά.
Ράνια : Ούτε γω...
Άρης : Τους έχω βαρεθεί όλους και όλα.
Ράνια : Έγω πάλι στενοχωριέμαι πολύ συχνά τελευταία.
Άρης : Θες να τα αφήσουμε όλα και να πάμε να μείνουμε στην Ισπανία;;;!!!

....................

Είναι νωρίς το πρωί. Φρίκη. Άλλες μέρες τέτοια ώρα γυρνάω σπίτι, αλλά σήμερα είπα να σηκωθώ να πάω λίγο σχολή. Είχα να πάω κάτι βδομάδες και άρχισα να έχω τύψεις(λίγες). Τελικά είχα δίκιο που σκέφτηκα να πάω γιατί μόλις μπήκα δεν την αναγνώρισα. Τα πανό των κομμάτων είχαν φύγει και έδειχνε τόσο, μα τόσο άδεια. Δεν ξέρω αν μ'άρεσε καλύτερα πριν ή τώρα. Μπαίνω στην αίθουσα αφού τρώω μία δευτερη φρίκη με την αλλαγή του χώρου και αναρωτιέμαι αν βρέθηκα στο σωστό όροφο. Αδιάφορες φάτσες γύρω μου. Πολλές από αυτές αντιπαθητικές. (Αντιλαμβάνομαι ότι δε γουστάρω και πολύ κόσμο σ'αυτή τη σχολή!). Κόμματα. Μπαίνουν. Μιλάνε μιλάνε μιλάνε... όση ώρα μιλάνε προσπάθω να ακούσω στη φωνή τους τι είναι αυτό που τους κάνει να θέλουν να βρίσκονται μέσα σε μία κομματική παράταξη. Ο καθηγητής καλός, μου κρατάει το ενδιαφέρον μέρχρι το τέλος. Αυτός κάνει ότι μπορεί για να μου αρέσει αυτή η σχολή που ώρες ώρες μου φαίνεται απλά σαν τέσσερις γκριζοι τοίχοι και τον ευχαριστώ για αυτό. Δε φταίει λοιπόν αυτός για το ότι συνεχίζω να βαριέμαι και όσο είμαι μέσα στην αιθουσα σκέφτομαι τη στιγμή που θα βγω έξω." Άδραξε τη μέρα" έλεγε ο Robin Williams στον κύκλο των χαμένων ποιητών και αυτό προσπαθώ κι εγώ να κάνω. Μόνο που αυτή η απίστευτη κίνηση δε μ'αφήνει. Όσο λοιπόν παλεύω μέσα σε λεωφορεία και μετρό δεν σταματώ να σκέφτομαι.

Θα πάω του χρόνου στη σχολή γραφιστικής ή να το αφήσω για μετά τη σχολή; Ή μήπως καλύτερα να πάω στη σχολή σχεδίου μόδας; Ή σχεδίου σκέτο καλύτερα;;; Μεταπτυχιακό να κάνω ή μπα; Κι αν δεν το ακολουθήσω το επάγγελμα τι αν το κάνω; Να έχω ένα χαρτί χρυσοπληρωμένο και λίγες αδιάφορες(για μένα) γνώσεις στο κεφάλι μου και να τις επιδεικνύω; Και πού ξέρεις τι μεταπτυχιακά υπάρχουν!Μπορεί να υπάρχει κάτι που να σαρέσει και να σχετίζεται και με τη σχολή. Να στείλω του χρόνου εκείνο το βιογραφικό που μου ζήτησαν για σταθερή δουλειά ή να το αφήσω για αργότερα; Πότε θα έχω λεφτά να πάρω εκείνο το πανέμορφο κόκκινο βεσπάκι και να μείνω μόνη μου;
Και μετά από τις σκέψεις για το μακρινό μέλλον περνάμε στις σκέψεις για το άμεσο μέλλον!!(ντάξει,όχι και αύριο!αυτες ειναι μετα!!) Πότε να αρχίσω διάβασμα για την εξεταστική; Τι θα κάνω με εκείνη την εργασία που σε 2 βδομάδες την παραδίδω και ακόμα δεν την έχω αρχίσει; Πώς θα προλαβαίνω να γυμνάζομαι κάθε μέρα για να μη γίνει ο κώλος μου σαν πεπόνι και να σταματήσω να έχω την υποψία ότι η κοιλιά μου δεν είναι όσο επίπεδη as it used to be? θα το πάρω το γ....νο το proficiency επιτέλους; Και ποιος ο λογος που έχω λυσσάξει να το πάρω; Σε τι ακριβως θα μου χρειαστεί;(Γιατί στο να μάθω καλύτερα αγγλικά, ξεχάστε το!) Μήπως να αρχίσω να δουλεύω περισσότερο και να κάνω οικονομία; Να κοψω τις εξόδους και να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στο δημιουργικό κομμάτι της ζωής μου;; Για να προσπαθήσω να σκεφτώ..Ποιοί είναι οι αληθινοί μου φίλοι; Και πότε επιτέλους θα ερωτευτώ;;;;;;;;;;

Και (αισίως) πάμε στις σκέψεις του αύριο. Εχω να σηκωθω νωρίς, να κανω την εργασία, να πάω στη δουλειά, να γυρίσω, να διαβάσω, να πάω γυμναστήριο και να περάσω το βράδυ μου με την παρέα του Ντίνου που θα μας βγαλει έξω για τη γιορτή του.

Ίσως και να ήθελα οι σκέψεις μου να ήταν κάπως έτσι : Θα σηκωθώ κατά τις 11 να πάω για μπάνιο(φυσικά θα περάσουν να με πάρουν με το αμάξι,σιγά να μην παιδεύομαι στα λεωφορεία όλη μέρα!) Μετά θαγυρίσω κατά τις 7 το απόγευμα, θα κάτσω να διαβάσω τη lifo με την ησυχία μου, ίσως και να φτιάξω κανένα βραχιολάκι για να χαρώ. Το βράδυ θα έρθουν τα παιδιά από το σπίτι να τους μαγειρέψω(γιατί,ως γνωστόν,μένω μόνη μου!)Δουλειά;Ποιά δουλειά;;;; Το τζόκερ κέρδισα. Μια βόλτα με τη μηχανή δε θα με χάλαγε τώρα. ;)

Όχι, όχι. Δεν παραπονιέμαι. απλά σκέφτομαι ότι δεν είναι τυχαίο που όλοι οι φίλοι μου έχουν τα δικά τους : Ο Άρης τα βαρέθηκε όλα
Η Αγγελική δεν έχει ερωτευτεί ποτέ και θέλει πολύ.
Η Σόφη έχει σχέση και έχει ξεχάσει τον παλιό τσαχπίνικο εαυτό της.
Ο Μανώλης δεν ξέρει τι θα κάνει με τις σπουδές του και γενικά με τη ζωή του.
Όλοι τους έχουν βαρεθεί να κάνουν τα ίδια πράγματα και να πηγαίνουν στα ίδια μέρη.
Η αλήθεια είναι ότι τη μία μου φαίνονται όλα εύκολα και την άλλη δύσκολα.
Τι είναι ελευθερία τελικά; Να δίνεις τον αγώνα σου για να γίνεις ανεξάρτητος ή να έχεις ελέυθερο χρόνο για τον εαυτό σου; Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις ότι θες όποτε το θες ή να είσαι χαρούμενος με όσα έχεις;

.........................

Ε λ ε υ θ ε ρ ί α είναι να ξέρεις ότι ο χρόνος περνάει κι ότι εσύ...έχεις πολλά πολλά ακόμα να κάνεις ! ;)

Πωπωωωω....Πώς πέρασε έτσι ο καιρός...!Σε 20 μέρες γίνομαι 20! (σαν πολλά 20ρια να πέσανε εδώ! ;) )

Όλα Τέλεια IV

2008-05-11T12:50:00.003+03:00

Με Αριστετέλη είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ, κάποιος άλλος όμως την ξύπνησε με ένα τηλεφώνημα. "Έλα, είσαι εκεί; Τα 'μαθες; Πρέπει να κρατήσεις την ψυχραιμία σου.. Ο Χ. Τον δολοφόνησαν χθες το βράδυ. Το έχει και πρωτοσάλιδο η Ε. " Έκλεισε απότομα το ακουστικό και σήκωσε τα μάτια της στον καθρέφτη απέναντί της που την κοίταζε. Άδειο βλέμμα, άδειος και ο καθρέφτης. Έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω της και βγήκε τρέχοντας από το σπίτι. Στο πρώτο περίπτερο που βρήκε την Ε. σταμάτησε. 'Η πιο τέλεια σχεδιασμένη δολοφονία των τελευταίων ετών.' , με μεγάλα μαύρα γράμματα. Δίστασε στην αρχή, αλλά τελικά την πήρε. Άρχισε να διαβάζει βιαστικά το άρθρο. Τι είχαν γράψει λοιπόν γι' αυτή και την αποτρόπαιη-σύμφωνα πάντα με εκείνους- πράξη της; 'Το πτώμα βρέθηκε ακριβώς μία ώρα μετά το φόνο, στη 1:00 της επομένης στο σπίτι του... Δεν υπηρχε σημάδι αίματος πουθενά ούτε και σημαδια στο σώμα του... Τα δακτυλικά αποτυπώματα είχαν εξαφανιστεί, καθώς και οποιουδήποτε άλλου είδους στοιχείο... Οι αστυνομικοί που ερευνούν την υπόθεση εικάζουν ότι μπορεί να δηλητηριάστηκε, αν και καμία ξένη ουσία δε βρέθηκε στο αίμα.' Έκλεισε την εφημερίδα και προχώρησε προς τη γέφυρα. Ακουμπισμένη με τους αγκώνες έμεινε να κοιτάει κάτω. Εκεί υπήρχε ποτάμι κάποτε. Θυμάται όταν ήταν μικρή το νερό να τρέχει χείμαρρος. Μα κάποτε όλα ήταν διαφορετικά. Και τα συναισθήματά της, χείμαρρος που είχε στερέψει...

Απορίες

2008-05-05T16:48:00.002+03:00

Τη μία λέω ότι όλα είναι εύκολα αρκεί να μην παίρνουμε τη ζωή πολύ σοβαρά.
Και εκεί που πάω να το πιστέψω....
Αναθεωρώ.
Και λέω "γιατί όλα να είναι τόοοσο δύσκολα σ'αυτή τη ζωή"???
Ε, τώρα πείτε μου.
Είμαι παιδί εγώ?Εεε?Είμαι?

Ανακοίνωση!!!!

2008-04-15T01:08:00.003+02:00

Παραααμ!
Σήμερα είναι 15 του Απρίλη αν δεν κάνω λάθος!Όμως δεν πρόκειται για μια μέρα που θα την αφήσω να περάσει έτσι απλά..Πέρυσι τέτοια μέρα ξεκίνησα να γράφω σε αυτό εδώ το blog..!Είναι απίστευτο πώς περνάει ο καιρός.. Θυμάμαι πώς ήμουν τότε μέσα μου.. Έχουν αλλάξει πολλά..Μακάρι να έχω πάντα κάτι να γράφω..
Θα ήθελα εδώ να σημειώσω ότι έψαξα πολύ για να κάνω ένα δωράκι στο blogάκι μου, αλλά δυστυχώς δε μ'άρεσε τίποτα! Θα συνεχίσω να ψάχνω γι'αυτό να έχετε τα ματάκια σας ανοιχτά για τυχόν εκπλήξεις!χε!
Επίσης, τελευταία απ'ότι θα έχετ προσέξει δε γράφω συχνά και δεν μπαίνω συχνά σε άλλα blog..Δεν ξεχνάω κανέναν, απλά σαν παιδί και γω περνάω τις φάσεις μου! :)

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛA Iliaxtidoblog........!!! :D

Ένα μικρό αφιέρωμα στο σινεμά

2008-04-12T15:14:00.006+02:00

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί τελευταία τυχαίνει να εχω δει κάποιες πολύ όμορφες ταινίες... Για μένα η ταινία είναι ικανοποιητικη όταν μπορεί να μου αφησει έστω και λίγο συναίσθημα.. Αλλά οι τρεις αυτές ταινίες πραγματικά μίλησαν μέσα μου..

I'm a Cyborg but that's OK
by Park Chan-wook

Μια κοπέλα που νομίζει ότι είναι Cyborg (ένα είδος ρομπότ) και εισάγεται σε μία ψυχιατρική κλινική μετά από μια-καταλάθος-απόπειρα αυτοκτονίας. Ένα αγόρι που έχει τη συνήθεια να κλέβει χωίς να είναι ένας απλός κλέφτης : κλέβει τα χαρακτηριστικά των άλλων! Μόνο αυτός μπορεί να την καταλάβει και να τη βοηθήσει με το δικό του τρόπο. Δε θέλει να την αλλάξει.. Το μόνο που θέλει είναι το καλό της.. Τι πειράζει που είναι Cyborg??

Μαγική, ονειρική ταινία για το πώς θα έπρεπε να είναι η αληθινή αγάπη...
Σε ταξιδεύει σε άλλο κόσμο, που θα μπορούσε να είναι αληθινός, αφού δε λείπει η βία. Λείπει όμως η αγνότητα και η καθαρότητα που τον περιβάλλει από τον αληθινό κόσμο..

Lili
by Charles Walters

Μια κοπέλα που έχει μείνει μόνη, χωρίς κάποιον να νοιάζεται για εκείνη, ψάχνει καταφύγιο σε μια πόλη της Γαλλίας. Πέφτει πάνω σε ένα πλανόδιο θίασο και ερωτεύεται έναν ταχυδακτυλουργό. Η αθωότητά της θα της χαρίσει δουλειά στο κουκλοθέατρο του θιάσου και θα την κάνει διάσημη. Εκείνη ζει κάθε της στιγμή με τις κούκλες σα να είναι αληθινές. Η κοπέλα σκέφτεται τον ταχυδακτυλουργό που την απομάκρυνε από κοντά του, αλλά δεν ξέρει ότι κάποιος άλλος την αγαπά και νοιάζεται πραγματικά για εκείνη.. Πίσω από το κουκλοθέατρο βρίσκεται ένας και μόνο άνθρωπος γεμάτος μίσος για τον κόσμο.. Πώς γίνεται λοιπόν οι κούκλες να είναι τόσο καλές?

Βασισμένο στο βιβλίο του Paul Galliko "Αγάπη από εφτά κούκλες" , μια ταινία μαγευτική λόγω της εποχής που είναι γυρισμένη, αλλά και των συναισθημάτων που διαχέει...Καλοσύνη εναντίον κακίας και αθωότητα εναντίον θυμού. Ποιός θα νικήσει τελικα;

Les chansons d'amour
by Christophe Honore

Ένας νέος χάνει την κοπέλα που ήταν μαζί χρόνια ακριβώς το χρονικό διάστημα που έχουν κάποια προβλήματα μεταξύ τους. Εκείνη νομίζει ότι δεν την αγαπάει πια και πως είναι ερωτευμένος με την κοπέλα που έκαναν τρίο τους τελευταίους μήνες.. Όταν τη χάνει καταρρέει, ένω βλέπει ότι οι άνθρωποι γύρω του τον προσέγγιζουν θέλοντας ο καθένας να πάρει κάτι από εκείνον.. Υπάρχει όμως κάποιος που δεν του μιλάει για τη χαμένη του αγάπη, δε θέλει τίποτα από εκείνον πάρα την αγάπη του...

Πολύ γλυκιά ταινία με υπέροχα τραγούδια, υπέροχους ηθοποιούς, χαρακτήρες και φωνές.. Με ταξίδεψε στο Παρίσι, μου έφερε ανάμεικτα συναισθήματα.. Μελαγχολία, ελπίδα και μια γλυκιά αίσθηση ότι η αγάπη είναι γύρω μου. Μερικές πολύ αισθησιακές σκηνές.. Η αγάπη είναι η ίδια για όλους.. Ανεξαρτήτως ηλικίας, ανεξαρτήτως φύλου..Μπορεί η ζωή μας να αλλάξει χωρίς προειδοποίηση αλλά ποιος ξέρει ποια κατεύθυνση θα διαλέξει;

Πριγκίπισσα...

2008-03-23T15:31:00.004+02:00

Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια αραδιασμένα πάνω στο σύννεφο που μ'άφησες να ζω
Απ'όλα όμως έχω διαλέξει μόνο ένα, το όνειρο απ'όλα πιο γλυκό
Σαν την ωραία που για πάντα κοιμωμένη κι εγώ η πριγκίπισσα ενός παραμυθιού
Που τον πρίγκιπα για πάντα θα προσμένει με ένα αστερι περασμένο στο λαιμό
Είναι το σύννεφο που ακόμα με κρατάει, είναι η συνήθεια γα τον ύπνο το γλύκο
Μα όταν τα όνειρα κάποια στιγμή τελειώσουν θα μείνει το ένα και μοναδικό
Το σύννεφο για πάντα θα διαλύσει και σένα θα καλέσει προς τα 'δω
Στα χέρια σου μια στιγμή να με κρατήσεις και τότε αιώνια εγώ ας κοιμηθώ...

Πώς ένας ωραίος γκόμενος μπορεί να αποδειχθεί μεγάλος μαλάκας

2008-03-17T00:08:00.004+02:00

Τον είχα δει το Νοέμβριο μια μέρα που είχαμε πάει για καφέ με κάτι φίλες μου. Ήταν στην παρέα μας, φίλος φίλης μιας φίλης μου. Τον πρόσεξα μετά από αρκετή ώρα γιατί η θέση που καθόταν δεν ήταν ευνοϊκή. Άρχισε να μου μιλάει, να με πειράζει και εντέλει με κάλεσε στο πάρτυ που θα έκανε σε ένα club για τα γενέθλιά του την επόμενη μέρα. Δεν έγινε εκεί τίποτα συγκλονιστικό πέρα από κάτι ψιλοπεσίματα και μόνο όταν ήταν να φύγουμε με αγκάλιασε και του είπα "ελπίζω να τα ξαναπούμε" και μου είπε "Ναι ναι ναι!" περιχαρής . Ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ με κάποιον. Δεν τον ξαναείδα και δεν πίστευα ότι θα τον ξανάβλεπα, μέχρι που μου έστειλε μήνυμα ο κολλητός τoυ να με καλέσει σε ένα πάρτυ που διοργάνωναν στο μαγαζί που είναι ο άλλος dj. Πήγαμε και περάσαμε ωραία. Αυτός ερχόταν, μας μιλούσε, είχε ένα attitude τελοσπάντων που φαινόταν ότι του άρεσα (ή ότι είχε καταλάβει ότι μου άρεσε και μου την έπεφτε). Μόλις πάω να φύγω με φιλάει σταυρωτά στις άκρες των χειλιών και μου κάνει : "Εσύ μη χάνεσαι!" Του λέω "Τι εννοείς; Αφού δεν έχουμε το κινητό σου." Και για να μη σας τα πολυλογώ μου το δίνει κ μου λέει ότι θα μου στείλει για καφέ. έρχεται μήνυμα πριν λίγες μέρες : "τι κάνεις; έχουμε πάρτυ στ....... Πάρε τα κορίτσια και ελάτε." Του είπα ευχαριστώ και μου ξαναστέλνει να με ρωτήσει αν θα πάμε. Του έκανα λίγο τη δύσκολη αλλά σίγουρα θα έκανα ότι μπορούσα για να πάω. Εν τω μεταξύ το μαγαζί που γίνονταν τα πάρτυ πάντα το ίδιο. Εκεί που παίζει μουσική ο φίλος του και αυτός κάθεται κάθε φορά στην πόρτα.(Κάτι τρέχει εδώ!) Το Σάββατο λοιπόν βγαίνουμε με τη φίλη μου και πάμε πρώτα σε ένα πάρτυ των παιδιών από τη σχολή να βρούμε την υπόλοιπη παρέα. Σκάμε 10€ εκεί γιατί μάλλον κάποιος από το τμήμα γούσταρε να βγάλει εύκολα λεφτά. Κατά τις 2 ενώ έχω πιει μια βότκα με πορτοκάλι και ένα σφηνάκι και έχω ψιλοζαλιστεί γιατί ήταν τελείως μπόμπες, μεθανόλη στο φουλ, φεύγουμε και οι άλλοι πήγαν σε άλλο πάρτυ ενώ εμείς συνεχίσαμε για ο τελευταίο μου πάρτυ στο γνωστό σε όλους μας club! Πάμε εκεί, πρώτη μούρη ο τύπος. Με βλέπει και-κλασσικά- με αγκαλιάζει. Του λέω "Είδες που ήρθα; Αλλά θα κάτσουμε λίγο". Με πειράζει : "Μη μου λες εμένα ότι θα κάτσεις λίγο!" Και τι μου λέει μετά ο γύφτος; "Θα περάσετε να κόψετε πρόσκληση; "Και σκέφτομαι "Όχι ρε π...η ήρθα για να σε δω και θα σκάσω και άλλα 10€ για το κ..μαγαζί; Γι' αυτό με κάλεσες;" Και επειδή οι πράξεις δείχνουν περισσότερα απ'ότι τα λόγια, ρωτάω τη φίλη μου αν θέλει να μείνουμε γιατί θα μας τελείωναν τα λεφτά σε λίγο. Εκείνη είπε ότι "τώρα που ήρθαμε ας κάτσουμε". Μου λέει "έλα βρε κοπελιά, μην είσαι τσίπισσα" ("Τι τσίπισσα βρε καραγκιόζη που με κάλεσες και μου λες να πληρώσω κι όλας αντί να με αφήσεις να περάσω! Όχι τίποτα άλλο και σου είπα ότι δε θα κάτσω και πολύ!") Με το που ακούω τη λέξη τα παίρνω. "Θέλετε να περάσετε έτσι; "Kαι μου ανοίγει το δρόμο ("Τώρα το θυμήθηκες βλάκα! Νομίζεις θα μου λείψει το υπέροχο πάρτυ σου σε ένα μέρος που ούτε καν θα πάταγα αν δε μου άρεσες!") Πληρώνω και μπαίνω αλλά η ξενέρα ξενέρα. Μιας και πλήρωσα αποφασίζω να περάσω καλά και αρχίζω χορό. Πάλι καλά έβαζε ωραία μουσική και χτυπηθήκαμε λίγο. Μου λέει η φίλη μου "Αν δεν έρθει να κάτσει λίγο μαζί μας θα είναι πολύ γαϊδούρι" "Ήρθε, αλλά για να χορέψει πάνω σε ένα τραπέζι που ήταν δίπλα μας" μετά ήρθε κι ο κολλητός του και τραβάει και μένα πάνω. Μετά από ένα τζιν λεμόνι και μια βότκα-μπόμπα είχαν αρχίσει να μου φεύγουν οι αναστολές. Πάλι καλά που με το ύψος που έχω έφτανα το ταβάνι και στηριζόμουν γιατί αλλιώς δε με έβλεπα και πολύ καλά! :Ρ ξανάρχεται αυτός δεύτερη φορά και χόρεψε λίγο μαζί μου, έκανε τα γνωστά του κόλπα. Του λέω «Για να μην παρεξηγούμαστε, αν δεν είχα να πληρώσω δε θα έμπαινα.. Μου δίνει πεταχτό φιλί και φεύγει. (Τι να πω, του άρεσε η ατάκα μάλλον! :D ) Εγώ να θέλω από τη μία να τον σκοτώσω και από την άλλη να..!! J Τον βλέπω πιο πέρα να φιλιέται με τη δικιά του. «Πότε θα πάμε για καφέ;», με ρωτάει όταν πάω να τον χαιρετήσω πριν φύγω.(«Μηπως θες να το κανονίσουμε τώρα;!») Η γκόμενά του λίγο πιο κει. «Στείλε μου όποτε θες», του λέω και φεύγω. Το χέρι του αγγίζει το δικό μου. Φεύγω.

Quiz1 : Θα μου στέλει μνμ?

quiz2:αν στείλει τι να κάνω?

quiz3:Πώς να πάρω το αίμα μου πίσω? ;>

blogoπαίχνιδα 3 !!!

2008-03-13T12:06:00.005+02:00

Ας παίξουμε ακόμα ένα παιχνιδάκι γιατί μου φαίνεται μπήκε η άνοιξη και η blogoσφαιρα κάνει χαρούλες!! :)) Το παιχνιδάκι στο οποίο με κάλεσε ο Εν Πλω λέει τα εξής :

1. Μπαίνεις στο wikipedia.

2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.

3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.

4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.

5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Ας μιλήσουμε για τη δική μου μπάντα λοιπόν!

band name : Listeneise
album title : WLLS-LP
Track 1 : Jim Mooring
Track 2 : Samsung Contact
Track 3 :Chico slimani
Track 4 :Carell
Track 5 :waHI
Track 6 :make Ya feel beautiful
Track 7 :Capriotti's
Track 8 : George Kinderdine
Track 9 : Peruvian General election, 2000
Track 10:Bader Field
Track 11 :Vietnam at the Olympics

Να επισημανω οτι το 6 ειναι πραγματικό single του Ruben Studdard το 2006 απο το άλμπουμ the return.Εμείς κάναμε απλά μια διασκευή!χαχα

Είμαστε ένα rock συγκρότημα με experimental ανησυχίες...... !!!
Να είστε συντονισμένοι για να μαθετε ακριβή ημερομηνία κυκλοφορίας του άλμπουμ! ;)

καλώ : love and poison,apsou,street spirit,aggelika,jason

Blogoπαίχνιδα part 2

2008-03-11T13:25:00.002+02:00

Μου ήρθε μια πρόσκληση από τον Π. πριν καιρό για να συμμετέχω σε ένα παιχνίδι στο οποίο θα πρέπει να μιλήσω για εφτά ελαττώματά μου..μμμμ....

1.Επιμονή
Έτσι και μου κολλήσει κάτι στο μυαλό,αυτό ήταν...!Και ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα δε μου ξεκολλάει με τίποτα μέχρι να το καταφέρω!Φυσίκα κάποιες φορές υπήρξαν πράγματα που ήθελα και δεν κατάφερα..(λίγες βέβαια)...Την απώθηση ως ψυχολογική διαδικασία άμυνας την ξέρετε??? :/

2.Εγωισμός
Είμαι εγωίστρια αλλά σε πολύ συγκεκριμένα θέματα..Νι..Υπάρχουν κάποιες φορές που θέλω να περάσει το δικό μου αλλά πάντα ο λόγος είναι δικαιολογημένος και λεπτομερειακά τεκμηριωμένος.. :)

3.Κυκλοθυμία
Εκεί που είμαι μες στην καλή χαρά μπορώ να μουρτζουφλιάσω με κτ που έγινε και σε μένα είχε τόσο μεγάλο αντίκτυπο ώστε να μου χαλάσει τη διάθεση. Και το αντίθετο.Γελάω χωρίς λόγο(για τους άλλους,γιατί για μένα πάντα υπάρχει!)

4.Κόμπλεξ κατωτερώτητας
Είναι στιγμές που νομίζω ότι δε μ'αγαπάει κανείς και ότι όσο και να προσπαθώ να κρατήσω τις φιλίες μου είναι μάταιο γιατί θα έρθει η στιγμή που οι φίλοι μου δε θα είναι πια εδώ για μένα..μπουχουχουουου!!!!........

5.Οξυθυμία
Τα παίρνω για ψύλλου πήδημα κάποιες φορές...(όχι πολλές) :)

6.Κυνισμός
Υπάρχουν φορές που πληγώνω τους άλλους με τη μεγάλη δόση ειλικρίνειας που εκφράζω..

7.Αναισθησία
Ώρες ώρες δεν καταλαβαίνω Χριστό!

Blogoπαίχνιδα :)) yeahhh!!

2008-03-04T13:06:00.003+02:00

Άργησα λίγο αλλά τα κατάφερα...!
Ήρθε λοιπόν η ώρα να ανταποκριθώ στις προσκλήσεις όλων όσων με κάλεσαν στα τελευταία blogoπαίχνιδα, που ομολογώ ότι-σαν παιδί κ γω!-μαρέσουν πολύ...!Πρώτος λοιπόν με κάλεσε ο κύριος Π. αλλα θα τον αφήσω για το τέλος..Αν θυμάμαι καλά με έχει καλέσει ο street spirit, o apsou και ο Εν πλω στο παιχνίδι που διάλεξα να παίξω πρώτο.
Είναι αυτό που κοιτάς ποιο βιβλίο βρίσκεται πιο κοντά σου και το ανοιγεις στη σελίδα 123 και γράφεις μια φράση..εε?
Για να δω.. 'Μαθήματα φωτογραφίας', όχι.. 'Ανθολογία για κιθάρα', όχι...Α!τέλεια!'Μετάξι' του Αλεσσάντρο Μπαρίκκο. Επειδή όμως δεν έχει σελίδα 123 θα κόψω ένα τόσο δα ψηφιάκι και θα πάω σελίδα 12.και επειδή η σελίδα 13 είναι μία από τις αγαπημένες μου θα αντιγράψω μία παράγραφο από εκεί. Το παίζω λίγο πιο ελεύθερα το παιχνίδι, συγχωρήστε με-αλλά τι να κάνω που είναι από τα αγαπημένα μ βιβλια..?εεε? :)

"Πέντε χρόνια αργότερα το Λαβιλλεντιέ είχε επτά μεταξουργεία κι είχε γίνει ένα από α κυριότερα ευρωπαϊκά κέντρα σηροτροφίας και μεταξοκλωστικής. Δεν ανήκαν όλα στον Μπαλνταμπιού. Διάφοροι πλούσιοι και γαιοκτήμονες της περιοχής τον ακολούθησαν σ'αυτή την περίεργη επιχειρηματική περιπέτεια. Στον καθένα τους ο Μπαλνταμπιού αποκάλυψε, χωρίς πρόβλημα, τα μυστικά του επαγγέλματος. Αυτό τον διασκέδαζε πολύ περισσότερο από το να κάνει λεφτά με ουρά : να διδάσκει και να έχει μυστικά να διηγηθεί. Τέτοιος άνθρωπος ήταν."

Στο άλλο παιχνίδι τώρα, με κάλεσε η nathalie και ο apsou. Οι κανόνες είναι : Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει. Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά.

Λοιπόν εμένα το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το "Σ'αγαπώ" του Κοργιαλά το οποίο είναι πολύ ωραίο κατά τη γνώμη μου...

Απόψε μοιάζει ο ουρανός γαλάζια ξένη φυλακή

μικρό ταξίδι ο προορισμός που σε κανέναν δεν αρκεί

αρχή και τέλος αρχή και τέλος η σιωπή

Από πανί ψηλό πετώ και από παράθυρα κλειστά

φτιάχνει παγίδες το παρόν και καταστρέφει το μετά

ο χρόνος δέντρο ο χρόνος δέντρο στη φωτιά

Μα εγώ είμαι εδώ και σ'αγαπώ χωρίς να ξέρω το γιατί

λίγο το φως μες την καρδιά μα αυτό τολίγο μου αρκεί
να έχω ένα λόγο για να πω, όταν γυρίσεις να σαι εδώ

το σ'αγαπώ όπως κανείς όπως κανείς δεν στο 'χει πει

όπως κανείς δεν στο 'χει πει

Σεντόνι μαύρο και σατέν είναι της νύχτας η αγκαλιά

τα χείλη σμίγοντας θα βρουν αγκάθια πάνω στα φιλιά

Μικρό το μέλλον, μικρό το μέλλον μια γουλιά

Μα εγώ είμαι εδώ και σ'αγαπώ χωρίς να ξέρω το γιατί

λίγο το φως μες την καρδιά μα αυτό τολίγο μου αρκεί
να έχω ένα λόγο για να πω, όταν γυρίσεις να σαι εδώ

το σ'αγαπώ όπως κανείς όπως κανείς δεν στο 'χει πει

όπως κανείς δεν στο 'χει πει

Δεν καλώ κανεναν άλλο γιατί φαντάζομαι οι περισσότεροι έχετε παίξει..Όποιος θέλει πάντως μπορέι να ξεκινήσει!!
Και mr. Π το δικο σ ειναι το επομενο! Ευχαριστω για τις προσκλησεις!! :))

Σκέψεις καλοκαιριού

2008-02-20T23:58:00.001+02:00

Όπως βγαίνεις για το κατάστρωμα, στο τελευταίο επίπεδο του πλοίου, θα με δεις. Κάθομαι σε ένα παγκάκι από εκείνα τα άσπρα που έχουν τα πλοία στερεωμένα πάνω στο ξύλινο (συνήθως μεταλλικό) δάπεδο. Είναι περίεργο με τι μανία φυσάει τα μαλλιά μου ο αέρας, λες και θέλει να τα πάρει μαζί του. Δε μ’ ενοχλεί - ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που μ’ αρέσει τόσο αυτό το σημείο στα πλοία. Το βιβλίο κινδυνεύει να φύγει από τα χέρια μου ανά πάσα στιγμή, αλλά δε με απασχολεί αυτό. Έχω απορροφηθεί τόσο από την ιστορία που ο τρόπος που το κρατάω φανερώνει μια σχέση γεμάτη πάθος μεταξύ μας..

Το βλέμμα μου παραμένει σταθερό, κοιτάω πάντα το βιβλίο, ρίχνοντας που και που ματιές στη θάλασσα, για να θυμάμαι ότι η στιγμή είναι ειδυλλιακή.. Εγώ, το βιβλίο, ο αέρας και η θάλασσα.. Δύο στοιχεία της φύσης κρατούν παρέα σε δύο ανήσυχα πνεύματα-εξίσου ανήσυχα με αυτά. Παρατηρώ ότι το μέρος όπου επέλεξα να περάσω το υπόλοιπο του ταξιδιού μου είναι το μόνο που έχει ίσκιο σε όλο το κατάστρωμα. Καθώς γυρνάω να κοιτάξω αν είναι κανείς εκεί γύρω, το βλέμμα μου πέφτει πάνω σε μια ανθρώπινη μορφή.

Δεν τον είχα προσέξει τόση ώρα. Πρέπει να είναι εδώ και ώρα δίπλα μου στο παγκάκι. Δεν ξέρω αν έψαχνε τον ίσκιο ή απλά συντροφιά. Σκέφτομαι ότι θα μου χαλάσει την ιδανική στιγμή, αλλά επειδή δε θέλω να πω τον εαυτό μου «αντικοινωνικό» προσπαθώ να βρω έναν έξυπνο τρόπο να αρχίσω τη συζήτηση. Με προλαβαίνει εκείνος-πάλι καλα..

-Δε ζαλίζεσαι τόση ώρα καθισμένη εδώ μες στον ήλιο; Συγγνώμη κι όλας, δεν ήθελα να σε ενοχλήσω..

«Τότε γιατί το κάνεις;», σκέφτομαι..

-Το καλοκαίρι με ζαλίζει έτσι κι αλλιώς.. Δε με ενοχλεί οποιουδήποτε άλλου είδους ζαλάδα λοιπόν.

-Ναι.. Το καλοκαίρι έχει αυτό το χάρισμα.. Νομίζω ως «χάρισμα» θα το χαρακτήριζε ο καθένας.

-Ο καθένας που αγαπά το καλοκαίρι.. Ναι.

-Νομίζω πως όλοι το αγαπούν..

-Άρα πιστεύεις πως όλοι αγαπούν τη ζωή..

-Βαθιά μέσα τους όλοι, ναι

-Και γιατί , όπως λες, κάποιοι να το κρατάνε μέσα τους και να μ το εκφράζουν;

-Ίσως γιατί δε βρίσκουν κάποιο καλό λόγο

-Μα είναι ένας λόγος από μόνο του..

-Νομίζεις πως όλοι το ξέρουν αυτό; Νομίζεις πως όπως σκέφτεσαι εσύ σκέφτεται ο καθένας;

-Όχι φυσικά, αλλά είναι κάποια πράγματα που έχω απαίτηση από τους άλλους να τα έχουν σκεφτεί.

-Να τα έχουν σκεφτεί ναι, αλλά πώς θα το ξέρεις όταν σε πολλούς περνούν από το μυαλό χωρίς να τα εκφράζουν;

-Προσπαθώ να ψάχνω τους ανθρώπους να μη μένω μόνο στην επιφάνεια. Γιατί και η επιφάνεια της θάλασσας είναι ωραία, αλλά οι θησαυροί που κρύβει μέσα της είναι ασύγκριτα όμορφοι..

Με κοιτάει και αμέσως γυρνάει το κεφάλι προς τη θάλασσα. Δε μιλάει. Δεν ξέρω τι σκέψεις μπορεί να του προξένησα μ’αυτό που είπα, αλλά σίγουρα κάτι σκέφτεται. Τώρα που έχω την ευκαιρία να τον παρατηρήσω καλύτερα βλέπω ότι έχει κάτι γοητευτικό σε ένα πρόσωπό με πολλά σημάδια και έντονα μάτια. Μελαχρινός, φοράει γκρι παντελόνι φόρμας και λευκό Τ-shirt με ελαφρώς σηκωμένα μανίκια.

Δε θέλω να είμαι εγώ εκείνη που θα σπάσει τη σιωπή.

-Πού πηγαίνεις; μου λέει μετά από λίγο.

-Αν και θα ήθελα να μην ήξερα ούτε και γω, θα κατέβω στο λιμάνι της Μήλου.

-Έχεις ξαναπάει;

-Ναι, άλλες δύο φορές αλλά είναι ένα από τα μέρη που πραγματικά ηρεμώ και αυτό ακριβώς είναι που χρειάζομαι αυτόν τον καιρό

-Ήρεμη φαίνεσαι..

-Όπως η θάλασσα. Φαίνεται ήρεμη κάποιες φορές αλλά στην πραγματικότητα δεν ηρεμεί ποτέ..

-Σου αρέσει να χρησιμοποιείς τη θάλασσα ως σχήμα λόγου.

-Ναι αλλά δεν είναι το αγαπημένο μου στοιχείο. Και για να σε προλάβω, είναι ο αέρας. Είναι πολύ περισσότερο ασταθής από τη θάλασσα. Νομίζω ότι με χαρακτηρίζει λίγο.

-Εγώ πάντως όση ώρα μιλάμε διακρίνω σε σένα κάτι πολύ σταθερό.

-Δε με ξέρεις καλά, γι’αυτό το λες, χαμογελάω.

-Νομίζω ότι και να σε γνωρίσω, θα συνεχίσω να το διακρίνω.

-Θα μπορούσες να βάλεις και στοίχημα.., χαμογελάω ξανά

-Όχι, δεν παίζω με στοιχήματα. Δε διαπραγματεύομαι τη σιγουριά μου.

-Πάντως δε μου έχεις πει τίποτα για σένα τόση ώρα.

-Τι θες να σου πω;

-Πράγματα σαν κι αυτά που σου είπα και γω.. Πού πας, τι γυρεύεις εδώ στο κατάστρωμα..

-Δυστυχώς δεν πηγαίνω πουθενά. Είμαι πλήρωμα εδώ. Βλέπω ανθρώπους να μπαίνουν, να βγαίνουν, πρόσωπα χαρούμενα, ξέγνοιαστα, λυπημένα άλλοτε, χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα μακριά από το πλοίο. Τα τέσσερα τελευταία καλοκαίρια μου έτσι περνούν. Από τότε που τέλειωσα το σχολείο δηλαδή. Μ’ αρέσει αυτή η δουλειά όμως.. Κοιτάω τα πρόσωπα των επιβατών και φτιάχνω εικόνες.. Πού να πηγαίνουν, τι να σκέφτονται, πώς να πέρασαν και άλλα τέτοια.

-Για μένα τι σκέφτηκες;

-Σε κοιτούσα πολλή ώρα. Καθόμουν στη γέφυρα και αναρωτιόμουν τι το τόσο ενδιαφέρον να έχει το βιβλίο που διαβάζεις που δε σε νοιάζει ούτε ο αέρας, ούτε ο ήλιος. Επειδή κάθεσαι μόνη σου φαντάστηκα ότι θα πηγαίνεις να βρεις κάποιον ή την παρέα σου σε ένα από τους επόμενους σταθμούς του πλοίου. Πίστευα ότι θα ήταν κάπου που θα έχεις ξαναπάει γιατί δε φαίνεσαι καθόλου ανήσυχη. Σα να ξέρεις τι ακριβώς θα συναντήσεις και τι πρόκειται να κάνεις.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό η ζωή δε μου επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Σα να ήταν όλα προσχεδιασμένα. Μέχρι και οι διακοπές μου προσχεδιασμένες ήταν. Είχε δίκιο. Νόμιζα πως ξέφευγα ενώ ξαναέβαζα τον εαυτό μου πάλι σε μια ρουτίνα που είχα ξαναζήσει. Τόσο πολύ φαινόταν; Ή είχε τόσο δυνατό χάρισμα εκείνος;

-Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον, αλλά αυτό που μου συμβαίνει είναι ότι έχω πιαστεί από τη στιγμή.. Ο ήλιος, ο αέρας, η θάλασσα.. Το μυαλό μου είναι άδειο από κακές σκέψεις.. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πού είμαι και πού πηγαίνω..

-Ίσως θα έπρεπε να σκεφτείς και τι είσαι.. Είσαι μάλλον χαρισματικός άνθρωπος.. Έχεις κάθε λόγο να είσαι ευτυχισμένη.

«Κοίτα να δεις.. Το ίδιο συμπέρανα και γω για σένα..», σκέφτομαι.

-Αν κρίνω και από τη στιγμή, μάλλον τόση ώρα ήμουν ευτυχισμένη και δεν το είχα καταλάβει..

«Το πλοίο μόλις προσέγγισε το λιμάνι της Μήλου. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες με προορισμό τη Μήλο να ετοιμάζονται προς αποβίβαση», ακούστηκε μια φωνή από τα μεγάφωνα.

Δε θέλω να φύγω.. Ακόμα κι αν ξέρω ότι τη συντροφιά του ήλιου και της θάλασσας θα την έχω για πέντε μέρες συνέχεια πλάι μου.

-Πρέπει να φύγεις..

-Κι εσύ πρέπει να μείνεις…

-Και τι είναι τα «πρέπει»..; Προσωρινές συμβάσεις με δυνάμεις ανώτερες από εμάς λόγω της εξουσίας που ασκούν πάνω μας..

-Το καλοκαίρι η μόνη εξουσία που θέλω να μου ασκείται είναι εκείνη των φωτεινών ηλιαχτίδων όταν δεν μπορώ με τίποτα να σηκωθώ από την παραλία..

Γελάει

-Σ’ ευχαριστώ που ήρθες στην παρέα μου, εκ μέρους της θάλασσα και του ήλιου.. Εκ μέρους του βιβλίου μου και του αέρα.. Ειλικρινά.. Σ’ ευχαριστώ.

Τον κοιτάω για λίγο. Τα μάτια του έχουν μια εκφραστικότητα που δεν έχω ξαναδεί.

Κατεβαίνω από το πλοίο με μια ανάλαφρη αίσθηση του καλοκαιριού πάνω μου. ¨Όχι, δε θα έμπλεκα ξανά στη ρουτίνα, θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να ζήσω την κάθε στιγμή στο νησί..

Έχω απομακρυνθεί πολύ από το λιμάνι. Περπατάω προς το ξενοδοχείο, αλλά δε μπορώ να φύγω έτσι. Μια τελευταία ματιά θα είναι η αποχαιρετιστήρια. Τελευταία. Κοιτάω προς τη θάλασσα. Το πλοίο μόλις που έχει φύγει. Χαμηλώνω το βλέμμα και παρατηρώ την άκρη της κουπαστής.. Μια λευκή τελίτσα ανάμεσα στο μπλε…

«Ξανασκέφτηκα τον ορισμό της εξουσίας σου, θα μου πει..»

Έτσι κι αλλιώς τι είναι η ζωή μας; Ένα παζλ από στιγμές, φτιαγμένες από εμάς και μόνο. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε..

2008-02-17T02:24:00.000+02:00

Έξω χιονίζει.. Και μάλιστα πολύ. Ακούω Yann Tiersen και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω δίκιο όταν λέω ότι τη Δευτέρα δε θα 'χούμε σχολή. Αλλά όλο και συνεχίζω το διάβασμα. Μάλλον είναι που δε θέλω να πάω για ύπνο από τώρα, κι ας είναι δυόμιση το πρωί.
Όλο ονειροπολώ τελευταία. δε μπορώ να συγκεντρωθώ. λες και το μυαλό μου έχει πάει σε άλλο σώμα-Σε ποιο άραγε; Μακαρι να είχε πάει εκεί που σκέφτομαι.. Ίσως να μάθαινα και τις σκέψεις σου... Θέλω να γραψω ένα παραμύθι.Aλλά δεν ερκεί μόνο να το θέλω... Βοήθησέ με.
Φτιάξε μου ένα παραμύθι, κι άσε μέσα του να ζω...

Όλα τέλεια ΙΙΙ

2008-02-04T04:27:00.000+02:00

Μετά από στιγμές αναπόφευκτης σύγκρουσης και εσωτερικής πάλης αποφάσισε να αποχωριστεί το σημείο κάτω από εκείνη την πολυκατοικία που της κρατούσε τόση ώρα συντροφιά και να πάει σπίτι. Τι λέξη κι αυτή : "σπίτι". Ίσως και να μην υπάρχει πιο υποκειμενική λέξη από αυτή. Και την "αγάπη'' ίσως. Για τον καθένα θα μπορούσε να έχει και από μία διαφορετική σημασία. "Σπίτι" είναι αυτό που κοντά του νιώθει κανείς ήρεμα, άνετα, ειρηνικά.. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν προφέρει ποτέ αυτή τη λέξη. Για άλλους ήταν απλά δανεική. Και άλλοι, που ενώ την προφέρουν συνέχεια δεν έχει καμιά πραγματική σημασία γι' αυτούς. Για εκείνη, η πιο δυνατή, η πιο αντιπροσωπευτική έννοια που θα μπορούσε να πάρει η λέξη αυτή είναι αυτό που την έκανε να νιώθει όλον εκείνο τον καιρό. Κάθε μέρα περνούσε το κατώφλι εκείνου του σπιτιού, που για εκείνη ήταν το "σπιτι' της... Κάθε μέρα για όλα αυτά τα χρόνια που την περίμενε εκεί. Πάντα για εκείνη, πάντα κι εκείνη για αυτόν. Μέχρι τη μέρα του δυνατού εκείνου τυφώνα που πήρε το "σπίτι'' μακριά. Όσα προμήνυαν εκείνη τη μέρα δεν ήθελε απλά να τα δει. Την άφησε να περιπλανιέται στους δρόμους μένοντας "δανεικά" από 'δω κι από 'κει, χωρίς την προοπτική να ξαναβρεί ένα "σπίτι".. Δεν την ένοιαζε πια. Έτσι κι αλλιώς.
Έβγαλε τις μαύρες γόβες και ξάπλωσε... Συνειδητοποίησε ότι ήταν πολύ ωραία ντυμένη, ίσως λίγο περισσότερο από το επιθυμητό για το σκόπο της μέρας. Είχε προνοήσει: μαύρα παπούτσια, μαύρο φόρεμα. Αν και δε χρειάστηκε. Τα μόνα σημάδια που μπορούσε ακόμα να δει ήταν εκείνα που είχαν αφήσει οι πληγές της. Κι έτσι, όπως ήταν ξαπλωμένη, σκέφτηκε τον Αριστοτέλη, που διάβασε πρόσφατα.. Έλεγε ότι "Ο έρωτας δεν είναι παρά μια υπερβολική φιλία".. Μόνο εκείνη κι ο Αριστοτέλης μάλλον μοιράζονταν αυτή την άποψη. Μια υπερβολική φιλία, που καμιά φορά οδηγεί σε υπερβολικές πράξεις. Της άρεσε αυτή η εκδοχή ακόμα περισσότερο. Είπε και κάτι άλλο ο Αριστοτέλης όμως. "Όταν κάποιος ενεργεί εν βρασμώ ψυχής δε φταίει αυτός-αλλά εκείνος που τον οδήγησε στο σημείο αυτό".Κι αυτό της άρεσε...

χα χα χαα!!! :)

2008-01-29T05:19:00.000+02:00

The Lady of the Ring!

2008-01-11T00:41:00.000+02:00

Σήμερα έπρεπε να φύγω από νωρίς.. Αφού άνοιξα την ντουλάπα, έφτιαξα το συνολάκι που θα ταίριαζε στην περίσταση(δουλειά ήταν, μη φανταστείτε τίποτα!), έβαλα τις καουμπόικες μποτίτσες μου(ναι, έχουμε κι απ' αυτό!) έφυγα.. Κατεβαίνοντας τη σκάλα κάτι ένιωσα μες στη μπότα να υπάρχει.. Ωχ λέω, μην είναι κανά ζωύφιο του θεού;;;!.. Βγάζω την μπότα λίγο πριν βγω από την πολυκατοικία.. Κι όμως ήταν το δαχτυλιδάκι μου, που εδώ και δέκα μέρες είχα χάσει... Οκ, και ;;; Θα μου πείτε.

Ας ξεκινήσω λοιπόν...
Πριν από οχτώ χρόνια είχα κολλητή στο σχολείο τη Γιούλη(όνομα κι αυτή η κοπέλα!) η οποία έκανε διάφορα για να μου δείξει τη φιλία της. Πράγματα του τύπου : μου χάριζε γραμματάκια, μισές καρδούλες και το άλλο μισό το κράταγε αυτή, έγραφε στο θρανίο Ρ+Γ=B.F.F.E. και διάφορα τέτοια παιδικά και μη. Μια καλοκαιρινή μέρα μου χάρισε ένα δαχτυλιδάκι, όχι τίποτα σπουδαίο εμφανισιακά, ό,τι πιο λεπτό σε δαχτυλίδι είχα δει, σαν συρματάκι ένα πράγμα, ασημένιο. Ήταν τόσο λεπτό που στράβωνε με το παραμικρό. Γενικά επειδή εμένα με ενοχλούν τα δαχτυλίδια, το φόρεσα στον αντίχειρα, εκεί ταίριαζε μια χαρά κιόλας. Στην αρχή με ενοχλούσε ένα ξένο πράγμα στον αντίχειρά μου. Σιγά σιγά άρχισα να το συνηθίζω, και πια έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του χεριού μου…. Από εκείνη τη στιγμή το φορούσα συνέχεια, έβλεπα όμως πως εκείνη δεν το φορούσε και με πείραζε λιγάκι αυτό. Αλλά δεν της το ‘λεγα.

Πέρασαν τα χρόνια(2 αν θυμάμαι καλά) η Γιούλη έφυγε από τη ζωή μου. Είχε μείνει όμως το δαχτυλίδι στο χέρι μου, που πλέον δεν ήταν το δαχτυλίδι της Γιούλης αλλά «το δαχτυλιδάκι μου». Ύστερα ήρθε η Ρούλα. Εκείνη δε μου χάρισε δαχτυλίδι.. Μου έστελνε μηνύματα, βγαίναμε για καφέ, τα λέγαμε.. Ελάχιστα δώρα μου είχε κάνει η Ρούλα. Θυμάμαι μου κακοφαινόταν λίγο αυτό, γιατί είμαι άνθρωπος πολύ αυθόρμητος και μου αρέσει να κάνω δωράκια στους άλλους χωρίς λόγο.. Αλλά δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση οι άλλοι να σκέφτονται όπως εσύ.. Μπορείς..; μετά από πέντε χρόνια μιας ανειλικρινούς αρκετά φιλίας, έφυγε και η Ρούλα(τώρα με βλέπει στην ΑΣΟΕΕ και κάνει πως δε με ξέρει).

Μεταξύ όλων αυτών των χρόνων η σχέση μου με το δαχτυλίδάκι παρέμενε πάντα πίστη-αυτό κολλημένο στο δάχτυλό μου και εγώ να το αγγίζω συνεχώς για να σιγουρευτώ ότι είναι εκεί-αλλά συγχρόνως περίεργη. Μια σχέση που θα μπορούσα να την ονομάσω και «κρυφτούλι»… Το πρώτο πράγμα που θα κάνω μόλις σηκωθώ το πρωί είναι να το φορέσω και το τελευταίο κάθε βράδυ να το βγάλω πριν πάω για ύπνο. Ο μόνος λόγος να το βγάλω τη διάρκεια της μέρας είναι για να κάνω μπάνιο ή στη θάλασσα. Όμως υπήρξαν στιγμές που βαρέθηκε το δάχτυλό μου και κρύφτηκε κάπου να μείνει λίγο μόνο του-δεν του έφταναν οι ώρες που καθόταν μόνο του τα βράδια. Πάντα όμως το ξανάβρισκα, δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω τελείως. Τι στο πορτοφόλι μου είχε κρυφτεί, τι σε τσέπες, τι σε τσεπάκια τσάντας.. Πάντα ξαναεμφανιζόταν, όταν ήθελε ξανά να επιστρέψει στο δάχτυλό μου. Γι’ αυτό και γω, δεν του κράταγα κακία. Ήξερα ότι δε θα με προδώσει, δε θα με εγαταλείψει(για κανένα άλλο δάχτυλο!)όποιος με γνώριζε ένα από τα πρώτα πράγματα που πρόσεχε ήταν το δαχτυλιδάκι.. Τόσο λεπτό και γλυκούλι..δεν είχαν ξαναδεί!

Κάποια στιγμή μου έσπασε.. θυμάμαι ήταν μια περίοδος που δεν τα πηγαίναμε καλά με τη Ρούλα.. Το έφτιαξα και το ξαναφόρεσα.. Μετά από καιρό μου ξανασπάει, αλλά δε γινόταν να κολλήσει. Μου έφτιαξε η χρυσοχόος ένα άλλο, λίγο πιο χοντρό για να μη σπάει. Δεν ξέρω αν ήταν από το ίδιο ασήμι του παλιού.. Νομίζω πως όχι. Τίποτα δε θα ήταν ίδιο ξανά για το δαχτυλιδάκι και μένα. Εκείνο τον καιρό γνώρισα το Γιώργο. Ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας-που ακόμα με παιδεύει-, η μεγαλύτερη μου σχέση(3 χρόνια) και γενικά όλα τα μεγάλα…

Με το νέο δαχτυλιδάκι πάντως τα πηγαίναμε μια χαρά. Πράγματι, τίποτα δεν ήταν ίδιο, αλλά αυτό ο νέο κύμα συναισθημάτων και βιωμάτων μας έκανε να δεθούμε πολύ. Με ευχάριστο τρόπο και μη σας πω(λίγο) περισσότερο από το παλιό…! Βέβαια,ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς όπως και να’ χει. Πάντως εγώ συνηθίζω να διηγούμαι γι’ αυτό σαν να ήταν ένα, γιατί για μένα ένα είναι. Επομένως τα «κρυφτούλι» ισχύει πολύ περισσότερο για το διάδοχο…

Στις 30/12 είχα βγει με κάτι φίλες μου, όταν ανακάλυψα ότι το δαχτυλιδάκι δεν ήταν εκεί.. δε θυμόμουν να το έχω αφήσει πουθενά, έψαξα βέβαια σε τσάντες και τσέπες αλλά τίποτα. Ήμουν σίγουρη ότι το είχα χάσει. Τέλεια! Μια μέρα πριν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και γω να είμαι χωρίς το αγαπημένο μου δαχτυλιδάκι! Όχι, δεν ήταν καλό σημάδι για το 2008..Για το οποίο, οφείλω να ομολογήσω ότι είχα πολλή αισιοδοξία…Δέκα μέρες πέρασαν, τόσες μέρες δεν έκανε ποτέ να εμφανιστεί, οπότε είχα πάει κιόλας στον χρυσοχόο, ο οποίος μου είπε ότι θα έφερνε στις 15/1 τέτοια δαχτυλιδάκια.

Μέχρι που έφτασε η σημερινή μέρα….

Μόλις βρήκα το δαχτυλίδι κατευθείαν μου έφτιαξε τη μέρα! Το πρόσεχα σαν τα μάτια μου σήμερα, το κοιτούσα και το ξανακοιτούσα-δεν το πίστευα!

Για μένα το σημερινό γεγονός είναι ένα σημάδι πως όλα θα πάνε καλύτερα…

Είχα ένα πολύ καλό προαίσθημα για το 2008, που όμως τα πρώτες μέρες της χρονιάς δεν επαληθεύθηκε.. Μου συνέβησαν μικρά μεν, κακότυχα δε πράγματα, όχι σοβαρά, αλλά από αυτά που σου συμβαίνουν και λες»γιατί σε μένα ρε γαμώτο;!» Το κακό ήταν ότι μου συνέβαιναν με απίστευτη συχνότητα! Ποτέ δεν παύω όμως να ελπίζω ότι απλά πρόκειται για μία μικρή περίοδο που –πού θα πάει- θα περάσει!

Η επιστροφή του δαχτυλιδιού(πολύ lord of the rings έπεσε!) σήμερα ήταν σα να σηματοδότησε αυτή την περίοδο..αλλά…Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ήταν αυτό το μόνο σημάδι που μου είχε δώσει το δαχτυλίδι… Κοιτώντας πίσω βλέπω ότι με τον τρόπο σηματοδοτούσε κάθε ιδιαίτερη περίοδο της ζωής μου.. Έσπασε τον καιρό που δεν τα πήγαινα καλά με τη Ρούλα, σα να μου έλεγε ότι κάποια στιγμή θα «έσπαγε" και η φιλία μας. Ξαναέσπασε όταν γνώρισα το Γιώργο και αναγκάστηκα νο το αλλάξω, σα να μου έλεγε ότι θα αλλάξει η ζωή μου εκείνο το διάστημα, αλλά κάποια στιγμή κι αυτό θα «σπάσει» και μάλιστα όχι ανώδυνα. όπως και για το δαχτυλιδάκι, έσπασε χωρίς να μπορεί να ξανακολλήσει… Χάθηκε για λίγες μέρες τώρα…

Σκέφτομαι καμία φορά…

Μακάρι να ήταν οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους όπως αυτή που έχω με αυτό το κομματάκι ασήμι.. Από την πρώτη στιγμή ταιριάξαμε, περνούσαμε πολλές ώρες μαζί με αρκετά διαλείμματα. Ευαίσθητο κι αυτό(στραβώνει με το παραμικρό, όπως ανέφερα παραπάνω) ίσως κι εγώ λίγο.. Όποτε κουράζεται κάποιος από τους δυό μας απλά φεύγει για λίγο και ξανάρχεται. Είμαστε πιστοί ό ένας στον άλλο όσοι άνθρωποι κι αν έχουν περάσει και έχουν φύγει.. Εδώ και οχτώ χρόνια.. Εκείνο σιωπηλό, απλά να μου δηλώνει την παρουσία του με ένα μου άγγιγμα και να μου δίνει σημάδια κάθε φορά που το κρίνει απαραίτητο…Για να με προφυλάξει…

Αυτή τη φορά χάθηκε και ξαναβρέθηκε μετά από μέρες.. Σα να μου λέει ότι πράγματι, ό,τι κακό και να συμβαίνει δεν πρέπει ποτέ να χάνω το κουράγιο και τη δύναμή μου.. Κι όμως συνέβη κάτι σήμερα.. Θα τη θυμάμαι ως μία από τις πιο άσχημες και ταυτόχρονα πιο καλές μέρες της ζωής μου. Αχ..πάλι με είχες προειδοποιήσει.. Από την αρχή κιόλας της μέρας. Έχεις δίκιο. Πρέπει να κοιτάω μπροστά. Και θα το κάνω. Ήρθες εσύ και μαζί σου θα έρθουν τα καλύτερα.

Μακάρι να είναι κι αυτό ένα σημάδι για πιο ονειρεμένες και μαγικές μέρες…

Καλή χρονιά σε όλους…! :)

τελικά...

2008-01-07T03:56:00.000+02:00

"Δεν παίρνω δώρα σε καμία.. Δεν είμαι πια μαλάκας..."
"Τοτε δεν ήσουν μαλάκας, τώρα είσαι.", του είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Όλα τέλεια ΙΙ

2007-12-26T16:31:00.000+02:00

Όσο εκείνη προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει ζωή της πίσω δεν μπορούσε να εμποδίσει το συναίσθημα της λήθης της νέας ζωής της και της επιστροφής στα περασμένα. Και όσο και να προσπαθούσε να το εμποδίσει υπήρχε κάτι που δεν την άφηνε. Είχε παγιδευτεί σε ένα δίχτυ που εκείνη άφησε να την τυλίξει χωρίς να προβάλλει καμία αντίσταση. Η ζωή της έμοιαζε πλέον με μια κουκκίδα σε ένα χάρτη του οποίου κανένα μονοπάτι δε γνώριζε. Η θέλησή της ήταν ένα σύννεφο πάνω από αυτό το χάρτη που όλο και έφευγε πιο μακριά. Της είχε πάρει τη ζωή ολόκληρη, αυτό είχε κάνει. Και τώρα εκείνη γύρευε να βρει εξηγήσεις. Αλλά τι να εξηγήσει κανείς σε ένα θολό απομεινάρι του ίδιου του εαυτού του;
Ακουμπισμένη ακόμα εκεί, με την πλάτη στον τοίχο έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να φέρνει στο μυαλό της όλα όσα μπορούσε να θυμηθεί από την ως τώρα ζωή της. Αυτό όμως που στην πραγματικότητα της ερχόταν στο μυαλό ήταν ένα παζλ από αποσμάτα συγκεκριμένων καταστάεων που είχε ζήσει. Δεν ήθελε αυτό και ένιωθε ότι έλεγε ψέμματα στον εαυτό της, αλλά δεν μπορέσει να τον αποτρέψει κι όλας από το να κάνει εκείνες τις σκέψεις εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.
Και τότε ήταν που, για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε πραγματικά θυμωμένη. Θυμωμένη που καθόταν εκεί τόση ώρα απλά και μόνο για να σκεφτεί, θυμωμένη που οι σκέψεις της ήταν τόσο κενές, θυμωμένη που ο τοίχος αυτός στεκόταν τόση ώρα πίσω της κρατώντας της αντίσταση, θυμωμένη..που είχε νιώσει τόσο αργά αυτό το θυμό...

Persepolis

2007-12-17T02:46:00.000+02:00

Πιστεύω και πίστευα ότι ακόμα υπάρχουν ήρωες.. Αυτή η τανία έρχεται να με επιβεβαιώσει. Η μικρή Μαρτζί ζει με την προοδευτική οικογένειά της στον Ιράν και έχει μέσα της έμφυτο το επαναστατικό στοιχείο, ενώ παράλληλα προσπαθεί να επιβιώσει σε μια χώρα με ένα καθεστώς τόσο καταπιεστικό. Όση ώρα έβλεπα την ταινία έκλαιγα. Και απ'ότι κατάλαβα δεν ήμουν η μόνη στην αίθουσα... Δεν το έχω ξαναπάθει αυτό με ταινία. Να κλαίω με το που ξεκινάει μέχρι να μου τειώσουν τα δάκρυα..(εκεί κάπου στο διάλειμμα σταμάτησα...!) Η θέληση της Μαρτζί, η δυναμική της προσωπικότητα, η προσπάθεια να αντισταθεί στις άδικες αρχές ενός κράτους στο οποίο ένιωθε να μην ανήκει, η δύναμη της ψυχής της ήταν όλα όσα με καθήλωσαν. Κατάφερε να επιβιώσει σε έναν πόλεμο, αλλά και όταν έφυγε από την πατρίδα της και πήγε στην Γαλλία,όπου και εκεί ένιωθε να μην ανήκει πουθενά, πέρασε μέσα από τόσες δυσκολίες αφήνοντας την προσωπικότητά της άθικτη, αλλά έχοντας όλες αυτές τις άσχημες εμπειρίες από τη ζωή. Η γιαγιά της Μαρτζί είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πρόσωπο στην ταινία αλλά και ένας χαρακτήρας πολύ ιδιαίτερος και διαφορετικός... Σοφή αλλά πάντα συμβατή με την εποχή της. Μοντέρνα και ταυτόχρονα σταθερή στις αρχές και τα πιστεύω της. Ναι.Υπάρχουν ακόμα ήρωες.. Για όσους έπαψαν να το πιστεύουν θα τους παρακαλούσα να δουν αυτή την ταινία. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν άτομα που δεν την έχουν δει... Αναζητώντας ήρωες λοιπόν...

the bad&the good side of things vol.2

2007-12-09T01:33:00.000+02:00

Δεν ξέρω πώς πρέπει να είμαι μετά από μια βδομάδα τόσο περίεργη(προς χάλια θα έλεγα).. Θα πρέπει να είμαι down επειδή με επηρέασε άμεσα ή να νιώθω χαρούμενη που έφυγε?? Και εδώ λοιπόν βλέπουμε πως πάντα υπάρχουν οι δύο πλευρές των πραγμάτων! Αλλά τι γίνεται όταν όλοι σου λένε"μη στενοχωριέσαι κ μη στενοχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά" αλλά εσύ, όοοχι, θες να στενοχωριέσαι, όχι γιατί τη βρίσκεις, αλλά επειδή πιστεύεις ότι αυτή τη στιγμή δε σου ταιριάζει κανένα άλλο συναίσθημα παρά μόνο εκείνο της μιζέριας, της στενοχώριας και της αυτοτιμωρίας. Πιστεύεις ότι το αξίζεις που νιώθεις έτσι και δε νιώθεις άσχημα γι'αυτο(αν και ήδη νιώθεις άσχημα, πόσο πιο άσχημα πια;;;!)από την άλλη νιώθεις καλά που νιώθεις τόσο δυστυχισμενος, κλείνεσαι στον εαυτό σου και δε βγαίνεις έξω, ούτε για μια βόλτα- έτσι απλά να σε δει ο ήλιος βρε αδερφέ!-γιατί ούτε και αυτόν πραγματικά τον αξίζεις...! Από την άλλη όμως, μόλις τελειωσε ένα δύσκολο κεφάλιαο της ζωής σου, που εύχεσαι να κλείσει για πάντα και τώρα θα έπρεπε να πετάς από χαρα!Και να λοπόν το δίλημμα.. Να χαρείς...;Τώρα που αποφάσισες πως αυτό που σου αξίζει είναι να κάθεσαι και να κλαις τη μοίρα σου; Σου αξίζει να χαρείς; Αν βάλεις δηλαδή τη χαρά και τη λύπη σε μια ζυγαριά που να μετράει ποια σου αξίζει περισσότερο προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά;;; That's the point my friends και την επόμενη φορά που θα πιστέψω οτι η ζυγαριά γέρνει προς τη μαυρίλα παρακαλώ κάποιος να με ξυπνήσει!!!

-Ευχαριστώ.
Μια συναχωμένη ηλιαχτιδ(ούλ)α...

the bad&good side of things

2007-12-03T00:41:00.000+02:00

Μετά πό μια βδομάδα γεμάτη αγωνία και διάβασμα..να 'μαι πάλι!! Η σημερινή μέρα ήταν κάτι σα γιορτη για μένα..Μπορεί να σας ακουστεί περίεργο όταν μάθετε τι έκανα σήμερα, αλλά έτσι νιώθω.. Σήμερα ήμουν από τις 9 ως τις 4μιση στο imperial στο μεταξουργείο και έδινα proficiency.. Από χθες το βράδυ άρχισα να λαμβάνω μηνύματα για "καλή επιτυχία" κλπ.. Το ότι μου έστελναν απλά να μου πουν καλή επιτυχία(τύχη βασικά!!) :) με συγκίνησε αφάνταστα.. Ένιωσα πολύ πιο όμορφα απότι αν λάμβανα "χρόνια πολλά" στη γιορτή ή τα γενέθλιά μου... Συνάντησα μια φίλη μου που είχα να δω αρκετό καιρό εκεί(έδινε κι αυτή) και ένας φίλος μου ήρθε να με δει, εκτός από την καθηγητριά μου..Σ'ευχαριστώ Βικτωράκο!! Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά με έπαιρναν και τηλ μετά να δουν πως πήγα.. όσο κουρασμένη και να ένιωθα αυτά τα παιδιά μου έδωσαν πραγματικά δύναμη..
Απλά ήθελα να υπενθυμίσω οτι η χειρότερη μέρα μπορεί έτσι απλά να γίνει μία από τις καλύτερες... :))

και τωρα...χαμόγελααα!!! :) :) :) ...έτσι μπράβο!! :)) <--εγώ !!

Η μάχη των αστεριών

2007-11-18T17:14:00.000+02:00

Άργησα πάλι να κοιμηθώ χθες το βράδυ.. Όταν αποφασισα να πάω επιτέλους για ύπνο, άνοιξα για λίγο την μπαλκονόπορτα-όπως κάνω πάντα πριν κοιμηθώ-και κοίταξα έξω.. Βρέθηκα απέναντι από μια μεγάλη έκπληξη, που δε βλέπω συχνά στον αθηναϊκό ουρανό.. Ένα σωρό αστέρια είχαν μαζευτεί εκεί, ακριβώς απέναντι από το δωμάτιό μου.. λες και με περίμεναν να βγω να τα δω, λες και είχαν κάποιου είδους συγκέντρωση! Το σκέφτηκα λίγο μέχρι που πήρα την απόφαση να βγω στο μπαλκόνι(αφού έβαλα το πουλοβεράκι μου, γιάτι έκανε και λίγο κρύο!).. Με το σώμα ακουμπισμένο στα κάγκελα έμεινα να τα κοιτάζω.. Στην αρχή δε σκεφτόμουν τίποτα, απλά απολάμβανα αυτό το περίεργο συναίσθημα που μού δημιουργεί η εικόνα του γεμάτου αστέρια ουρανού.. Άραγε να με κοιτούν κι αυτά όπως τα κοιτάω κι εγώ..; Να σκέφτονται άραγε; Κι έτσι ξεκίνησε ένας αγώνας ερωτημάτων.. Ποιος κοιτούσε ποιον τελικά;
Από μικρή θυμάμαι είχα αυτό το κάτι με τα αστέρια και τους αστερισμούς. Και ό,τι άλλο έχει σχέση με τα σωματίδια και τους πλανήτες του σύμπαντος.. Πάντα στο χωριό μου χάζευα τον ουρανό το βράδυ-και όπου αλλού βρισκόμουν και είχε ξαστεριά.. Μου άρεσαν και οι δύο πλευρές : και η επιστημονική-και η παραμυθένια.. Αν δεν υπήρχε το πρόβλημα της φυσικής, η οποία δε μου αρέσει καθόλου σαν εκπαιδευτικό αντικείμενο, στην επιστήνη που ονομάζεται αστρο-φυσική,τώρα θα σπούδαζα στο φυσικό Αθηνών με την προοπτική του αστρο-φυσικού.. Μεγαλη τρέλα λοιπόν..! Περπάτησα κατά μήκος του μπαλκονιού χωρίς να ξεκολλάω το βλέμμα μου από πάνω τους.. Προσπαθούσα να μαντέψω-από τα λίγα που ξέρω- ποιους αστερισμούς και αστέρια έβλεπα κάθε στιγμή. Ένιωθα τόσο μικρή..τόσο ασήμαντη.. Σαν ένα δίχτυ να έχει απλωθεί από πάνω μου απειλώντας από στιγμή σε στιγμή να πέσει με εμένα από κάτω.. Η μάχη σκέψεων, συναισθημάτων-θαυμασμού προ πάντων- αστεριών και μίας-ξύπνιας εκεινη την ώρα- ανθρώπινης ύπαρξης συνεχιζόταν όλο και πιο έντονη. Ήθελα να τους τα πω όλα σήμερα, ήξερα ότι θα πέρναγε αρκετός καιρός μέχρι να τα ξαναδώ... Δεν ένιωθα καμία απειλή, μόνο θαυμασμό προς αυτά τα χιλιάδες μάτια που με κοιτούσαν, τα κοιτούσα κι εγώ άλλωστε.. Ήθελα να ανέβω στην ταράτσα του σπιτιού, να τα δω καλύτερα, αλλά τι νόημα είχε, αφού έβλεπα ότι το μόνο σημείο του ουρανού όπου υπήρχαν τόσα πολλά ήταν ακριβώς απέναντι από το δωματιό μου..
Και τότε έγινε. Μετά από πολλά χρόνια το είδα να πέφτει.. Ευχή ευχή..!!! Γρήγορα! Μόνο που δεν άντεξα..Ήταν ακριβώς εκείνη η στιγμή που έβαλα τα κλάμματα.. Η μάχη ειχε τελειώσει. Χωρίς νικητές και νικημένους. Ετσι απλά, όπως άρχισε.. "Καληνύχτα σας".. Είπα, και έκλεισα το παράθυρο.

Απορίες...

2007-11-05T01:05:00.000+02:00

Λοιπόν....τι να φταίει πια με μένα? Το ότι θέλω να ερωτευτώ απεγνωσμένα..? (μπα..!) Ή μήπως η σημερινή μέρα ήταν τόσο gloomy (!) που μελαγχόλησα μέχρι αηδίας και δεν είχα να σκεφτώ κάτι καλύτερο;;

Τον είδα την πέμπτη και την Παρασκευή το βράδυ για λίγο.. Αλλά τον σκεφτόμουν όλο το Σάββατο και την Κυριακή!!(τι σ/κ κι αυτό!) Και δεν το κάνω επειδή δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω(όπως λέω για να δικαιολογηθώ..) Η κατάσταση μου με ώθησε σε κάποιες σκέψεις.. Αναρωτιέμαι αν κάθε φορά που μας αρέσει κάποιος γιατί πρέπει να γίνεται πάντα κάτι να σε ξενερώνει και να μη σ’ αρέσει μετά; Μήπως αυτό σημαίνει ότι δε σ’ αρέσει πραγματικά; Η όταν θες κάποιον ποτέ να μη σου κάθεται (η φάση καλέ! τι σκεφτήκατε;;! :) ) αλλά όταν δ τον θες να μη σε αφήνει σε χλωρό κλαρί..;; Νομός του Μέρφι λέγεται αυτό ή κάπως αλλιώς??? Φυσικά φράσεις του στυλ "όλα στραβά θα σου πάνε" δεν είναι κατάλληλες για αισιόδοξα άτομα γι’ αυτό και θα σας συμβούλευα να μην τις υιοθετήσετε! Βέβαια, όταν έχει έξω έναν καιρό σαν τον σημερινό και το συννεφάκι στο απέναντι κομμάτι του ουρανού είναι η μόνη σου συντροφιά, τέτοιες σκέψεις δεν είναι καθόλου απίθανο να σου περάσουν από το μυαλό.. Απλά να περάσουν όμως γιατί αν κάτσουν παραπάνω δεν μας βλέπω καλά..!
-Κυρία, κυρία!! Ακόμα μια απορία.. Αν αυτός που μας αρέσει μοιάζει με κάποιον άλλο ο οποίος επίσης μας αρέσει(‘η που ενίοτε έχουμε φάει και ένα ψιλοκολληματακι!) τι σημαίνει αυτό? Εδώ τι κάνουμεε??
Αnyway, μπερδεύομαι και δε μ’ αρέσει αυτό. Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ο καιρός είναι χάλια, ακούω τη μουσική του 2, τον σκέφτομαι συνέχεια, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αυτόν, δεν ξέρω αν και πότε θα τον ξαναδώ, του έδωσα ένα (τόσο δα) πράσινο φωτάκι, όταν χτυπάει το κινητό μου ταράζομαι, νιώθω ότι δε θα ξενερώσω (και) αυτή τη φορά αλλά μοιάζει με μία άλλη ύπαρξη και φοβάμαι μήπως είναι αυτό που με τράβηξε...και δε θέλωωω!
Και για να το θέσουμε ακόμα πιο απλά.. Θέλω να τον ξαναδώ!!(όσο πιο σύντομα γίνεται by the way.. :) )

sorry για το πρήξιμο άλλα ήθελα κάπου να τα πω..να ξεσπάσω βρε αδερφέ!! ;)
α...και κάτι ακόμα..Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά;;; (κάτι σε διαφήμιση μου κάνει αυτό.. :/ )

Θεσσαλονίκη, η πόλη των προκλήσεων

2007-10-24T23:27:00.000+02:00

Εξεταστική, διάβασμα(κάτι που δεν έχουμε πολυσυνηθίσει) και ύπνος το πολύ 5 ωρών τη μέρα.. Νομίζω είναι αρκετά αυτά για να σε βγάλουν νοκ άουτ στο διάστημα ενός μήνα, και γι' αυτούς που χρωστάνε και μαθήματα, δύο. Αποφάσισα κι εγώ λοιπόν να πάρω τους δρόμους και τα βουνά κα να κινηθώ προς Βόρειο Ελλάδα, Θεσσαλονίκη συγκεκριμένα. Είχα πολλά-αλλά πολλά!-χρόνια να πάω και δεν ήταν άσχημη ευκαιρία τώρα που δεν είχε ανοίξει ακόμα η σχολή.. Πήρα κι εγώ το τρενάκι μου και ξεκίνησα για την πολη των καρντάσηδων.. :)
Η πρώτη μου εντύπωση ομολογουμένως ήταν υπό περίεργες συνθήκες..!!Με το που βγαίνω από το σταθμό ένας παπάς να τρέχει αλαφιασμένος,κάτι άλλοι πιο πέρα να προσπαθούν να συνεννοηθούν φωναχτά και γενικά μια τρέλα να κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα!!Λεω"εδώ είμαστε!"...
Επισκέφθηκα αρκετά μέρη αλλά τη μεγαλύτερη εντύπωση μου την έκανε η πλατεία Ναυαρίνου με τα ξεχωριστά μαγαζάκια της και τις ιδιαίτερες καφετέριες που βρίσκονταν εκεί γύρω,οπως το 'cofix' ή ο playhouse-αν κ νομιζω οτι ηταν πιο μακρια αυτό. Δίπλα η καμάρα με τα φοιτητοστέκια της. Η πλατεία Αριστοτέλους είναι πάρα πολύ όμορφη, ενώ ο πεζόδρομος στο λιμάνι ενδείκνυται για μοναχικές βόλτες με σκοπό τον προσωπικό στοχασμό..! Εγώ πάντως το έκανα κι ήταν πολύ ωραία...!Καιρό είχα να συνομιλήσω με τον εαυτό μου τόσο σοβαρα!!! :) Επίσης πρόσεξα ότι οι καφετέριες της Θεσ/νίκης διαφοροποιούνται αρκετά από το στυλ της Αθήνας στο αντίστοχο είδος.. Πρόσεξα το 'on the road' (cafe-bar) οπου τα βραδάκια γινόταν κοσμοσυρροή και τον "Θερμαϊκό" με την πολυ ιδιαίτερη διακόσμηση... Τα τσουρέκια του Τερκενλή-όπως μου σύστησε και ο 'Εν-Πλώ'- είναι σκέτος πειρασμός.. Περνάς μπροστά από τη βιτρίνα στην Αριστοτέλους και ευωδιάζει ο τόπος!! Σου 'ρχεται να ορμήξεις στη βιτρίνα και να τα φας όλα! Αν κα η καλύτερη λύση είναι να αγοράσεις ένα..δύο, τρία. . . . . . !!! :Ο Ας μην μιλήσω για τις υπέροχες μπουγάτσες, που έτρωγα μία την ημέρα!! Γενικά πάντως η Θεσ/νίκη έχει πολύ ωραία μέρη για βόλτα και πολλά πράγματα να ανακαλύψεις (μου θύμισε λίγο την Αθήνα σ'αυτό!) Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που σε κάνει να τα ανακαλύψεις.. Εκεί που περπατάς μπαίνεις στο πιο απίθανο στενό-απίθανο από την άποψη ότι δεν περιμένεις εκεί να βρεις κάτι- και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε μεγαλες ανακαλύψεις όπως : ένα καφενειάκι-βιβλιοθήκη, εργαστήριο κατασκευής βιολιών, μαγαζί με απίστευτα ρούχα, καταστήματα second hand,παλιά βινύλια κλπ...
Θεσσαλονικείς δε γνώρισα, εκτός από δύο κοπέλες στο τρένο τη μέρα που έφευγα. Το συμπέρασμα είναι ότι, ναι, μου άρεσε η Σαλονικη!!! :)) Αν και από την αρχή μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση, ήθελα απλά να ανακαλύψω τι ήταν αυτό που με έκανε να ενθουσιάζομαι τόσο πού στη σκέψη ότι θα πάω.. Είναι λοιπόν αυτή η κουλτούρα και το συνεχές πείραγμα της.. Παει και τελείωσε, σε αυτή την πόλη αρέσει να προκαλεί!!!

οκ, ομολογώ ότι εμπνεύστηκα από τον Εν Πλω! :)

ΟΑΣΘ..! :D -όπως λέμε ΟΑΣΑ :)

είναι τρελοί σας λέωωω!!! :))
η γραφικότατη αγορά..

Αριστοτέλους...

Όλα τέλεια...

2007-10-05T17:22:00.000+02:00

Αυτό ήταν. Ο φόνος είχε πια γίνει. Και εκείνη καθόταν με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο της πολυκατοικίας, σε εκείνο τον έρημο δρόμο με το πρόσωπό της στο σκοτάδι. Απέναντι, μέσα από ένα φωτισμένο παράθυρο κάποιος προσπαθούσε να δει τι γινόταν έξω.. Λίγα μέτρα πιο δίπλα οι περαστικοί. Φαίνονταν ατάραχοι.. Απ’ ότι φαίνεται ο μόνος που είχε ακούσει κάτι ήταν ο άνθρωπος στο απέναντι μπαλκόνι, αλλά τώρα κι εκείνος δεν έδειχνε σημάδια ανησυχίας, καθώς ντυνόταν προσηλωμένος στον καθρέφτη- πιθανότατα για κάποια βραδινή έξοδο.

Όταν σιγουρεύτηκε ότι οι συνθήκες το επέτρεπαν, ότι δεν ήταν κάποιος εκεί γύρω να τη δει και ο δρόμος είχε αδειάσει από αυτοκίνητα, αποφάσισε να βγει από την κρυψώνα της. Η καρδιά της είχε επανέλθει τώρα στο φυσιολογικό της ρυθμό και η ένταση στο πρόσωπό της είχε μετατραπεί σε μια γλυκιά ηρεμία. Το περπάτημά της σίγουρο και αργό, το ανεπαίσθητό λίκνισμα του σώματος της έκανε τα μακριά, μαύρα μαλλιά της να κουνιούνται, μία δεξιά, μία αριστερά. Αν την έβλεπες θα νόμιζες πως μόλις είχε βγει από την αίθουσα κάποιου συνοικιακού κινηματογράφου όπου είχε παρακολουθήσει άλλη μια ταινία με happy end- όχι αναγκαστικά χολιγουντιανή. Δεν φαινόταν άτομο που ενοχλείται εύκολα, αντιθέτως εξέπεμπε μια λάμψη σιγουριάς και αισιοδοξίας. Το πρόσωπό της δεν ήταν ούτε αγγελικό, ούτε και άγριο. Πάντα της έλεγαν ότι έχει κάτι περίεργο πάνω της, αλλά εκείνη πάντα το αρνιόταν. Κατά βάθος το ήξερε. Απλά δεν ήξερε τι ήταν αυτό.

Δεν ένιωθε ενοχές, ούτε και θλίψη. Χαρούμενη δεν ήταν σίγουρα, ούτε ευτυχισμένη. Αυτά ήταν συναισθήματα που είχε νιώσει ελάχιστες φορές στη ζωή της. Καθώς περπατούσε ένα χαμόγελο ικανοποίησης διέγραψε το πρόσωπό της. Αόρατο για έναν απλό περαστικό αλλά τόσο φανερό σε εκείνη! Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο. Πολύ πιο εύκολο απ’ ότι το είχε φανταστεί. Μόνο που της πήρε λίγο παραπάνω χρόνο. Ήθελε όμως να είναι όλα τέλεια. Όπως εκείνη τα είχε σχεδιάσει. Μέσα στο σχέδιο της βέβαια είχε αφήσει και τον αυθορμητισμό της να βοηθήσει λιγάκι. Μα έτσι ήταν από μικρή. Πάντα σχεδίαζε κάτι από πριν αλλά τελευταία στιγμή το έκανε όπως ήθελε εκείνη, τη συγκεκριμένη στιγμή. Για εκείνη αυτή ήταν η τελειότητα που ζητούσε. Και έτσι όλα ήταν τέλεια.

(συνεχίζεται...)

Ζακ=χαμόγελο!! :))

2007-09-26T00:17:00.000+02:00

Πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν για να εμπνέουν. Να χαίρονται με τη ζωή, να γεμίζουν ελπίδα και όνειρα τους γύρω τους.. Βρέθηκα σε μια συναυλία πριν από μερικές μέρες, από την οποία έφυγα με ένα πολύ όμορφο συν αίσθημα αισιοδοξίας και καλής διάθεσης.. Να αντιμετωπίσω την επόμενη μέρα…Τη ζωή..! Όλοι ήταν υπέροχοι.. Αλλά ήταν και αυτός ο Ζακ.. Αν χρειαζόταν να τον περιγράψω θα χρησιμοποιούσα μία και μοναδική λέξη : «χαμόγελο» .. Ένα χαμόγελο υπέροχο και λαμπερό, μόνο να το κοιτάξεις χρειάζεται για να σου φτιάξει με τη μία η διάθεση! Ένα παιδί γεμάτο ζωντάνια και θετική ενέργεια..! Ζεστή φωνή, με τραγούδια να λένε πάντα αλήθειες, απίστευτη ερμηνεία, πολύ εκφραστικό βλέμμα(ειδικά τη στιγμή ου τραγούδησε το «μικρό μου πόνυ»). ..Και ένα χαμόγελο πάντα εκεί, να ακτινοβολεί… Πάνω απ’ όλα όμως πειραχτήρι με πανέξυπνο χιούμορ και με πολύ καλές χορευτικές ικανότητες, τις οποίες και επιδεικνύει πάνω στη σκηνή!

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν κολλάνε πουθενά, ούτε σε απλά πράγματα όπως η εμφάνιση (είτε η δική τους είτε των άλλων), πιστεύουν στον εαυτό τους και σε όσα μπορούν να καταφέρουν, με αποτέλεσμα να καταφέρνουν πολλά, και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα ακόμα… Ζητούν απλά πράγματα, όπως η έκφραση, η δημιουργικότητα.. Η θετική ενέργεια που βγάζουν προς τα έξω φτάνει και περισσεύει και για τους άλλους… Το πιο όμορφο είναι ότι εκείνοι οι ίδιοι την προσφέρουν απλόχερα στους άλλους με τη δική τους θέληση… Μακάρι να ήταν ο κόσμος γεμάτος με τέτοια άτομα.. Αλλά ίσως τότε να μην αναγνωριζόταν η αξία τους.. :)

Επιτέλους να γράψω για κάποιον που πραγματικά το αξίζει!!! :)
Αφερωμενο στον Ζακούλη και στο φίλο μου το Γιώργο που του μοιάζει (γενικά :) )

"Φεύγα" (διαδρομές..)

2007-09-14T23:53:00.000+02:00

Όλη μας η ζωή είναι μια συνεχόμενη φυγή.. Μια διαδρομή.Από το ένα μέρος στο άλλο, από τη μία κατάσταση στην άλλη..Με το ένα ή το άλλο μέσο, με παρέα ή χωρίς. Θα φύγουμε μόνοι μας, ή θα μας ακούθήσουν κι άλλοι; Θα ακολουθήσουμε εμείς και ποιοι ειναι εκεινοι που μας ακολουθουν καθε φορά; Ειναι οι ιδιοι οι διαφορετικοι;
Σήμερα πήρα τρένο,μετρό,λεωφορείο. Κατεβηκα Ομόνοια. Πήγα Σύνταγμα με τα πόδια. Ξαναγύρισα σπίτι. Αυριο φεύγω. Για εξωτερικό. Πότε θα ξαναγυρίσω;
Αυτές και αλλες πολλες ειναι οι καθημερινες διαδρομές μας. Το ταξίδι αλλάζει τον ταξιδιώτη όπως η θάλασσα αλλάζει το σχήμα του βράχου..Οποιοδήποτε 'ταξίδι' και να κάνουμε , όποια διαδρομή και να ακολουθησούμε, πάντα έχουμε την ευκαιρία να κερδίσουμε εμπειρίες και να πάρουμε κάτι..
Είναι το ταξίδι λοιπόν ,όπως πολλοί σοφοί έχουν πει... Δεν ειναι ο προορισμός.. Γιατί για αλλού ξεκινάς αλλά τελικά μπορεί αλλού να καταλήξεις. Στην ουσία εσύ φτιάχνεις τον προορισμό σου μέσα από το ταξίδι.. "Εδώ είναι το ταξίδι" που λέει κι ο Πορτοκάλογλου..
Πόσα έχουμε άκομα να δούμε και να μάθουμε.. Μια ζωή θα μαθαίνουμε, θα παίρνουμε και θα δίνουμε μέσα απο τα ταξίδια μας. Θα διασταυρώνονται οι δρόμοι μας με διαδρομές άλλων και εκείνων με τις δικές μας. Καμιά φορά ίσως να τους ακολουθήσουμε κι όλας. Για πολύ, για λίγο άλλοτε..
Κι αν η διαδρομή σου δεν είναι πάντα τόσο συναρπαστική οσο θα ήθελες, μην απογοητεύεσαι. Αυτή είναι μόνο η αρχή. Μπορείς εσύ στη συνέχεια να την φτιάξεις. Να της βάλεις χρώμα, και ό,τι σχέδιο θες... Αλλά απο την άλλη αν η διαδρομή είναι πολύ ωραια αρχικά, μην επαναπαύεσαι.. Πρόσεχε να μην χάσει τη μαγεία της, να μην τη βαρεθείς ή να μην αλλάξει ξαφνικά και να προσπαθείς πάντα να την κάνεις ακόμα καλύτερη..
Άσε το δρόμο να σε βγάλει αλλά σκέψου ταυτόχρονα και πού θες να πας... Αν νιώσεις ότι θες να φύγεις απλά φύγε, αν νιώσεις ότι πρέπει να φύγεις, απλά σκέψου αν το θες πραγματικα...

Αφιερωμένο σε έναν πολύ καλό μου φίλο που ακολουθεί αύριο μια νέα διαδρομή.. :)

Μία προσωπική εμπειρία

2007-09-03T22:21:00.001+03:00

Όλοι μας έχουμε παιδικά, εφηβικά κλπ είδωλα.. Πιστεύαμε σε αυτά από όταν ήμασταν παιδιά και κάποιοι από μας πιστεύουν ακόμα. Άλλοι θέλαμε να τους μοιάσουμε, άλλοι απλά τους θαυμάζαμε.. Άλλοι πάλι απλά συμφωνούσαμε με τις ιδέες τους και τις ασπαζόματσαν, ενώ κάποιοι ένιωθαν να τους εκφράζει το έργο των ατόμων αυτών..
Έτσι κι εγώ από πολύ μικρή είχα το Μιχάλη.. Ο Μιχάλης δεν ήταν πάντα αυτό που όλοι ξέρουμε σήμερα.. Υπήρξε τραγουδιστής και συνθέτης πολύ υψηλότερων προοπτικών από τη μασκότ της conn-x.
Τότε που άρχισε να μου αρεσει ήταν όταν είχε τραγουδήσει για το άγγιγμα ψυχής και αμέσως μετά ακολουθησε ο αξιόλογος δίσκος "Παράξενη γιορτή"...Τότε ακόμα τραγουδούσε σε μαγαζιά όπως ο σταυρός του νότου. Δεν είχε ανεβει ακομά τα σκαλιά στις μεγαλες πίστες.
Μάζευα αφισες του, συνεντεύξεις του,φωτογραφίες και ότι άλλο εβρισκα που να αφορουσε το ατομο του. Γύρω στα πέντε χρόνια γέμισα τέσσερα ντοσιέ. Αυτό φυσικά γινόταν στο γυμνάσιο και μέχρι κάποια τάξη του λυκείου.Αγόραζα όλα του τα cd αυθεντικά.Τον θαύμαζα που είχε πτυχίο σε πιάνο και κιθάρα και τόσο ωραία και εκφραστική φωνή ενώ ταυτόχρονα έγραφε μουσική από πολύ μικρός ακόμα.Το πρόσωπό του σε συνδυασμό με τα τραγούδια του με έκαναν να ονειρεύομαι.. Ένιωθα ότι είχε πολλά να πει..Έβγαζε μια ευαισθησία, κάτι που μου άρεσε πολύ αλλά δεν ήξερα να το εξηγήσω...
Φυσικά και σταμάτησε να μου αρεσει όταν είδα την ολοκληρωτική του στροφή μουσικά και σε ό,τι έβγαζε προς τα έξω παλιότερα..Έβλεπα ένα κενό και εγώ δεν μπορούσα να συνεχίσω να θαυμάζω το "τίποτα"..
Για να δείτε όμως τι περίεργα παιχνίδια παίζει η τύχη, καθώς γυρνούσα φέτος από Ίο με το blue star(σταθερη αξία) έκατσα απέναντι από κάποιον που ήταν ίδιος ο Χατζηγιάννης. Κάτι παιδιά που ρώτησα μου είπαν ότι όντως ήταν αυτός.Πήγαν τα παιδιά να βγάλουν φωτό και πάω και εγώ με ένα χαμόγελο αλλά διστακτικά."Κάτι θα σημαίνει αυτό είπα από μέσα μου,δε γίνεται".Του λέω "Θα σε πρήξουμε τώρα,ε;" (με τις φωτό εννοούσα)Και μου λέει: "Έσενα σε περίμενα..Αλλιώς θα ερχόμουν εγώ να βγάλω φωτογραφία μαζί σου!"(ακουσον ακουσον!!). "Το κάνει,λέω, και το καμακι του ο μιχαλακης...(και να πω οτι ημουν και καλη;Το μαύρο μου το χαλι είχα με τις ώρες ύπνο και ό,τι ναναι γενικοτερα)Οι άλλοι με κοιτούσαν καλά καλά..Τελοσπαντων,βγαζουμε φωτογραφια,(εννοειται πως με πήρε αγκαλιά)και με ρωτάει "Που κατεβαίνεις;" "Πειραιά",λέω..Δεν το σχολίασε.Πιάσαμε εκέι μια ολιγόλεπτη κουβέντα η οποία κατάληξε στο ότι θα μου έχει εισιτήριο δωρεάν στη συναυλία αρκεί να πω το ονομά μου στο ταμείο. "Σίγουρα;" ,του λέω. "Σιγουρα!" μου λεει.
Σε όποιον έλεγα τι μου συνέβη μου έλεγε ότι γενικά ο Χατζηγιάννης είναι ψωνάρα(το ήξερα) και τους φαινόταν περίεργο που ήταν τόσο ευγενικός με εμάς γιατί συνήθως ενοχλείται με τέτοια σκηνικά. Η αλήθεια είναι ότι μετά με κάτι άλλους που πήγαν ενοχλήθηκε και τους το έδειξε.
Σήμερα.Η μέρα της συναυλίας.Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος δε θα έκανα καν τον κόπο να πάω.Ήταν όμως το είδωλο των εφηβικών μου χρόνων,δεν μπορούσα να το προσπεράσω έτσι απλά.Γνωρίζετε κι εσείς πως ύπαρχει μεγάλη ευαισθησία γύρω από ό,τι έχει σχέση με εκείνα τα χρόνια...Πήγα στο ταμείο με μια ελπίδα.Ελπίδα ότι αυτό που μου άρεσε κάποτε ίσως και να υπάρχει ακόμα,κρυμμένο βαθιά μεν,αλλά υπάρχει..Ότι αυτή η μεταμόρφωση ίσως και να 'ναι κάτι παροδικό, κάτι που συνέβη από λάθος..και τα λάθη συγχωρούνται..
Εξήγησα στην κοπέλα το σκηνικό."Δεν μου έχει αφήσει κάποιο τέτοιο όνομα",είπε η κοπέλα.
Έφυγα και έκατσα στο πεζούλι με πλάτη στο θέατρο για να βλέπω τη θέα..Δε στενοχωρήθηκα. Το προτίμησα κι όλας γιατί έτσι κι αλλιώς δεν μου έκαναν πια κέφι οι συναυλίες του.Δεν απογοητεύτηκα που δεν μου είχε εισιτήριο. Απογοητεύτηκα για έκεινο το "Σίγουρα"..Απογοήτευτικα γιατί κατάλαβα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα..Απογοητεύτηκα γιατί το πρόσωπο που θαύμαζα στα εφηβικά μου χρόνια μου έδειξε το αληθινό του πρόσωπο..το αληθινά ψεύτικο πρόσωπό του..

Αλλά από την άλλη,δε θα έγραφα τώρα αυτό το ποστ :)

2007-08-28T16:09:00.000+03:00

Στις 8 Ιουλίου συγκεντρωθήκαμε για την Πάρνηθα.

Στις 29 Αυγούστου συγκεντρωνόμαστε για την Ελλάδα, σε όλη την Ελλάδα.

Ας διαδώσουμε το μήνυμα σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και ας φροντίσουμε εκείνο το απόγευμα να είμαστε όλοι στο Σύνταγμα ή σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης της Ελλάδας, φορώντας μαύρα.

(καντε κλικ πανω στις εικόνες)

Κάνουμε όνειρα...

2007-08-17T03:07:00.000+03:00

Ζούμε σε όνειρο? Προσπαθω να απαντήσω εδώ και καιρό διάφορα σχετικά με αυτό ερωτήματα...Κάποιοι φιλόσοφοι των αρχαίων χρόνων υποστήριζαν ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ψέμμα και ότι η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Ένας στίχος που άκουσα πρόσφατα με έβαλε σε σκέψεις.."Να ζήσω σε ένα όνειρο δεν ξέρω αν με παίρνει.." Και σκέφτηκα,"αλήθεια,ποιος από εμάς τολμάει να ζήσει σεάνα όνειρο?" ή "πόσοι από εμάς έχουν βρει το όνειρο στο οποίο θα ήθελαν να ζήσουν;" Τα όνειρα είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας..Κοιμόμαστε,βλέπουμε όνειρα. Ξυπνάμε και τα όνειρα μας ακολουθούν.. Παντού. Και πάντα. Μήπως τελικά τα όνειρα παίζουν σηματικότερο ρόλο στη ζωή μας από αυτόν που νομίζουμε; Μήπως θα έπρεπε να τους δίναμε λίγη περισσότερη σημασία;
"Όνειρο" : Η βίωση μιας σειράς εικόνων, ήχων, ιδεών, συναισθημάτων κατά τη διάρκεια του ύπνου." Εγώ θα πρόσθετα κάτι εδώ. 'Όνειρο" επίσης είναι όσα θέλουμε να ζήσουμε, όσα λαχταρήσαμε.. Είναι όσα μας μελαγχολούν, μας κρατούν ξύπνιους τα βράδια, έως και ζωντανούς σε ορισμένες περιπτώσεις... Αυτό που μας δίνει χαρά, μας αναστατώνει, μας ανησυχεί, μας παρηγορεί πού και πού και, ενίοτε, μας προδίδει. Είμαι σίγουρη πως αν ποτέ έφτιαχνα ένα δικό μου λεξικό, κάτω από τη λέξη "όνειρο" θα βρισκόταν η μεγαλύτερη ερμηνεία.
Ο Φρόυντ ανέλυσε τα όνειρα που έρχονται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Έδωσε μεγάλη βάση στο ασυνείδητο, αλλά δε μίλησε ποτέ για τα όνειρα που κάνουμε όταν είμαστε ξύπνιοι. Πώς συνδέονται αυτά τα όνειρα με εκείνα του ύπνου; Τα φαντάζομαι σαν εχθρούς μεταξύ τους.. Από τη μία το συνειδητό, απαλό, αιθέριο, συναισθηματικό, ονειρεύεται και φτιάχνει εικόνες για να τις προσαρμόσει στη ζωή, και από την άλλη το ασυνείδητο.. Έρχεται σαν μαύρο πέπλο, να καταπλακώσει το συνειδητό με τα άγρια ένστινκτά του, να του πει "λάθος είναι όσα ονειρεύεσαι! Άλλα είναι εκείνα που θέλεις στην πραγματικότητα!" Μα ποια πραγματικότητα;; Εδώ μιλάμε για όνειρα...
Άχ..Ήθελα να υπάρχει μια ευχάριστη χροιά αλλά δεν τα κατάφερα για ακόμα μία φορα... Αυτή η πάλη που λέγαμε.. Κοιτώντας λοιπόν τα όνειρα από τη σκοπιά του ποθητού, του επιθυμητού και του νοσταλγικού, διαπιστώνω ότι ναι, ίσως και να είναι η κύρια αιτία ύπαρξης μας.. Άνθρωπος χωρίς όνειρα.. Πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; να υπάρξει; Δε θέλω καν να το σκέφτομαι. Απώθηση. Αυτό είναι. Το έχετε παρατηρήσει ότι τείνετε να ξεχνάτε τις άσχημες στιγμές και γενικότερα ό,τι σας έχει δημιουργήσει πολύ αρνητικά συναισθήματα; Είναι η άμυνα του μυαλού. Μόλις αρνήθηκα να σκεφτώ ότι υπάρχει άνθρωπος χωρίς όνειρα. Το μυαλό μου σιγά σιγά θα απωθήσει τη σκέψη αυτή και εγώ θα κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια...
Δύσκολο πάντως για κάποιον να βρει το όνειρο που τον αντιπροσωπεύει. Πόσο μάλλον αν δεν το έχει συναντήσει ποτέ. Ούτε στα όνειρα του- τα άλλα... Και ακόμα πιο δύσκολο να ζήσει μέσα σ'αυτό. Γιατί για να το βρει θα ψάξει πολύ. Καποια στιγμή σίγουρα θα του εμφανιστεί. Τα όνειρα όμως είναι τόσο αέρινα και ασταθή, που αν τελικά καταφέρεις να ζήσεις μέσα σ'αυτά ρισκάρεις πολλά. Αλλά τι είναι η ζωή χωρίς ρίσκα; Ένα θέατρο χωρίς σκήνή. Ένας ουρανός χωρίς αστέρια. Τα μεγάλα ρίσκα είναι για τους Μικρούς Πρίγκηπες αυτής της ζωής. Όσοι μπορουν να αφήσουν το αστέρι τους για να κυνηγήσουν το όνειρό τους είναι εκείνοι που μπορουν να ζήσουν-και μέσα σε ένα όνειρο..και παντού... Για τους υπόλοιπους, το απαλό χάδι του, αρκεί..

"Θα ήθελα να με πει "όνειρό μου"...αν μπορούσα να διαλέξω πώς θα ήθελα να με φωνάζει..."

τεστάκι #2

2007-08-11T18:08:00.001+03:00

You Are 10% Left Brained, 90% Right Brained

The left side of your brain controls verbal ability, attention to detail, and reasoning.
Left brained people are good at communication and persuading others.
If you're left brained, you are likely good at math and logic.
Your left brain prefers dogs, reading, and quiet.

The right side of your brain is all about creativity and flexibility.
Daring and intuitive, right brained people see the world in their unique way.
If you're right brained, you likely have a talent for creative writing and art.
Your right brain prefers day dreaming, philosophy, and sports.

Are You Right or Left Brained?

Στο δρόμο για Ηράκλειο

2007-08-03T03:36:00.000+03:00

25/8/07
Κτελ.ΑNEK lines.Το θερμόμετρο δείχνει 41 βαθμούς αν και εγώ νιώθω ότι είναι λίγο περισσότερο...Παραδόξως μ'αρέσουν τα road trips.. 'Οτι δηλαδή έχει σχέση με αμάξι, λεωφορείο κλπ. Έχω ταξιδέψει μεχρι και 10 ώρες συνεχόμενα με αμάξι.. Αν και τα πλοία είναι το αγαπήμενο μου μέσο. Τώρα που κάθομαι εδώ μόνη μου ήρθε η ώρα να αναπολήσω ό, τι έκανα εδώ και μιάμιση βδομάδα στα όμορφα Χανιά...Όσο τα σκέφτομαι και τα ξανασκέφτομαι πέρασα πολύ απλά, με φίλους και ταυτόχρονα πολύ ωραία..Και λέω"Αυτό θα πει διακοπές.Χαλάρωση, γέλιο, νέες γνωριμίες, θάλασσα και ήσυχοι ύπνοι..Οκ, καλό είναι να υπάρχει και ο έρωτας κάπου κάπου.." Το λεωφορείο περνάει τη μία πάνω από βουνά, την άλλη ανάμεσα σε πεδιάδες..Τελικά η Κρήτη συνδυάζει τα πάντα με απίστευτη συνοχή. Προσπαθώ να βγάλω μερικές φωτογραφίες από τη διαδρομή. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για τα Χανιά. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι γιατι μ'αρέσουν τόσο. Είχα ξαναπάει και το Πάσχα και τότε ήταν που τα ερωτεύτηκα. Εκεί με κόβω και μετά την εξεταστική. Δεύτερο σπίτι μου θα τα κανω! Να είναι που συνδυάζουν το γραφικό στοιχείο με εκείνο της πόλης σε συνδυασμό με τη θάλασσα; Ή ότι απλά είχα καλή παρέα εκει; Δε θέλω να το εξακριβώσω έτσι κι αλλιώς. και σκέφτμαι πάλι.. Είναι το ταξίδι που σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος, χωρίς έγνοιες και προβλήματα;...Είναι ο χρόνος που περνάει αβίαστα..; Είναι το καλοκαίρι η θάλασσα, η άμμος, ο ήλιος; Είναι τα άτομα που γνώρισες και λάτρεψες όλον αυτόν τον καιρό..; Ή μήπως όλα αυτά μαζί...; Όχι, δεν είναι ψευδαίσθηση ότι ξεφεύγεις από την καθημερινότητα. Ξεφεύγεις. Όντως. Αναλόγως βέβαια πώς βλέπεις την καθημερινότητά σου. Και πώς εσύ την κάνεις να φαίνεται..

Όσο για τους καλοκαιρινούς έρωτες νομίζω ότι θα χρειαστούμε άλλο post.. Πάντως κι αυτοί μέσα στο πρόγραμμα είναι, και είναι τόσο ανάλαφροι σαν τη δροσερή αύρα της θάλασσας που το πότε φεύγουν και πώς έρχονται είναι αδύνατο να προσδιορίσεις...

Μια ακόμα μέρα

2007-07-16T00:19:00.000+03:00

Περίεργη μέρα σήμερα...Ξύπνησα μεσημέρι μετά από ακόμη ένα απανωτό ξενύχτι, έφαγα "πρωινό" και στο καπάκι μεσημεριανό. Έμαθα από τις ειδήσεις ότι το πλοίο που θα ταξίδευα για Χανιά θα έμενε στον Πειραιά λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών. Αρχικά ξενέρωσα, μετά όως άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνω μία ακόμα μέρα στην Αθήνα.Για αρχή είδα "Το Ημερολόγιο" για τέταρτη φορά.Το κλαμματάκι μου το'ριξα,παράπονο δεν έχω.Δόξα τω Θεώ, στην Αθήνα υπάρχει πάντα κάτι να κάνεις, και έτσι πήγα σε μια παράσταση στο Αττικό Άλσος, που συμμετείχαν ο Μίλτος Πασχαλίδης και η Πέμυ Ζούνη.."Τα φεγγάρια του έρωτα".. Πιο μαγευτικά "φεγγάρια" δεν έχω ξαναδεί. Πραγματικά, μιλούσαν, τραγουδούσαν και έλεγαν τόσες αλήθειες..Για τον έρωτα..Την αγάπη..Τους άκουγα και τους κοίταζα συνεπαρμένη..Υπέροχες φωνές και οι δύο, επιβλητικό παρουσιαστικό η Πέμυ και ο Μίλτος χαλαρή και αέρινη μορφή.. Είπώθηκαν πολλά ωραία λόγια και κάτι επίκαιρο :
" Αυτό που μας συμπληρώνει, το "άλλο μας μισό".." όπως το λένε..Υπάρχει το άλλο μας μισό; Δεν ύπάρχει γιατί είναι λάθος η ερώτηση.Ναι, είναι λάθος η ερώτηση..."
Αν και μελαγχολική και αρκετά κυνική παράσταση, έφυγα εκατό φορες ελαφρύτερη..Γιατί όσα είχαν ειπωθεί εκεί, ανάμεσα σε δύο αγνωστους ήταν τόσο αυθόρμητα σαν λόγια, που ελευθέρωναν τον έρωτα..Τον πήγαιναν πολύ μακριά. Ευχόμουν να μπορούσα να φτάσω και γω μέχρι εκεί..Να έφτανα αυτό τον ορίζοντα του...

Αυτός ο γνωστός άγνωστος...

2007-07-11T03:56:00.000+03:00

Τον είδες στον ύπνο σου χθες πάλι. Ξύπνησες με αυτή την υπέροχη αίσθηση που σου αφήνει ένα κομμάτι σοκολατίνα-φράουλα στα χείλη..Τον έχεις ξαναδεί σε ταινίες, έχεις διαβάσει γι' αυτόν σε βιβλία, τόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για εκέινον και μόνο και το προσωπό του έχει εμφανιστεί σε φωτογραφίες με 1000 διαφορετικές μορφές.
Και το καλύτερο : τον αναγνωρίζεις πάντα, όπου κι αν εμφανιστεί-κι ας έχει διαφορετικό πρόσωπο κάθε φορά.
Για όσους-ες δεν καταλάβατε ακόμα μιλάω για τον άντρα και,για να γενικεύσω,τη γυναίκα της ζωής μας...Αυτό που με ανακούφιση θα αποκαλούσαμε"άλλο μας μισό". Δεν είναι ψέμμα ότι όλοι, ακόμα κι εκείνοι που δηλώνουν λιγότερο ρομαντικοί, ζουν με την ελπίδα ότι θα το βρουν...
Το ερώτημα όμως είναι "Υπάρχει το άλλο μας μισό;" Πόσες φορές παίδεψα το μυαλό μου και άκρη δεν έβγαλα. Όταν κάποιος σκέφτεται πώς θα είναι ο ανθρωπος που θα τον συμπληρώνει φέρνει στο μυαλό του έναν κλώνο του εαυτού του. Πολύ βαρετό... Φαντάσου να είσαι με κάποιον που να σας άρεσουν ακριβώς τα ίδια πράγματα, να συμφωνείτε σε όλα, να σε καταλάβαίνει στα πάντα και να πηγαίνετε στα αγαπημένα σας μέρη-εκεί που πηγαίνατε και πριν δηλαδη. Κακά τα ψέμματα αλλά χωρίς ένα καβγαδάκι να ανάψουν τα αίματα δε λέει.
Και ξαναλέω : "Δεν είναι βαρετό;" Και αν το άλλο σου μισό βρίσκεται στο πρόσωπο μιας άκρως αντίθετης προσωπικότητας από σένα; Μα το να βρεις κάποιον που θα σε ολοκληρώνει σημαίνει ότι με το που θα τον γνωρίσεις θα νιωσεις σα να τον ήξερες χρόνια. Μέσα σου.
Τα ψέμματα,όπως είπαμε,τέλος. Όταν βρούμε κάτι που μας αρέσει αρκετά προκειμένου να το μετατρέψουμε εμείς σε αυτό που θα θέλαμε να είναι ξεχνάμε ότι έχει μια δική του μοναδική προσωπικότητα και-οκ-ετσι μας άρεσε αρχικά. Τι έγινε τώρα; μήπως περάσαμε το χαρακτήρα του για κανένα pc που θέλει αναβάθμιση; Ή μήως για καμιά συνταγή που λείπουν υλικά; Ξεχνάμε νομίζω ότι τις συνταγες τις φτιάχνει ο καθένας με το δικό του τρόπο-άλλος αλλάζει τα υλικά και αάλλος προσθέτει άλλα-επομένως ποτέ μια συνταγή δε μπορεί να είναι λανθασμένη. Τώρα, το αν λείπουν τα βασικά συστατικά, αυτό είναι άλλο-δε θα δέσει το γλυκό από την αρχή!
Εκεί λοιπόν που καθόμουν τις προάλλες σκεφτόμουν.. Υπάρχει άραγε αυτός που θα με ανέχεται ό,τι φάση και να περνάω; Απλά επειδή θα είμαι εγώ; Να είναι ευχαριστημένος μ'αυτό και να προχωράει χωρίς να κολλάει συνεχώς στα λάθη μου; Αυτός που όταν έχω νεύρα θα με παρηγορεί; Που όταν δε θα έχω όρεξη να βγω θα με καταλαβαίνει, δε θα με πιέζει σε τίποτα και θα μου αφήνει όσο χρόνο θέλω να βλέπω τους φίλους μου; Και φυσικά να μου αρέσει παραπάνω από "αρκετά".
Εκεί που καταλήγω πάντα είναι ότι για να τα έχει κάποιος όλα αυτά πρέπει να σκέφτεται μόνο εμένα. Και αυτό δε γίνεται, ούτε εγώ το θέλω στην πραγματικότητα. Άρα τι; Δεν υπάρχει το άλλο μου μισό;
Έχετε σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο το άλλο σας μισό να μην υπάρχει(ίσως γιατί είστε λίγο παραπάνω απαιτητικοί; Ίσως;;;), να υπάρχει αλλά να βρίσκεται σε πολλά διαφορετικά πρόσωπα(όχι, δεν είστε πολύ εύκολοι, απλά έχετε περισσότερες πιθανότητες να το βρείτε!!! :> ) Τώρα να είναι ένα και μοναδικό το βρίσκο λίγο δύσκολο γιατί φαντάζει απόλυτα ιδανικό...(είπαμε είμαστε αισιόδοξοι αλλά όχι κι έτσι!)
Πάντως εγώ κατέληξα. Δεν υπάρχει το άλλο μας μισό. Τουλάχιστον όπως εμείς επιμένουμε να το ονειρευόμαστε. Παρά εκείνο που θα βρεθεί στο δρόμο μας και θα προσεγγίζει περισσότερο αυτό που ταιριάζει στο χαρακτήρα μας εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτό που συνήθως γίνεται είναι να ερωτευόμαστε κι όποιον πάρει ο Χάρος! Ωραία είναι δε λέω-όταν στο τέλος δε χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο!- Από την άλλη μόλις περνάει ο έρωτας-γιατί έρωτας είναι, θα περάσει!-βλέπουμε όλα τα στραβά του άλλου που δεν είχαμε δει στην αρχή που ήμασταν φουλ ερωτευμένοι! Η τελευταία περίπτωση και ιδανικότερη είναι να ερωτευτούμε και τελικά να μας ολοκληρώνει κι όλας.
Εμάνα πάντως, μέχρι να βρεθεί το άλλο μου μισό,ας με αφήσει να περνάω την εγωιστική φάση μου. Ξέρετε, αυτή που δε σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά το πώς θα περάσεις καλά-με τους φίλους σου κυρίως. Καλά είναι κι έτσι. Χωρίς αυτόν.

Αισιοδοξία

2007-07-03T15:41:00.000+03:00

Άνοιξε το παράθυρό της και το φως έλουσε το δωμάτιο..Δεν ήταν η μαγεία της προηγούμενης νύχτας αλλά η λάμψη της επόμενης μέρας που την έκανε να νιώθει πιο δυνατή...

Πάρνηθα

2007-07-03T15:38:00.000+03:00

Μου ήρθε σήμερα το παρακάτω mail:

Τα SΜS της οργής

Ξεχείλισε η οργή για την οικολογική καταστροφή που προκάλεσε η πυρκαγιά στην Πάρνηθα- μάλιστα, για πρώτη φορά πολίτες, με διάθεση αυθόρμητης αντίδρασης, χρησιμοποιούν τις δυνατότητες των κινητών τηλεφώνων και το Διαδίκτυο για να οργανώσουν κινητοποιήσεις, αξιώνοντας την άμεση αναδάσωση των καμένων εκτάσεων.

Ήδη με SΜS (γραπτό μήνυμα στο κινητό) που έκανε χθες τον γύρο της Αθήνας έγινε γνωστό πως την ερχόμενη Κυριακή θα πραγματοποιηθεί διαδήλωση έξω από τη Βουλή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ολιγωρία που επιδείχτηκε στην αντιμετώπιση της καταστροφικής πυρκαγιάς και με κύριο αίτημα να αναδασωθούν άμεσα οι πληγείσες περιοχές.
Κυριακή 8 Ιουλίου και ώρα 7 το απόγευμα όλοι έξω από τη Βουλή.
Απαίτησε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων. Μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες απαίτησε δράση τώρα. Μη μείνεις άπραγος αυτήν την φορά. Προώθησε αυτό το μήνυμα σε όσους πιο πολλούς μπορείς και κατέβα στους δρόμους στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον», αναφέρει το αγνώστου προέλευσης γραπτό μήνυμα, το οποίο παροτρύνει τους πολίτες να δείξουν ευαισθησία στα οικολογικά ζητήματα. Την ίδια ώρα «φωτιά» πήρε και το Διαδίκτυο από οργανώσεις, κινήσεις και πολίτες που επιθυμούν να συμβάλλουν στην αναδάσωση της Πάρνηθας. Βlog που έκανε την εμφάνισή του μόλις μία ημέρα μετά την εκδήλωση της πυρκαγιάς και φέρει τον τίτλο «Αναδάσωση» απευθύνει κάλεσμα προς τους πολίτες για τη συγκρότηση πρωτοβουλίας αφύπνισης και αναδάσωσης. «Κλείνουμε τα ΡC και τραβάμε στα βουνά» είναι το σύνθημα της ιστοσελίδας του συγκεκριμένου blogspot, που ζητά την ενεργοποίηση του ακτιβισμού μέσα από το Διαδίκτυο και την καλύτερη οργάνωση για το περιβάλλον.
Επίσης, την ερχόμενη Κυριακή στις 8 το πρωί, στο τελεφερίκ της Πάρνηθας, πολίτες που ασχολούνται με την ποδηλασία διοργανώνουν ποδηλατική βόλτα για τον γύρο της Πάρνηθας, μιας απόστασης περίπου 40 χιλιομέτρων. Η διαδρομή θα αρχίσει από το τελεφερίκ, θα περάσει από τον Αϊ-Γιώργη και ακολούθως από τις περιοχές Διάσελο Κυράς, Αγία Παρασκευή, Κλημέντι, Βούντιμα, Αυλώνας. «Σκοπός μας είναι να τραβήξουμε όσο περισσότερες φωτογραφίες μπορούμε», αναφέρουν στην ηλεκτρονική τους πρόσκληση, ώστε το αμέσως επόμενο Σαββατοκύριακο 14-15/7 να οργανώσουν στο Σύνταγμα ολοήμερη έκθεση φωτογραφίας για την αφύπνιση των πολιτών.
Παράλληλα, άλλοι blogers αποφάσισαν ως πρώτη αντίδραση να αποστείλουν email με κοινό περιεχόμενο σε υπουργεία, πολιτικά κόμματα, πολιτικούς και εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στο διήμερο 5-6 Ιουλίου, στο οποίο θα αναφέρουν: «Φτάνει πια. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και αναζητούμε τρόπους δράσης. Δεν θα ανεχτούμε την επανάληψη των φαινομένων της "Πεντέλης" και των "αξιοποιήσεων" των ακτών».
http://anadasosi.blogspot.com/

δεν ξέρω αν θα καταφέρει κανείς από εσάς να πάει, τουλάχιστον διαδώστε σε όσους περισσότερους μπορείτε..

Τι να σκεφτείς;

2007-06-29T15:41:00.000+03:00

Χθες
Άφησα στη μεση το διάβασμα και είπα να βγω μια βόλτα να χαλαρώσω γιατί δε γινόταν αλλιώς.Κατέβηκα από το σπίτι και πέρασα από τη φίλη μου να την πάρω να πάμε για καμιά ώρα περπάτημα. Εν τω μεταξύ, πριν φύγω, η μαμά μου είχε παρατηρήσει καπνό αρκετά μακριά από την περιοχή μας.Δεν έδωσα σημασία. Σκέφτηκα ότι όλο και κάτι θα καιγόταν με τέτοια ζέστη. Στο δρόμο αστυνομίες, περιπολικά, πυροσβεστικές..Έτρεχαν η μία πίσω απ'την άλλη.Πάω στο σπίτι της φίλης μου και βλέπω την τηλεόραση ανοιχτή στον alpha.
"Πάμε καμια βόλτα;",της κάνω
"Πάμε" μου λέει,"αν και θα δείξει τα mad(music video awards) σε λίγο"
Κάτσαμε για λίγο στο δίπλα δωμάτιο να τα πούμε. Με το που ξαναπάμε δίπλα βλέπω το έκτακτο δελτίο στην οθόνη. Η Πάρνηθα...
"Πάμε",της λέω"δε θα δείξει mad σήμερα".
Κι άλλα περιπολικά..κι άλλα πυροσβεστικά...
Περπατούσαμε και καθώς γυρνούσαμε η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με κάτι που έμοιαζε να ειχε κόψει κάποιος χαρτί σε πολύ μικρά κομματάκια.
"Τι είναι αυτό;",της λέω μόλις έπεσε ενα πάνω μου και άφησε ένα μαύρο σημάδι στην μπλούζα.
Δε μου έδωσε σημασία..
Μετά από λιγό : "Στάχτες..",μου κάνει... Καιγόταν η πάρνηθα..
Το βράδυ που γύρισα σε όλο το μπαλκόνι αιωρούνταν τα μικρά μικρα κομματάκια.. Του χαρτιού.. Εκείνου που έκοψε αυτός που είχε τα νεύρα..ναι
Σήμερα
Το πρωί άνοιξα το παράθυρο και η μυρωδιά τα πρόδιδε όλα. Η ατμόσφαιρα θολή, ο αέρας βαρύς. Δεν ήξερα τι έπρεπε να σκεφτώ. Γι' αυτό δεν το έκανα..

Έβρεχε

2007-06-28T01:32:00.000+03:00

Έβρεχε. Δεν έβρισκε ταξί να πάρει. Περπάτησε στη βροχή. Στην αρχή δειλά Δεν ήθελε να μουτζουρώσει τα μάτια της με μακιγιάζ. Είχαν προλάβει όμως και ήταν ήδη μουτζουρωμένα. Από πριν Δεν την ένοιαζε έτσι κι αλλιώς. Παραδόξως, της άρεσε η βροχή. Αυτή η υγρή αίσθηση πάνω στο δέρμα της ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή. Τη βοηθούσε να αφεθεί. Να απελευθερωθεί. Στιγμιαία… Δεν ήταν οι σκέψεις που τη φυλάκιζαν. Ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σκοτεινό. Πώς γίνεται να σε κρατάει δέσμιο ο ίδιος σου ο εαυτός; Δεν μπορούσε να απαντήσει σ’ αυτό. Να σε προδώσει; Επίσης γίνεται. Ήταν 3 χρόνια πριν. Τότε που έχασε εκείνη την ευκαιρία. Δεν του το συγχώρησε ποτέ. Δεν την είχε προδώσει ποτέ κανείς έτσι, ξανά. Τρία ολόκληρα χρόνια λοιπόν. Πώς πέρασαν έτσι… Μα ξέρεις τι λένε : «Όταν έχεις κάτι καινούργιο να ανακαλύπτεις-όπως τα μικρά παιδιά-τα χρόνια κυλούν φυσιολογικά. Όταν απλά ζεις για να αναπνέεις (και όχι το αντίθετο) τότε τα χρόνια τρέχουν. Και φεύγουν χωρίς να το καταλάβεις». Μα έτσι ήταν και εκείνη πια. Ένα έρμαιο του εαυτού της. Πάλι καλά που ανέπνεε ακόμα. Γιατί θα μπορούσε να μην το έκανε. Ούτε αυτό.

Ενός λεπτού σιγή

2007-06-21T20:11:00.000+03:00

Ξέρεις πώς είναι να νιώθεις ότι έχασες τη ζωή σου όλο αυτόν τον καιρό;
Ξέρεις πώς είναι να μαθαίνεις πως εσύ ήσουν η φλόγα που εμπιστεύθηκε τη θάλασσα ότι δε θα τη σβήσει ποτέ-και τελικά το έκανε;
Ξέρεις πώς είναι να κλείνουν τις αναμνήσεις σου σε ένα κουτί και να τις καίνε;
Να σε αφήνουν άδειο από συναισθήματα, από όνειρα, αναίσθητο στη γη;
Δεν ξέρεις σίγουρα πώς είναι να αναρωτιέσαι αν έξιζε που τα έδωσες όλα.Σίγουρα όχι.
Και σίγουρα δεν ξέρεις τι θα πει "αγαπώ"...

Ναι, για σένα το 'γραψα.
Αν τώρα το διαβάζεις μην κάνεις τίποτα.
Απλά μείνε σιωπηλός.Λίγο. Για ένα λεπτό.Πολύτιμο.
Μόνο ένα λεπτό... Να πενθήσεις μαζί μου όσα έχασα... Εγώ... Εσύ... Η ζωή μας...

I am an Athens Lover !!!

2007-06-11T15:51:00.001+03:00

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς μας ήρθε εκείνη η φαεινή ιδέα και γελάω... Τελικά υπάρχουν φορές που αυτές οι αυθόρμητες, ξαφνικές και όμορφες ιδέες μπορούν να καταλήξουν σε κάτι πολύ καλό, που και να το είχες σχεδιάσει δεν υπήρχε περίπτωση να γελάσεις τόσο και να βγει και τόσο τέλειο..!Όλα άρχισαν όταν ο φίλος μου μού είπε ότι θα ήθελε να βγάλε μερικές φωτογραφίες στην Αθήνα επειδή φεύγει το Σεπτέμβρη για Λονδίνο και θα του λείψει πολύ.. Και δείχνοντάς μου μια φωτό στο κινητό του που είχε βγάλει στην Πλάκα μου είπε οτι του είχε φανεί πολύ ωραία και έτσι αποφάσισε να βγάλει κι άλλες.. Ήταν 5 ώρες περπάτημα αλλά άξιζε!Να σας παραθέσω και έναν διάλογο που είχαμε με έναν κύριο από μια ταβέρνα :
Κύριος : Would you like to eat something?
Εγώ : No thank you(και γελάω)
Κ: Where are you from?
E: Greece(ο φίλος μου ήθελε να πει Spain αλλά του τη χάλασα)
Κ: Eλάτε παιδιά, πείτε μου, από πού είστε;
Ε: Από Αθήνα
Κ: Πού να ξέρω, δε βλέπεις συνήθως Αθηναίους να βγάζουν φωτογραφίες την Αθήνα
Ε: Εμείς δεν είμαστε συνηθισμένοι Αθηναίοι! :)
Κ: Οι ασυνήθιστοι είναι και οι πιο ωραίοι!! (γέλια)

Και τώρα, μια μικρή γεύση από το photo-walk!! :