Σκέψεις καλοκαιριού

Όπως βγαίνεις για το κατάστρωμα, στο τελευταίο επίπεδο του πλοίου, θα με δεις. Κάθομαι σε ένα παγκάκι από εκείνα τα άσπρα που έχουν τα πλοία στερεωμένα πάνω στο ξύλινο (συνήθως μεταλλικό) δάπεδο. Είναι περίεργο με τι μανία φυσάει τα μαλλιά μου ο αέρας, λες και θέλει να τα πάρει μαζί του. Δε μ’ ενοχλεί - ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που μ’ αρέσει τόσο αυτό το σημείο στα πλοία. Το βιβλίο κινδυνεύει να φύγει από τα χέρια μου ανά πάσα στιγμή, αλλά δε με απασχολεί αυτό. Έχω απορροφηθεί τόσο από την ιστορία που ο τρόπος που το κρατάω φανερώνει μια σχέση γεμάτη πάθος μεταξύ μας..

Το βλέμμα μου παραμένει σταθερό, κοιτάω πάντα το βιβλίο, ρίχνοντας που και που ματιές στη θάλασσα, για να θυμάμαι ότι η στιγμή είναι ειδυλλιακή.. Εγώ, το βιβλίο, ο αέρας και η θάλασσα.. Δύο στοιχεία της φύσης κρατούν παρέα σε δύο ανήσυχα πνεύματα-εξίσου ανήσυχα με αυτά. Παρατηρώ ότι το μέρος όπου επέλεξα να περάσω το υπόλοιπο του ταξιδιού μου είναι το μόνο που έχει ίσκιο σε όλο το κατάστρωμα. Καθώς γυρνάω να κοιτάξω αν είναι κανείς εκεί γύρω, το βλέμμα μου πέφτει πάνω σε μια ανθρώπινη μορφή.

Δεν τον είχα προσέξει τόση ώρα. Πρέπει να είναι εδώ και ώρα δίπλα μου στο παγκάκι. Δεν ξέρω αν έψαχνε τον ίσκιο ή απλά συντροφιά. Σκέφτομαι ότι θα μου χαλάσει την ιδανική στιγμή, αλλά επειδή δε θέλω να πω τον εαυτό μου «αντικοινωνικό» προσπαθώ να βρω έναν έξυπνο τρόπο να αρχίσω τη συζήτηση. Με προλαβαίνει εκείνος-πάλι καλα..

-Δε ζαλίζεσαι τόση ώρα καθισμένη εδώ μες στον ήλιο; Συγγνώμη κι όλας, δεν ήθελα να σε ενοχλήσω..

«Τότε γιατί το κάνεις;», σκέφτομαι..

-Το καλοκαίρι με ζαλίζει έτσι κι αλλιώς.. Δε με ενοχλεί οποιουδήποτε άλλου είδους ζαλάδα λοιπόν.

-Ναι.. Το καλοκαίρι έχει αυτό το χάρισμα.. Νομίζω ως «χάρισμα» θα το χαρακτήριζε ο καθένας.

-Ο καθένας που αγαπά το καλοκαίρι.. Ναι.

-Νομίζω πως όλοι το αγαπούν..

-Άρα πιστεύεις πως όλοι αγαπούν τη ζωή..

-Βαθιά μέσα τους όλοι, ναι

-Και γιατί , όπως λες, κάποιοι να το κρατάνε μέσα τους και να μ το εκφράζουν;

-Ίσως γιατί δε βρίσκουν κάποιο καλό λόγο

-Μα είναι ένας λόγος από μόνο του..

-Νομίζεις πως όλοι το ξέρουν αυτό; Νομίζεις πως όπως σκέφτεσαι εσύ σκέφτεται ο καθένας;

-Όχι φυσικά, αλλά είναι κάποια πράγματα που έχω απαίτηση από τους άλλους να τα έχουν σκεφτεί.

-Να τα έχουν σκεφτεί ναι, αλλά πώς θα το ξέρεις όταν σε πολλούς περνούν από το μυαλό χωρίς να τα εκφράζουν;

-Προσπαθώ να ψάχνω τους ανθρώπους να μη μένω μόνο στην επιφάνεια. Γιατί και η επιφάνεια της θάλασσας είναι ωραία, αλλά οι θησαυροί που κρύβει μέσα της είναι ασύγκριτα όμορφοι..

Με κοιτάει και αμέσως γυρνάει το κεφάλι προς τη θάλασσα. Δε μιλάει. Δεν ξέρω τι σκέψεις μπορεί να του προξένησα μ’αυτό που είπα, αλλά σίγουρα κάτι σκέφτεται. Τώρα που έχω την ευκαιρία να τον παρατηρήσω καλύτερα βλέπω ότι έχει κάτι γοητευτικό σε ένα πρόσωπό με πολλά σημάδια και έντονα μάτια. Μελαχρινός, φοράει γκρι παντελόνι φόρμας και λευκό Τ-shirt με ελαφρώς σηκωμένα μανίκια.

Δε θέλω να είμαι εγώ εκείνη που θα σπάσει τη σιωπή.

-Πού πηγαίνεις; μου λέει μετά από λίγο.

-Αν και θα ήθελα να μην ήξερα ούτε και γω, θα κατέβω στο λιμάνι της Μήλου.

-Έχεις ξαναπάει;

-Ναι, άλλες δύο φορές αλλά είναι ένα από τα μέρη που πραγματικά ηρεμώ και αυτό ακριβώς είναι που χρειάζομαι αυτόν τον καιρό

-Ήρεμη φαίνεσαι..

-Όπως η θάλασσα. Φαίνεται ήρεμη κάποιες φορές αλλά στην πραγματικότητα δεν ηρεμεί ποτέ..

-Σου αρέσει να χρησιμοποιείς τη θάλασσα ως σχήμα λόγου.

-Ναι αλλά δεν είναι το αγαπημένο μου στοιχείο. Και για να σε προλάβω, είναι ο αέρας. Είναι πολύ περισσότερο ασταθής από τη θάλασσα. Νομίζω ότι με χαρακτηρίζει λίγο.

-Εγώ πάντως όση ώρα μιλάμε διακρίνω σε σένα κάτι πολύ σταθερό.

-Δε με ξέρεις καλά, γι’αυτό το λες, χαμογελάω.

-Νομίζω ότι και να σε γνωρίσω, θα συνεχίσω να το διακρίνω.

-Θα μπορούσες να βάλεις και στοίχημα.., χαμογελάω ξανά

-Όχι, δεν παίζω με στοιχήματα. Δε διαπραγματεύομαι τη σιγουριά μου.

-Πάντως δε μου έχεις πει τίποτα για σένα τόση ώρα.

-Τι θες να σου πω;

-Πράγματα σαν κι αυτά που σου είπα και γω.. Πού πας, τι γυρεύεις εδώ στο κατάστρωμα..

-Δυστυχώς δεν πηγαίνω πουθενά. Είμαι πλήρωμα εδώ. Βλέπω ανθρώπους να μπαίνουν, να βγαίνουν, πρόσωπα χαρούμενα, ξέγνοιαστα, λυπημένα άλλοτε, χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα μακριά από το πλοίο. Τα τέσσερα τελευταία καλοκαίρια μου έτσι περνούν. Από τότε που τέλειωσα το σχολείο δηλαδή. Μ’ αρέσει αυτή η δουλειά όμως.. Κοιτάω τα πρόσωπα των επιβατών και φτιάχνω εικόνες.. Πού να πηγαίνουν, τι να σκέφτονται, πώς να πέρασαν και άλλα τέτοια.

-Για μένα τι σκέφτηκες;

-Σε κοιτούσα πολλή ώρα. Καθόμουν στη γέφυρα και αναρωτιόμουν τι το τόσο ενδιαφέρον να έχει το βιβλίο που διαβάζεις που δε σε νοιάζει ούτε ο αέρας, ούτε ο ήλιος. Επειδή κάθεσαι μόνη σου φαντάστηκα ότι θα πηγαίνεις να βρεις κάποιον ή την παρέα σου σε ένα από τους επόμενους σταθμούς του πλοίου. Πίστευα ότι θα ήταν κάπου που θα έχεις ξαναπάει γιατί δε φαίνεσαι καθόλου ανήσυχη. Σα να ξέρεις τι ακριβώς θα συναντήσεις και τι πρόκειται να κάνεις.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό η ζωή δε μου επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Σα να ήταν όλα προσχεδιασμένα. Μέχρι και οι διακοπές μου προσχεδιασμένες ήταν. Είχε δίκιο. Νόμιζα πως ξέφευγα ενώ ξαναέβαζα τον εαυτό μου πάλι σε μια ρουτίνα που είχα ξαναζήσει. Τόσο πολύ φαινόταν; Ή είχε τόσο δυνατό χάρισμα εκείνος;

-Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον, αλλά αυτό που μου συμβαίνει είναι ότι έχω πιαστεί από τη στιγμή.. Ο ήλιος, ο αέρας, η θάλασσα.. Το μυαλό μου είναι άδειο από κακές σκέψεις.. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πού είμαι και πού πηγαίνω..

-Ίσως θα έπρεπε να σκεφτείς και τι είσαι.. Είσαι μάλλον χαρισματικός άνθρωπος.. Έχεις κάθε λόγο να είσαι ευτυχισμένη.

«Κοίτα να δεις.. Το ίδιο συμπέρανα και γω για σένα..», σκέφτομαι.

-Αν κρίνω και από τη στιγμή, μάλλον τόση ώρα ήμουν ευτυχισμένη και δεν το είχα καταλάβει..

«Το πλοίο μόλις προσέγγισε το λιμάνι της Μήλου. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες με προορισμό τη Μήλο να ετοιμάζονται προς αποβίβαση», ακούστηκε μια φωνή από τα μεγάφωνα.

Δε θέλω να φύγω.. Ακόμα κι αν ξέρω ότι τη συντροφιά του ήλιου και της θάλασσας θα την έχω για πέντε μέρες συνέχεια πλάι μου.

-Πρέπει να φύγεις..

-Κι εσύ πρέπει να μείνεις…

-Και τι είναι τα «πρέπει»..; Προσωρινές συμβάσεις με δυνάμεις ανώτερες από εμάς λόγω της εξουσίας που ασκούν πάνω μας..

-Το καλοκαίρι η μόνη εξουσία που θέλω να μου ασκείται είναι εκείνη των φωτεινών ηλιαχτίδων όταν δεν μπορώ με τίποτα να σηκωθώ από την παραλία..

Γελάει

-Σ’ ευχαριστώ που ήρθες στην παρέα μου, εκ μέρους της θάλασσα και του ήλιου.. Εκ μέρους του βιβλίου μου και του αέρα.. Ειλικρινά.. Σ’ ευχαριστώ.

Τον κοιτάω για λίγο. Τα μάτια του έχουν μια εκφραστικότητα που δεν έχω ξαναδεί.

Κατεβαίνω από το πλοίο με μια ανάλαφρη αίσθηση του καλοκαιριού πάνω μου. ¨Όχι, δε θα έμπλεκα ξανά στη ρουτίνα, θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να ζήσω την κάθε στιγμή στο νησί..

Έχω απομακρυνθεί πολύ από το λιμάνι. Περπατάω προς το ξενοδοχείο, αλλά δε μπορώ να φύγω έτσι. Μια τελευταία ματιά θα είναι η αποχαιρετιστήρια. Τελευταία. Κοιτάω προς τη θάλασσα. Το πλοίο μόλις που έχει φύγει. Χαμηλώνω το βλέμμα και παρατηρώ την άκρη της κουπαστής.. Μια λευκή τελίτσα ανάμεσα στο μπλε…

«Ξανασκέφτηκα τον ορισμό της εξουσίας σου, θα μου πει..»

Έτσι κι αλλιώς τι είναι η ζωή μας; Ένα παζλ από στιγμές, φτιαγμένες από εμάς και μόνο. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε..

Έξω χιονίζει.. Και μάλιστα πολύ. Ακούω Yann Tiersen και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω δίκιο όταν λέω ότι τη Δευτέρα δε θα 'χούμε σχολή. Αλλά όλο και συνεχίζω το διάβασμα. Μάλλον είναι που δε θέλω να πάω για ύπνο από τώρα, κι ας είναι δυόμιση το πρωί.
Όλο ονειροπολώ τελευταία. δε μπορώ να συγκεντρωθώ. λες και το μυαλό μου έχει πάει σε άλλο σώμα-Σε ποιο άραγε; Μακαρι να είχε πάει εκεί που σκέφτομαι.. Ίσως να μάθαινα και τις σκέψεις σου... Θέλω να γραψω ένα παραμύθι.Aλλά δεν ερκεί μόνο να το θέλω... Βοήθησέ με.
Φτιάξε μου ένα παραμύθι, κι άσε μέσα του να ζω...

Όλα τέλεια ΙΙΙ

Μετά από στιγμές αναπόφευκτης σύγκρουσης και εσωτερικής πάλης αποφάσισε να αποχωριστεί το σημείο κάτω από εκείνη την πολυκατοικία που της κρατούσε τόση ώρα συντροφιά και να πάει σπίτι. Τι λέξη κι αυτή : "σπίτι". Ίσως και να μην υπάρχει πιο υποκειμενική λέξη από αυτή. Και την "αγάπη'' ίσως. Για τον καθένα θα μπορούσε να έχει και από μία διαφορετική σημασία. "Σπίτι" είναι αυτό που κοντά του νιώθει κανείς ήρεμα, άνετα, ειρηνικά.. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν προφέρει ποτέ αυτή τη λέξη. Για άλλους ήταν απλά δανεική. Και άλλοι, που ενώ την προφέρουν συνέχεια δεν έχει καμιά πραγματική σημασία γι' αυτούς. Για εκείνη, η πιο δυνατή, η πιο αντιπροσωπευτική έννοια που θα μπορούσε να πάρει η λέξη αυτή είναι αυτό που την έκανε να νιώθει όλον εκείνο τον καιρό. Κάθε μέρα περνούσε το κατώφλι εκείνου του σπιτιού, που για εκείνη ήταν το "σπιτι' της... Κάθε μέρα για όλα αυτά τα χρόνια που την περίμενε εκεί. Πάντα για εκείνη, πάντα κι εκείνη για αυτόν. Μέχρι τη μέρα του δυνατού εκείνου τυφώνα που πήρε το "σπίτι'' μακριά. Όσα προμήνυαν εκείνη τη μέρα δεν ήθελε απλά να τα δει. Την άφησε να περιπλανιέται στους δρόμους μένοντας "δανεικά" από 'δω κι από 'κει, χωρίς την προοπτική να ξαναβρεί ένα "σπίτι".. Δεν την ένοιαζε πια. Έτσι κι αλλιώς.
Έβγαλε τις μαύρες γόβες και ξάπλωσε... Συνειδητοποίησε ότι ήταν πολύ ωραία ντυμένη, ίσως λίγο περισσότερο από το επιθυμητό για το σκόπο της μέρας. Είχε προνοήσει: μαύρα παπούτσια, μαύρο φόρεμα. Αν και δε χρειάστηκε. Τα μόνα σημάδια που μπορούσε ακόμα να δει ήταν εκείνα που είχαν αφήσει οι πληγές της. Κι έτσι, όπως ήταν ξαπλωμένη, σκέφτηκε τον Αριστοτέλη, που διάβασε πρόσφατα.. Έλεγε ότι "Ο έρωτας δεν είναι παρά μια υπερβολική φιλία".. Μόνο εκείνη κι ο Αριστοτέλης μάλλον μοιράζονταν αυτή την άποψη. Μια υπερβολική φιλία, που καμιά φορά οδηγεί σε υπερβολικές πράξεις. Της άρεσε αυτή η εκδοχή ακόμα περισσότερο. Είπε και κάτι άλλο ο Αριστοτέλης όμως. "Όταν κάποιος ενεργεί εν βρασμώ ψυχής δε φταίει αυτός-αλλά εκείνος που τον οδήγησε στο σημείο αυτό".Κι αυτό της άρεσε...

χα χα χαα!!! :)

The Lady of the Ring!

Σήμερα έπρεπε να φύγω από νωρίς.. Αφού άνοιξα την ντουλάπα, έφτιαξα το συνολάκι που θα ταίριαζε στην περίσταση(δουλειά ήταν, μη φανταστείτε τίποτα!), έβαλα τις καουμπόικες μποτίτσες μου(ναι, έχουμε κι απ' αυτό!) έφυγα.. Κατεβαίνοντας τη σκάλα κάτι ένιωσα μες στη μπότα να υπάρχει.. Ωχ λέω, μην είναι κανά ζωύφιο του θεού;;;!.. Βγάζω την μπότα λίγο πριν βγω από την πολυκατοικία.. Κι όμως ήταν το δαχτυλιδάκι μου, που εδώ και δέκα μέρες είχα χάσει... Οκ, και ;;; Θα μου πείτε.

Ας ξεκινήσω λοιπόν...
Πριν από οχτώ χρόνια είχα κολλητή στο σχολείο τη Γιούλη(όνομα κι αυτή η κοπέλα!) η οποία έκανε διάφορα για να μου δείξει τη φιλία της. Πράγματα του τύπου : μου χάριζε γραμματάκια, μισές καρδούλες και το άλλο μισό το κράταγε αυτή, έγραφε στο θρανίο Ρ+Γ=B.F.F.E. και διάφορα τέτοια παιδικά και μη. Μια καλοκαιρινή μέρα μου χάρισε ένα δαχτυλιδάκι, όχι τίποτα σπουδαίο εμφανισιακά, ό,τι πιο λεπτό σε δαχτυλίδι είχα δει, σαν συρματάκι ένα πράγμα, ασημένιο. Ήταν τόσο λεπτό που στράβωνε με το παραμικρό. Γενικά επειδή εμένα με ενοχλούν τα δαχτυλίδια, το φόρεσα στον αντίχειρα, εκεί ταίριαζε μια χαρά κιόλας. Στην αρχή με ενοχλούσε ένα ξένο πράγμα στον αντίχειρά μου. Σιγά σιγά άρχισα να το συνηθίζω, και πια έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του χεριού μου…. Από εκείνη τη στιγμή το φορούσα συνέχεια, έβλεπα όμως πως εκείνη δεν το φορούσε και με πείραζε λιγάκι αυτό. Αλλά δεν της το ‘λεγα.

Πέρασαν τα χρόνια(2 αν θυμάμαι καλά) η Γιούλη έφυγε από τη ζωή μου. Είχε μείνει όμως το δαχτυλίδι στο χέρι μου, που πλέον δεν ήταν το δαχτυλίδι της Γιούλης αλλά «το δαχτυλιδάκι μου». Ύστερα ήρθε η Ρούλα. Εκείνη δε μου χάρισε δαχτυλίδι.. Μου έστελνε μηνύματα, βγαίναμε για καφέ, τα λέγαμε.. Ελάχιστα δώρα μου είχε κάνει η Ρούλα. Θυμάμαι μου κακοφαινόταν λίγο αυτό, γιατί είμαι άνθρωπος πολύ αυθόρμητος και μου αρέσει να κάνω δωράκια στους άλλους χωρίς λόγο.. Αλλά δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση οι άλλοι να σκέφτονται όπως εσύ.. Μπορείς..; μετά από πέντε χρόνια μιας ανειλικρινούς αρκετά φιλίας, έφυγε και η Ρούλα(τώρα με βλέπει στην ΑΣΟΕΕ και κάνει πως δε με ξέρει).

Μεταξύ όλων αυτών των χρόνων η σχέση μου με το δαχτυλίδάκι παρέμενε πάντα πίστη-αυτό κολλημένο στο δάχτυλό μου και εγώ να το αγγίζω συνεχώς για να σιγουρευτώ ότι είναι εκεί-αλλά συγχρόνως περίεργη. Μια σχέση που θα μπορούσα να την ονομάσω και «κρυφτούλι»… Το πρώτο πράγμα που θα κάνω μόλις σηκωθώ το πρωί είναι να το φορέσω και το τελευταίο κάθε βράδυ να το βγάλω πριν πάω για ύπνο. Ο μόνος λόγος να το βγάλω τη διάρκεια της μέρας είναι για να κάνω μπάνιο ή στη θάλασσα. Όμως υπήρξαν στιγμές που βαρέθηκε το δάχτυλό μου και κρύφτηκε κάπου να μείνει λίγο μόνο του-δεν του έφταναν οι ώρες που καθόταν μόνο του τα βράδια. Πάντα όμως το ξανάβρισκα, δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω τελείως. Τι στο πορτοφόλι μου είχε κρυφτεί, τι σε τσέπες, τι σε τσεπάκια τσάντας.. Πάντα ξαναεμφανιζόταν, όταν ήθελε ξανά να επιστρέψει στο δάχτυλό μου. Γι’ αυτό και γω, δεν του κράταγα κακία. Ήξερα ότι δε θα με προδώσει, δε θα με εγαταλείψει(για κανένα άλλο δάχτυλο!)όποιος με γνώριζε ένα από τα πρώτα πράγματα που πρόσεχε ήταν το δαχτυλιδάκι.. Τόσο λεπτό και γλυκούλι..δεν είχαν ξαναδεί!

Κάποια στιγμή μου έσπασε.. θυμάμαι ήταν μια περίοδος που δεν τα πηγαίναμε καλά με τη Ρούλα.. Το έφτιαξα και το ξαναφόρεσα.. Μετά από καιρό μου ξανασπάει, αλλά δε γινόταν να κολλήσει. Μου έφτιαξε η χρυσοχόος ένα άλλο, λίγο πιο χοντρό για να μη σπάει. Δεν ξέρω αν ήταν από το ίδιο ασήμι του παλιού.. Νομίζω πως όχι. Τίποτα δε θα ήταν ίδιο ξανά για το δαχτυλιδάκι και μένα. Εκείνο τον καιρό γνώρισα το Γιώργο. Ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας-που ακόμα με παιδεύει-, η μεγαλύτερη μου σχέση(3 χρόνια) και γενικά όλα τα μεγάλα…

Με το νέο δαχτυλιδάκι πάντως τα πηγαίναμε μια χαρά. Πράγματι, τίποτα δεν ήταν ίδιο, αλλά αυτό ο νέο κύμα συναισθημάτων και βιωμάτων μας έκανε να δεθούμε πολύ. Με ευχάριστο τρόπο και μη σας πω(λίγο) περισσότερο από το παλιό…! Βέβαια,ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς όπως και να’ χει. Πάντως εγώ συνηθίζω να διηγούμαι γι’ αυτό σαν να ήταν ένα, γιατί για μένα ένα είναι. Επομένως τα «κρυφτούλι» ισχύει πολύ περισσότερο για το διάδοχο…

Στις 30/12 είχα βγει με κάτι φίλες μου, όταν ανακάλυψα ότι το δαχτυλιδάκι δεν ήταν εκεί.. δε θυμόμουν να το έχω αφήσει πουθενά, έψαξα βέβαια σε τσάντες και τσέπες αλλά τίποτα. Ήμουν σίγουρη ότι το είχα χάσει. Τέλεια! Μια μέρα πριν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και γω να είμαι χωρίς το αγαπημένο μου δαχτυλιδάκι! Όχι, δεν ήταν καλό σημάδι για το 2008..Για το οποίο, οφείλω να ομολογήσω ότι είχα πολλή αισιοδοξία…Δέκα μέρες πέρασαν, τόσες μέρες δεν έκανε ποτέ να εμφανιστεί, οπότε είχα πάει κιόλας στον χρυσοχόο, ο οποίος μου είπε ότι θα έφερνε στις 15/1 τέτοια δαχτυλιδάκια.

Μέχρι που έφτασε η σημερινή μέρα….

Μόλις βρήκα το δαχτυλίδι κατευθείαν μου έφτιαξε τη μέρα! Το πρόσεχα σαν τα μάτια μου σήμερα, το κοιτούσα και το ξανακοιτούσα-δεν το πίστευα!

Για μένα το σημερινό γεγονός είναι ένα σημάδι πως όλα θα πάνε καλύτερα…

Είχα ένα πολύ καλό προαίσθημα για το 2008, που όμως τα πρώτες μέρες της χρονιάς δεν επαληθεύθηκε.. Μου συνέβησαν μικρά μεν, κακότυχα δε πράγματα, όχι σοβαρά, αλλά από αυτά που σου συμβαίνουν και λες»γιατί σε μένα ρε γαμώτο;!» Το κακό ήταν ότι μου συνέβαιναν με απίστευτη συχνότητα! Ποτέ δεν παύω όμως να ελπίζω ότι απλά πρόκειται για μία μικρή περίοδο που –πού θα πάει- θα περάσει!

Η επιστροφή του δαχτυλιδιού(πολύ lord of the rings έπεσε!) σήμερα ήταν σα να σηματοδότησε αυτή την περίοδο..αλλά…Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ήταν αυτό το μόνο σημάδι που μου είχε δώσει το δαχτυλίδι… Κοιτώντας πίσω βλέπω ότι με τον τρόπο σηματοδοτούσε κάθε ιδιαίτερη περίοδο της ζωής μου.. Έσπασε τον καιρό που δεν τα πήγαινα καλά με τη Ρούλα, σα να μου έλεγε ότι κάποια στιγμή θα «έσπαγε" και η φιλία μας. Ξαναέσπασε όταν γνώρισα το Γιώργο και αναγκάστηκα νο το αλλάξω, σα να μου έλεγε ότι θα αλλάξει η ζωή μου εκείνο το διάστημα, αλλά κάποια στιγμή κι αυτό θα «σπάσει» και μάλιστα όχι ανώδυνα. όπως και για το δαχτυλιδάκι, έσπασε χωρίς να μπορεί να ξανακολλήσει… Χάθηκε για λίγες μέρες τώρα…

Σκέφτομαι καμία φορά…

Μακάρι να ήταν οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους όπως αυτή που έχω με αυτό το κομματάκι ασήμι.. Από την πρώτη στιγμή ταιριάξαμε, περνούσαμε πολλές ώρες μαζί με αρκετά διαλείμματα. Ευαίσθητο κι αυτό(στραβώνει με το παραμικρό, όπως ανέφερα παραπάνω) ίσως κι εγώ λίγο.. Όποτε κουράζεται κάποιος από τους δυό μας απλά φεύγει για λίγο και ξανάρχεται. Είμαστε πιστοί ό ένας στον άλλο όσοι άνθρωποι κι αν έχουν περάσει και έχουν φύγει.. Εδώ και οχτώ χρόνια.. Εκείνο σιωπηλό, απλά να μου δηλώνει την παρουσία του με ένα μου άγγιγμα και να μου δίνει σημάδια κάθε φορά που το κρίνει απαραίτητο…Για να με προφυλάξει…

Αυτή τη φορά χάθηκε και ξαναβρέθηκε μετά από μέρες.. Σα να μου λέει ότι πράγματι, ό,τι κακό και να συμβαίνει δεν πρέπει ποτέ να χάνω το κουράγιο και τη δύναμή μου.. Κι όμως συνέβη κάτι σήμερα.. Θα τη θυμάμαι ως μία από τις πιο άσχημες και ταυτόχρονα πιο καλές μέρες της ζωής μου. Αχ..πάλι με είχες προειδοποιήσει.. Από την αρχή κιόλας της μέρας. Έχεις δίκιο. Πρέπει να κοιτάω μπροστά. Και θα το κάνω. Ήρθες εσύ και μαζί σου θα έρθουν τα καλύτερα.

Μακάρι να είναι κι αυτό ένα σημάδι για πιο ονειρεμένες και μαγικές μέρες…

Καλή χρονιά σε όλους…! :)