Ο Ζογκλέρ και το κορίτσι ΙΙ

Την επόμενη μέρα το πρωί πέρασε από το σημείο του αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί, Σκέφτηκε ότι απλά μπορεί να είχε αργήσει να έρθει. Όμως ούτε και το απόγευμα που ξαναπέρασε τον είδε. Τότε ήταν που η καρδιά της άρχισε να χτυπά τόσο δυνατά από την αγωνία αν θα τον ξανάβλεπε που νόμιζε ότι θα έβγαινε από το στήθος της και θα πέταγε. Δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ και την επόμενη μέρα είπε ψέματα πως θα πήγαινε στη φίλη της και έφτασε μέχρι την είσοδο εκείνης της παλιάς πολυκατοικίας με το φουντωτό γιασεμί. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό και μέσα καθόταν ο άντρας με τις πολύχρωμες κάλτσες. Είχε αγκαλιά ένα μωβ κροκοδειλάκι και το βλέμμα του έμοιαζε χαμένο τόσο, που δεν παρατήρησε μια λεπτή σιλουέτα να κινείται έξω από το παράθυρό του.
Με μια αποφασιστική κίνηση χτύπησε το παράθυρο. Απότομα εκείνος σήκωσε το βλέμμα του και την κοίταξε απορημένος. «Μήπως μπορείτε να μου ανοίξετε γιατί έχω ξεχάσει τα κλειδιά μου και η μαμά μου δεν είναι εδώ;». Εκείνος έφτασε μέχρι την πόρτα να της ανοίξει. Τον παρατηρούσε τώρα από τόσο κοντά. Τα μαλλιά του ήταν καστανά και κοντοκουρεμένα και το πρόσωπό του χάραζαν λίγες ρυτίδες έκφρασης. ‘Αν θες μπορείς να πιεις ένα τσάι στο σπίτι μου μέχρι να έρθει η μαμά σου». Η κοπέλα κατέβηκε μαζί του στο υγρό υπόγειο, αλλά μόλις πέρασε το κατώφλι της πόρτας του ήταν σα να έμπαινε σε έναν άλλο κόσμο. Η ενέργεια που απέπνεε ο μικρός κατά τ’ άλλα αυτός χώρος ήταν ασύγκριτη. Κοίταζε από κοντά τις αφίσες στους τοίχους. Όλες έγραφαν το ίδιο: «Ζεντό ο Ζογκλέρ», και από κάτω μέρος και ημερομηνία εμφάνισης. Την κοίταξε με την άκρη του ματιού του. «Ναι, εγώ είμαι αυτός στις αφίσες. Κάποτε ήμουν διάσημος. Έκανα νούμερα που άλλος ζογκλέρ δεν είχε ξανακάνει. Εμφανιζόμουν στα πιο γνωστά θέατρα της Ευρώπης, σε Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία και αλλού. Έβγαινα στο δρόμο και όλοι έτρεχαν να θαυμάσουν το διάσημο Ζεντό και τα πρωτότυπα κόλπα του». Της προσέφερε το τσάι και έκατσε σε μια καρέκλα γεμάτη τσαλακωμένα ρούχα. «Και τώρα; Τι σου συνέβη;», ρώτησε εκείνη. «Είναι κάτι που συνέβη μερικά χρόνια πριν.. Όχι πολλά, αρκετά όμως για να με ξεχάσουν όλοι όσοι με λάτρευαν κάποτε… Ήταν μια πολύ συννεφιασμένη μέρα. Ήμουν σε μια πλατεία στις Βρυξέλλες και έδινα παράσταση. Κόσμος είχε μαζευτεί γύρω μου, όπως κάθε φορά. Ώσπου ήρθε η στιγμή να κάνω το καλύτερο κόλπο μου και το πιο δύσκολο, με την αγαπημένη μου μπάλα. Το κόλπο ήταν να κατέβω μερικά σκαλιά ισορροπώντας πάνω στη μπάλα με αρκετή φόρα. Δεν είχε κέφια όμως εκείνη τη μέρα η μπάλα μου και η αλήθεια είναι πως την είχα παραμελήσει αρκετά εκείνο τον καιρό. Καταλαβαίνεις, ήμουν τόσο μικρός κι όμως τόσο διάσημος που είχαν πάρει τα μυαλά μου αέρα. Δεν πρόλαβα να ξεκινήσω το νούμερο και είχα βρεθεί φαρδύς-πλατύς πάνω στα σκαλιά με τη μπάλα να έχει φύγει μέτρα μακριά. Δεν ξαναγύρισε ποτέ. Κι ας ήξερε ότι χάρη σ’ εκείνη έγινα αυτό που είμαι. Την είχα από πολύ μικρός. Ήταν το πρώτο παιχνίδι που έπιασα στα χέρια μου. Η πηγή έμπνευσής μου. Μαζί με αυτή έχασα και την έμπνευση και τη δόξα μου. Αλλά φαίνεται δεν ήθελε να μείνει άλλο κοντά μου. Την είχε κουράσει αυτή η αδικαιολόγητη ματαιοδοξία μου βλέπεις…». Και το βλέμμα του έγινε και πάλι μια μετέωρη γραμμή.

(συνεχίζεται...)

Ο Ζογκλέρ και το κορίτσι

Ήταν μέρες τώρα που τον έβλεπε να παίζει με εκείνα τα μεγάλα κόκκινα μπαλάκια του. Αφύσικα μεγάλα για να τα αποκαλεί κανείς «μπαλάκια» αλλά και αρκετά μικρά ώστε να μη μπορείς να τα πεις «μπάλες». Καθόταν πάντα και τον κοίταζε. Τα κόλπα του της φαίνονταν αξιοθαύμαστα και το στρογγυλό καπελάκι που φορούσε πάντα πολύ περίεργο. Πριν από αυτόν δεν είχε ξαναδεί κανέναν να τα κάνει και δεν ήξερε ότι άνθρωπος μπορεί να κάνει τέτοια κόλπα. Τον έβλεπε το πρωί που πήγαινε στο σχολείο να στήνει τα λίγα σύνεργα που κουβαλούσε κάθε φορά μαζί του και το απόγευμα που γύριζε ήταν κάθε φορά εκεί και έκανε τα κόλπα του. Τότε ήταν που καθόταν και τον χάζευε.. λίγο πάντα γιατί έπρεπε να γυρίσει σπίτι. «Μακάρι να μην είχα σχολείο μια μέρα, να έβλεπα όλα του τα κόλπα, από την αρχή ως το τέλος, να μην έχανα ούτε ένα..», σκεφτόταν κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να φύγει. Για Σαββατοκύριακα ούτε λόγος. Είχε τόσα ιδιαίτερα μαθήματα που δεν προλάβαινε ούτε να βγει από το σπίτι ως το απόγευμα.
Μια μέρα αποφάσισε να πει στη μητέρα της ότι θα πήγαινε να φάει σε μια φίλη της μετά το σχολείο κι ότι θα γυρνούσε το απόγευμα. Έτσι, μπορεί να μην κατάφερνε να παρακολουθήσει όλα του τα κόλπα αλλά θα έβλεπε τουλάχιστον από πού έρχεται κάθε πρωί και πού πάει κάθε απόγευμα αυτός ο αξιοπερίεργος άντρας. Έτσι κι έκανε, λοιπόν, εκείνη τη μέρα έκατσε ως το τέλος και μετά άρχισε να βηματίζει σιγανά πίσω του. Σε όλη τη διαδρομή παρατηρούσε τα πολύχρωμα ρούχα του και σκεφτόταν ότι κάπως έτσι θα πρέπει να είναι το μέρος που μένει, πολύχρωμο και χαρούμενο. Περπάτησαν αρκετά ώσπου εκείνος έστριψε σε ένα μικρό στενό και σταμάτησε στην είσοδο μιας παλιάς πολυκατοικίας. Έκοψε ένα γιασεμί από τον κήπο, το μύρισε και μπήκε μέσα. Έτρεξε ξοπίσω του και το κορίτσι, ίσα που πρόλαβε να μπει πριν κλείσει η πόρτα. Εκείνος σφύριζε σιγανά ένα χαρούμενο σκοπό. Τότε ο άντρας με τις πολύχρωμες κάλτσες άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά προς το υπόγειο. Η κοπέλα δεν πίστευε στα μάτια της. Αυτός ο χαρούμενος άντρας που κουβαλούσε πάνω του τόσα χρώματα και έκανε τόσα ευφάνταστα κόλπα ζούσε στο υπόγειο μιας παλιάς πολυκατοικίας! Φανερά απογοητευμένη, γύρισε την πλάτη και έφυγε. Όπως έβγαινε, παρατήρησε ότι ένα παράθυρο δίπλα στο πεζοδρόμιο ήταν τώρα ανοιχτό. Έσκυψε να δει μέσα, τοίχους γεμάτους χρωματιστές ζωγραφιές και αφίσες και δύο πολύχρωμες κάλτσες πεταμένες στο πάτωμα. Το χαμόγελο που σχηματίστηκε στο πρόσωπό της δεν έφυγε μέχρι να γυρίσει σπίτι.

(συνεχίζεται...)

Έρχεται παραμύθιιιιιιιιιιιι!!!!!!! :) Αύριο ;)

What street party ?

21/03/2009 16:00atWSP5 - Εαρινή Ισημερία
16:00Μουσείο/ 18:00Εξάρχεια/ 20:00ΠνευματικόΚέντρο/ 22:00Κολωνάκι/ 00:00ΛόφοςΛυκαβηττού, Athens,
Cost: Ένα μπουκάλι από το ποτό που πίνετε
Σημαντικό : Προωθήστε αυτό το μήνυμα με όσα μέσα διαθέτετε σε αυτούς που πιστεύετε θα ήθελαν να γνωρίζουν - δεν υπάρχει άλλο μέσο διάδοσης πλην των δικών σας και αυτού που βλέπετε / Φέρτε ένα μπουκάλι από το ποτό που πίνετε / Στο λόφο λυκαβηττού δεν έχει περίπτερο (έχει όμως θέα) / Όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές / Αξίζει να προλάβει κανείς την ημέρα / Video και photo που θα τραβήξετε είναι more than welcome στα sites του WSP ή οπουδήποτε με το tag “wsp5”

think ALWAYS positive!!

Είναι κάτι μέρες που εκπέμπεις τόση ενέργεια και ούτε καν το καταλαβαίνεις...Βλέπεις σημάδια όμως γύρω σου....Βλέπεις τις αντιδράσεις των άλλων...Πώς σε κοιτάνε, τι σου λένε, ο τρόπος που στο λένε.. Και αν οι μέρες αυτές συμπίπτουν με τις μέρες που έχεις τα χάλια σου ψυχολογικά, η χημική αντιδράση που γίνεται λειτουργεί κατασταλτικά για τα χάλια-που-μπορεί-να-έχεις και αναζοωγονεί τη χαμένη σου αυτοπεποίθηση και διάθεση που-ω!ναι-έχει πιάσει πάτο τελευταια..!

Υ.Γ.Και προσοχή!να μην ξεχνάμε: ο Άρης στο ζώδιο των Διδύμων(γκούχου γκούχου!),Παρθένων και Τοξοτών(και ότι άλλο έχετε ευχαρίστηση!)...........