κενό

Εγώ ήθελα απλά να είσαι εσύ. Ή μαλλον ήθελα απλά να φύγω.
Πάντα να φεύγω θέλω. Μέχρι να γίνει αυτό που θέλω.
Μέχρι να είσαι εσύ. Να είσαι εσύ αυτό που θέλω.

Να φύγω. Το σκεφτόμουν καιρό τώρα.
Να μείνω. Το σκεφτόμουν κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι ήθελα να φύγω.
Έφυγα. Και ούτε που το σκέφτομαι πια.

Πιάστηκα από τη στιγμή. Πιάστηκα από ένα συναίσθημα.
Και έφυγα. Για να φύγω χρειάστηκε να κρατηθώ.
Και κρατήθηκα. Από εκεί που δεν ήθελα.
Έφυγα όμως. Αυτό το ήθελα.

Τώρα τα βήματα είναι σταθερά. Χωρίς να θέλω να κρατιέμαι.
Δε θέλω να πιαστώ από εκεί. Δε θέλω να ρίξω πουθενά το βάρος.
Θέλω να συνεχίσω. Απλά.
Το ξέρω, θα φτάσω.

πόλεμος συναισθημάτων

Γιατί προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ...; Αναρωτιέμαι ακόμα. Δε θα τα καταφέρω ποτέ. Αυτή η πίεση με σκοτώνει. και ενώ κάθε μέρα γεμίζω με ενέργεια που πηγάζει από μένα και από όσα συμβαίνουν γύρω μου, ταυτόχρονα πεθαίνω σιγά σιγά μέσα μου. Που πήγε ο έρωτας; Που πήγαν αυτά τα έντονα συναισθήματα που τόσο μου αρέσει να νιώθω..; Δεν υπήρξαν ποτέ. Αυτό είναι. Όλα ήταν αποκυήματα της φαντασίας μου. Τα δέχτηκα αρχικά χωρίς καμία υποψία και εκείνα άρχισαν να με κυριεύουν σιγά σιγά. ώσπου στο τέλος δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο παρά να αναζητώ αυτά και μόνο αυτά. Εκ πρώτης όψεως φαντάζει ωραίο, δεν είναι όμως. Γιατί σκεφτείτε να είσαι δέσμιος συναισθημάτων, τα οποία δε γνωρίζεις καν αν είναι δικά σου, να τα αναζητάς και να μην τα βρίσκεις πουθενά. Σε καμία ανθρώπινη ύπαρξη σε κανέναν και σε τίποτα. Τι με νοιαζουν όμως τα άλλα; Όταν δε βρίσκω αυτό που αναζητώ σε έναν άνθρωπο, όταν δεν μπορεί να με κάνει να το νιώσω τότε θα πρέπει να ψάξω αλλού.....σωστα; Αυτό είναι το μεγαλύτερο βασανιστήριο στο οποίο με έχουν υποβάλει.

The insight

"Ζήσε την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία." Τούτη εδώ τη φράση δε θυμάμαι καν πού την άκουσα πρώτη φορά αλλά από τότε την ξανάκουσα ουκ ολίγες φορές. Τόσες φορές που την έχω ακούσει λοιπόν θα έπρεπε να την είχα εμπεδώσει. Η επάναλήψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως λένε-όχι της δικής μου μάλλον. Θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση αυτής της φράσης και της έννοιάς της και ίσως μετά αρχίσω να δικαιολογούμαι.
Ζω. Ζεις. Ζει. Πρόκειται για ρήμα με παρεξηγημένη έννοια, πολυχρησιμοποιημένο και βαρύγδουπο. Φράσεις του τύπου "ζει τη ζωή του στο έπακρο" ή "ζει μια όμορφη ζωή" αν αυτός που τις λέει τις εννοεί είναι απόλυτα σωστές. Το να ζεις σημαίνει να ευχαριστιέσαι αυτό το δώρο που λέγεται ζωή, να έχεις ωραία συναισθήματα και να ευγνωμονείς κάθε μέρα όποιον τελοσπάνυων σου χάρισε αυτό το δώρο, να είσαι ευτυχισμένος που είσαι καλά. Ζήσε λοιπόν. Μην επιβιώνεις απλά. Αλλά ζήσε. Τώρα. Εδώ και τώρα.
Και συνεχίζω στη επόμενη λέξη: "Μέρα". Η μέρα ξεκινάει από το πρωί που θα ξυπνήσεις και τελειώνει τη στιγμή που θα κοιμηθείς-Προσοχη!Μπορει να μην είναι και βράδυ..! Είναι ωραίο να ξυπνάς και η συνείδηση σου να είναι καθαρή. Να μη σε βαραίνει κάτι όταν σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να μην κουβαλάς στο μυαλό σου σκέψεις τύπου "Μα τι κάνω...?" Προσοχή γιατί μαζί με εμάς κάθε πρωί ξυπνάει και η συνείδησή μας(και όχι μόνο η "ζουγκλα" όπως λέει και γνωστή διαφήμιση!), πιο καθαρή και ζωηρή από κάθε άλλη στιγμή της ημέρας, οπότε αν είστε σε δίλημμα για κάποια απόφαση, αν την πάρετε εκείνη τη στιγμή ίσως ξεμπερδέψετε αλλά μπορεί και να το μετανιώσετε. Πάντως για τους σκληροπυρηνικούς δε θα ήταν μια άσχημη λύση, εφόσον μπορούν να υποστούν τις συνέπειες. Μέσα στη μέρα εναλλάσσονται πολλά συναισθήματα. Και αυτή είναι η ομορφιά της. Τι είναι μέρα λοιπόν; Ένας συνδυασμός γεγονότων, συναισθημάτων και σκέψεων...Κλεισμένα στο πλαίσιο περισσοτέρων από έναν χώρους.
Όσο για τη λέξη "τελευταία" θα παραδεχόμασταν ότι τις περισσότερες φορές ή έννοιά της είναι αρνητική. Όπως και εδώ, υπάρχει ένας άμεσος αρνητισμός ο οποίος οδηγεί σε μία έννοια τελικά θετική.
Γιατί το να ζεις κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία σου σημαίνει ότι θα έκανες πράγματα που πραγματικά θες χωρίς καν να σε νοιάζει τι θα γίνει μετά. Σκετείτε λίγο, αν ξέρατε ότι αύριο θα πεθάνετε (χτύπα ξύλο φυσικα!) τι θα κάνατε σημερα? Να δώσω εγώ μερικές ιδέες. -Θα εκφράζατε τα συναισθήματά σας σε κάποιον που σας αρέσει.Θα τον φιλούσατε, ίσως και να κάνατε έρωτα μαζί του. -Θα βρίζατε το αφεντικό σας και θα περνούσατε όλη τη μέρα κάπου όμορφα με αυτούς που αγαπάτε. -Δε θα ασχολιόσασταν με αυτούς που δε συμπαθείτε παρά μόνο με όσους κατά τη γνωμη σας αξιζουν. -Θα χορεύατε, θα κάνατε τρέλες, θα φλερτάρατε, θα τραγουδούσατε, θα κάνατε ότι σας ευχαριστεί. -θα εξωτερικεύατε τη σκέψη σας χωρίς δισταγμό. -Θα χορεύατε στη βροχή, θα τρέχατε μεσα στη μέση του δρόμου, θα παίζατε κρυφτό στο σούπερ μάρκετ(αμέ!). Και τόσα άλλα ακόμα τρελά, που κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα έκανε υπό άλλες συνθήκες.
Από την άλλη το να κάνεις ότι θες χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες μπορεί τελικά να αποδειχθεί επίπονο για σένα και τους άλλους..Αλλά πώς θα ζήσουμε αν δεν αναλάβουμε κινδύνους και αν δε ρισκάρουμε; Και πώς θα γευτούμε σε βαθος τη ζωή αν δεν είμαστε επιλεκτικοί, δεν εμμένουμε στην ουσία και δεν κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε εν τέλει; Όταν η συνείδηση φωνάζει, δεν έχουμε παρά να την ακούσουμε. Και όταν η φωνούλα που έχουμε μέσα μας μας μιλάει, δεν έχουμε παρά να κλείσουμε όλες τις άλλες αισθήσεις και να συγκεντρωθούμε σε αυτή. Και μόνο αυτή. Γιατί τι νόημα έχει απλά να επιβιώνει κανείς; Πρέπει πάνω απ'όλα να ζει.

Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω...

Πώς είναι να πληγώνεις έναν άνθρωπο που νοιάζεται τόσο για σένα ένω σε ξέρει τόσο λίγο καιρό..; Το ένιωσα μόλις τώρα. Κοιτάω το σκισμένο μου τζην, αν και ώρα τώρα που έχω γυρίσει από τη δουλειά, κάθομαι στην ίδια θέση που ήμουν όταν το ένιωσα. Δεν μπορώ να το περιγράψω-δεν ξέρω καν αν περιγράφεται. Δεν μπορούσα να μιλήσω, να του εξηγήσω. Γιατι; -Γιατί, πολύ απλά δεν είχα τίποτα για το οποίο θα μπορούσα να εξηγηθώ. Τι να καταλάβει από εξηγήσεις ένας πληγωμένος, ερωτευμέμος άνθρωπος. Ήμουν πολύ χαζη. Τη φωνούλα πάλι την αγνόησα."Μην τον παιδεύεις άλλο..." Έλεγε. "Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα.." Έλεγα εγω.."Περναω τοσο ωραία μαζί του..." Υπήρξαν στιγμές που προσπάθησα να αναγκάσω τον εαυτό μου να τον ερωτευτεί. Παρανοϊκό ε; Θα ήθελα να μπορούσα να το είχα κάνει. Για να μην πληγώσω ακόμα έναν άνθρωπο και να είμαι ευτυχισμένη.

Υποχρεώσεις και δικαιώματα

Μια ηλιαχτίδα πρέπει να γωρίζει πως οι υποχρεώσεις της προς τους ανθρώπους είναι ποικίλες και ποικιλόμορφες...
Πρώτα απ' όλα πρέπει να ξέρει πως αν είναι πολύ δυνατή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να προκαλέσει εγκαύματα, κάποια εκ των οποίων μπορεί να αποδειχθούν αρκετά σοβαρά. Σίγουρα δεν έχει σκοπό να πονέσει κανέναν.
Μια ηλιαχτίδα δεν πρέπει να ξεχνάει πως ανήκει σε ένα ανώτερο δημιούργημα, τον Ήλιο, το οποίο είναι η πηγή της ενέργειάς της. Κάθε της προσπάθεια να ξεφύγει από αυτό μπορεί να αποβεί μοιραία για την ίδια, αλλά και για τους γύρω της οι οποίοι αναζητούν καθημερινά τη ζεστασιά και τη λάμψη της.
Βασικό καθήκον μιας ηλιαχτίδας είναι να μην αναζητά μόνο τα καλά αυτού του κόσμου, αλλά και εκείνα που σκεπάζονται από σκοτάδι με σκοπό να τα αναδείξει με το φως της.
Μια ηλιαχτίδα πρέπει να ρίχνει το φως της παντου-χωρίς εξαιρέσεις.
Μια ηλιαχτίδα πρέπει να είναι πηγή χαράς και ελπίδας. Να ζωντανεύει, να δίνει χρώμα, να ελπίζει, να προσπαθεί. Να μη φοβάται, να παίρνει ρίσκα, να έχει θάρρος και πάνω απ' όλα, να αγαπά..