Έντι

Ζωή, η πανέμορφα απρόβλεπτη

Τελικά αυτό το πράγμα που ονομάζεται ζωή είναι τόσο δυναμική έννοια που υπάρχουν φορές που νιώθω να χάνομαι μέσα σε όλο αυτό. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές καταστάσεις και έννοιες νιώθω ότι είμαι τόσο μικρή. Δεν είναι λίγες οι φορές που νομίζω ότι αυτές κάνουν κουμάντο στη ζωή μου και όχι εγώ. Με πιάνουν, με στριφογυρίζουν, με ζαλίζουν. Χάνω τον έλεγχο. Μ'αρέσει. Λέω ότι δε νιώθω καλά αλλά είναι ωραία όσο και να προσπαθω να το αρνηθώ. Πόσο πολύ έχει αλλάξει η ζωή μου, πόσα πράγματα έχω ζήσει μέσα σε τόσο λίγα χρόνια. Από τότε που τέλειωσα το σχολείο. Η ζωή τρέχει τελικά. Και είναι ωραιο να ακολουθούμε τους ρυθμούς της, να μην την αφήνουμε να μας προσπερνάει. Τα χω πει και ξαναπεί ίσως αυτά όμως πως μπορώ να τα αγνοήσω όταν μετά από σχεδόν δέκα χρόνια που ορκίστηκα ότι δε θα ξαναέχω κατοικίδιο βρέθηκα να συγκατοικώ με ένα χαμστεράκι..! Και όταν μετά από καιρό που έπαψα πια να πιστεύω-για να μην πω στον έρωτα-στο ότι μπορεί να υπάρχει κάπου εκεί έξω κάποιος με τον οποίο θα μπορέσω να ενθουσιαστώ πραγματικά ξανά, να μου αρέσει και να θέλω να είμαι μαζι του η ζωή ξανά μου υπενθύμισε πόσο πανέμορφα απρόβλεπτη μπορεί να γίνει! Το Σάββατο στα Εξάρχεια στα Στάχυα μας χάρισαν τον τελευταίο ζεστό λουκουμά. Έναν λουκουμά που μέρες τώρα λιγουρευόμουν αλλα΄ποτέ δεν είχα πάρει την απόφαση να διεκδικήσω. Τελικά όταν κάτι το θες πολύ έρχεται μόνο του σε σένα? δεν ξερω. Μάλλον.

Μπορεί να έχεις γνωρίσει χίλιους ανθρώπους και να μην έχει καταφέρει κανένας να σε αγγίξει..μπορεί να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να σου αλλάζει όλη τη ζωή.(ατακα απο ταινία που είδα πρόσφατα)

Τελικά μάλλον υπάρχει.

Τελικά υπάρχει Θεός.Αυτή είναι η σκέψη που τριγυρίζει έντονα στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Καμιά φορά μετατρέπεται σε ερώτηση."Υπάρχει Θεός?".Είναι φορές που λεω ΝΑΙ.Άλλες μπορεί να πω και όχι/ίσως/μπορεί. Οι στιγμές όμως που λέω ΝΑΙ είναι εκείνες που χαράσσονται μέσα μου και θέλουν σαν τρελές να μείνουν και να μη φύγουν με τίποτα, ακόμα κι αν η ασθενής μου μνήμη δεν τις βοηθάει με κανέναν τρόπο. Οι στιγμές αυτές είναι που εκείνη τη στιγμή με κάνουν να λέω το ΝΑΙ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.

Τι αξίζει στον καθένα?
Πόσο μπορεί να αντέξει?
Μέχρι πού μπορεί να δει?

Μπήκα στην τελική ευθεία.Τελικά.

Γιατί οι άντρες να είναι τόσο αχάριστοι....?

Όπως καταλαβατε και από τον τίτλο ακολουθεί ένα άκρως σεξιστικό ποστ. Νομίζω έχω το δικαιώμα καθώς
1. δεν έχω αναφερθεί εδώ και καιρό σε κάποιο σχετικό θέμα
2. είμαι γυναίκα
3. έχουν μεσολαβήσει καταστάσεις που μου έχουν δώσει πέρα για πέρα το δικαίωμα να γράψω ένα τέτοιο ποστ.
Άντρες και αχαριστία λοιπόν. Δύο έννοιες άρρηκτα συνδέδεμένες . Αυτό που πρέπει να εξετάσουμε όμως είναι από πού πηγάζει αυτή η αχαριστία των ανδρών, η οποία δε συναντάται σε κανένα άλλο ον στην ίδια μορφή και όχι να πιάσουμε το θέμα επιφανειακά.
Οι άντρες ως γνωστόν από τα προϊστορικά χρόνια είχαν αναλάβει τα καθήκοντα που είχαν σχέση με το κυνήγι. Κυνηγούσαν για να φέρουν τροφή και όχι μόνο. Οι συνήθειες αυτές του κυνηγιού είχαν περάσει και σε άλλο επίπεδο. Στο επίπεδο του φλερτ. Οι άντρες από εκείνα τα χρόνια ήταν συνηθισμένοι να αναζητούν τη σύντροφό τους όντας εκείνοι οι κυνηγοι. Εν ολίγοις, διάλεγαν το θύμα τους, σήκωναν το ρόπαλο και όποιον πάρει ο χάρος. Στο τέλος η γκόμενα βρισκόταν στο πάτωμα να τη σούρνει ο επιτήδειος εραστής από το μαλλί. Πολύ όμορφα όλα αυτά. Τότε. Τώρα τι γίνεται. Γιατί μάλλον κάποια παρεξήγηση έχει γίνει. Με το τότε και το τώρα.
Και περνάμε στη σημερινή εποχή. Όπου οι άντρες μετά από τόσα χρόνια μέσα στα οποία παρουσιάζονται ως ιππότες, πρίγκηπες κλπ είναι πλέον όπως τους ξέρουμε σήμερα. Με τα υπαρξιακά τους, με τους δύσκολους χαρακτήρες τους, με τις υψηλές τους απαιτήσεις με τα στάνταρτντς τους και όλα τα συναφή. Ουδεμία σχέση δηλαδή με το πως τους έχουμε συνηθίσει όλον αυτόν τον καιρό. Αλλιώς τους αφήσαμε και αλλιώς τους βρήκαμε εν ολίγοις..! (το ανέφερα και στην αρχή, θα είναι ένα σεξιστικό ποστ) Χωρίς να μιλάμε για το πόσο δειλοί είναι ειδικά όταν πρόκειται να προσεγγίσουν το αντίθετο φύλο. Εκείνοι λένε ότι εμείς τους έχουμε κάνει έτσι. Εμείς λέμε το αντίθετο. Και πάει λέγοντας.
Για να μην ξεφεύγουμε όμως από το αρχικό πόιντ, η αχαριστία που έχουν αναπτύξει τελευταία μπορεί να έχει σχέση με όλα αυτα;Και αν ναι, πώς;
Λοπόν. Έχουμε και λέμε. Άντρας: κυνηγός. Ο άντρας με τα νέα του χαρακτηριστικά(αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω όπως και πολλά άλα σχετικά) προσεγγίζει μια κοπέλα. Αν η δειλία υπερισχύει τον προσεγγίζει αυτή, ή έστω τον διευκολύνει. Αν ο άντρας δεν ξενερώσει (διότι είπαμε είναι κυνηγός πάνω απ'όλα)το πράγμα προχωράει. Η καλύτερη τακτική είναι να του κάνει η γυναίκα τη δύσκολη αρχικά ώστε να νιώσει ότι έχει καταφέρει ο ίδιος να τη ρίξει. Η αχαριστία ξεκινάει σε αυτό εδώ το σημείο.Όταν ο άντρας έχει ρίξει την κοπέλα και εκείνη αρχίσει να δείχνει πιο πολύ το ενδιαφέρον της. Τότε εκείνος θεωρώντας την πλέον σίγουρη αρχίζει να το παίζει χαλαρός και άνετος. Σε βάθος χρόνου τον πιάνουν τα υπαρξιακά του, περνάει τις φάσεις του και εννοείται ότι η κοπέλα δεν μπορεί να τον βοηθήσει σε κάτι, δεν είναι σίγουρος αν θέλει να συνεχίσει μαζί της και διάφορα τέτοια. Ξαφνικά η κοπέλα κουράζεται, αραιώνει εκείνη, αδιαφορεί αισθητά και τότε είναι που ο κυνηγός μας επανέρχεται και αποφασίζει να την διεκδικήσει ξανά.
Όταν μία γυναίκα θέλει να δώσει και δίνει τότε ο αντρας τη θεωρεί δεδομένη. Αυτό σημαίνει ελεύθερος χώρος για δημιουργία προβληματικών καταστάσεων τύπου "Πιέζομαι", "Δεν ξέρω τι θέλω", "Δεν είμαι σίγουρος" κλπ. Όταν μια γυναίκα αδιαφορεί ο άντρας την κυνηγά.
Εν τέλει νομίζω ότι η αχαριστία αυτή πηγάζει από το συνεχές κυνηγετικό ένστινκτο του άντρα, το οποίο έχει ανάγκη να νιώθει συνεχώς ότι είναι ενεργό, χωρίς όμως να ενεργοποιείται τη σωστή στιγμή (π.χ. για να προσεγγίσει μια κοπέλα) αλλά κάθε φορά που νιώθει ότι η γυναίκα έχει χάσει το ενδιαφέρον της (εγωισμό να το πω;!). Από την άλλη, όταν νιώσει ότι η γυναικα μετατρέπεται ή πάει να μετατραπεί σε κυνηγό νιώθει αυτομάτως θύμα, πράγμα που εναντιώνεται στη φύση του και, αμύνεται. Ο τρόπος που αμύνεται έιναι λίγο άγαρμπος συνήθως και μπορεί να πληγώσει την κοπέλα, αλλά δυστυχώς έτσι έχει μάθει να φερεται κάποιος όταν νιώθει ότι απειλείται. Χωρίς πολλή σκέψη. Οπότε μάλλον η χαρακτηριστική αχαριστία των ανδρών πηγάζει από ένα παλιό ένστινκτο το οποίο τη σήμερον ημέρα δε λειτουργεί πλέον σωστά.