Η ζωή των μεγάλων

Τελευταία η ζωή με φέρνει αντιμέτωπη με περίεργες καταστάσεις. Ή μάλλον, καταστάσεις που τις αντιμετωπίζω πρώτη φορά, αφού μάλλον δεν υπάρχουν στο δικό μου κόσμο. Δεν ξέρω τι περίεργο παιχνίδι μου παίζει ή αν το κάνει για το καλό μου. Όπως τα εμβόλια ένα πράγμα. Δηλαδή αν τα ζήσω, θα μπορώ να αντεπεξέλθω στα χειρότερα. Ίσως. Λοιπόν. Κουράστηκα, ήδη. Δηλαδή ποιο το νόημα; Και αν δεν ήθελα εγώ ποτέ να ζήσω αυτά που μου ετοιμάζει; Με το έτσι θέλω σου λέει. Τώρα ήρθε η ώρα να μεγαλώσεις, να ενηλικιωθείς. Δεν έχει "δε θέλω"! Τι είχα πει προχθές; "Τελικά δεν μ' αρέσει η ζωή των μεγάλων." Ε, ναι. Τι είναι τώρα αυτά; Λεφτά για τα πάντα, άνθρωποι που θέλουν το κακό σου, επιθέσεις από παντού και ένας κόσμος που φτιάχτηκε με άξονα τη χρηματική υπεροχή και την αδικία. Όποιος έχει τα λεφτά είναι ο δυνατός. Τέλος. Όποιος έχει θράσος είναι εκείνος που θα στην πει. Έμαθα να μιλάω ειλικρινά και να λέω αυτά που σκέφτομαι. Έμαθα να μην ασχολούμαι με αυτούς που δεν έχουν αξία. Να μη δίνω καμία βαρύτητα σε ότι δε με κάνει να νιώθω ζωντανή. Να δίνω επειδή θέλω, να παίρνω επειδή θέλουν να μου δώσουν. Να πηγαίνω με τη ροή της ζωής- και κόντρα στη ροή των πολλών. Να έχω αξιοπρέπεια, να μη δίνω σημασία στις μικροπρέπειες. Να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Έμαθα να γελάω με φίλους στα στενά των Εξαρχείων και να ερωτεύομαι στις πλαγιές των Πετραλώνων. Δεν έμαθα πολλά από τον κόσμο σας και ούτε θέλω. Και όταν δε μιλάω δεν είναι επειδή δε γνωρίζω. Αλλά επειδή γνωρίζω πότε πρέπει να μιλήσω και πότε να σωπάσω - σε τι αξίζει να δώσω σημασία και σε τι όχι.

Κατηφορίζοντας....

Απόγευμα Σαββάτου στα Πετράλωνα. Κατηφορίζω για πλατεία, παράθυρα ανοιχτά, φωτισμένα σπίτια, μουσικές από το βάθος. Τεντώνομαι, κοιτάζω μέσα, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο. Μια σιλουέτα διακρίνεται αμυδρά. Λίγο πιο κάτω μπορώ να δω μέσα από την ανοιχτή πόρτα. Όμορφες αφίσες, μαύρα κάδρα, φωτάκια στο σαλόνι. Έξω στα σκαλιά κουβέντες με τους γείτονες. Όλοι στα σπίτια, περιμένοντας τη βροχή. Είναι όμορφα το απόγευμα του Σαββάτου.

Μου αρέσει να παρατηρώ γύρω μου πώς αλλάζουν τα χρώματα στις εποχές, πώς ο ίδιος δρόμος (ο δρόμος για το σταθμό) φαίνεται διαφορετικός όταν είναι φθινόπωρο και διαφορετικός όταν είναι καλοκαίρι. Οι τοίχοι των σπιτιών, ανάλογα με το φως της μέρας, αποκτούν άλλη απόχρωση.

Νιώθω σα να είναι κάποια βραδιά του Αυγούστου, που όλοι έχουν τα παράθυρα ανοιχτά και αισθάνεσαι γύρω σου μια ζεστασιά, ότι η ζωή είναι εδώ, οι άνθρωποι είναι κοντά σου, δεν είσαι μόνος.  Τέλος Νοέμβρη κι όμως στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει πια μέχρι το Δεκέμβρη να κυκλοφορούμε με τα ζακετάκια, να καθόμαστε έξω, να έχουμε τα παράθυρα ανοιχτά.

Έβλεπα πρόσφατα ένα ντοκυμαντέρ, για την Αρκτική και τους πάγους που λιώνουν, τη στάθμη της θάλασσας που ανεβαίνει. Σίγουρα ο δρόμος που βαδίζουμε δεν είναι και ο καλύτερος. Σίγουρα θα έρθουν τα πάνω κάτω (αν αυτή εδώ η εποχή που ζούμε δεν είναι παρά μόνο η αρχή). 

Όμως υπάρχει μια γειτονιά που όλα κυλούν γλυκά και ήσυχα, με τις μικρές τους καθημερινές αλλαγές, με τους ανθρώπους να μπλέκονται ο ένας με τον άλλο, με τον κυρ Αντώνη το μανάβη και τον κύριο που έχει το μικρό ραφτάδικο στη γωνία. Πώς τα καταφέρνει αυτή η γειτονιά να σου δίνει πάντα την αίσθηση της σταθερότητας, να στέκεται με υπερηφάνεια απέναντι σε κάθε αλλαγή και να σου μιλά, να σου λέει πως ότι κι αν γίνει εκείνη θα μένει ίδια, σε ότι και να προσπαθήσει να την αλλάξει, δε θα χαριστεί σε κανέναν και τίποτα. 

Ανάσα

Και πώς βρήκα ξαφνικά την εξήγηση

Που πάντα χαίρομαι τόσο να έρχομαι να σε βρίσκω.

Κι ακόμα κι αν ξέρω ότι η ζωή είναι 

αληθινή.

Στην αλήθεια αυτή αρνούμαι πολλές φορές

να βρω τον εαυτό μου

Κι αν ξέρω ότι ο χρόνος είναι

πάντα εκεί

Κι ότι θα έρθει εκείνη η στιγμή

Που το ποτέ θα γίνει τώρα και το τώρα

ποτέ

Τα δευτερόλεπτα γίνονται σταγόνες

στην καλειδοσκοπική ματιά σου

Της ματιάς που δεν ξανάδα

Κι όμως κοιτάζω κάθε βράδυ 

Με μάτια-τα μάτια που δεν είδε ποτέ κανείς.

Κι έτσι διάλεξα να  βουτήξω.

Βαθιά.

Αλλά πάντα ήθελα να μάθω να κρατάω

την ανάσα μου.

Όλα τα πρωινά του κόσμου

΄Ολα τα πρωινά του κόσμου μου

Είσαι

Και η ζωή

Και η αγάπη

Όμως ξέρεις, 

Όταν οι άνθρωποι είναι "μεγάλοι"

Έχουν ανάγκη από μεγάλα πράγματα

Για να συνεχίσουν

Να πορεύονται

Έχουν ανάγκη να μην τους σταματάει

Τίποτα και κανείς

Αντίθετα με τους μικροπρεπείς

Που η μόνη τους αληθινή ανάγκη

Είναι να σταματούν τους άλλους

Γιατί εκείνοι,

Όταν έπρεπε να προχωρήσουν

Δείλιασαν·

Και την εκδίκηση 

Που κρατούν για τον εαυτό τους

Τη ρίχνουν στους άλλους

Ακριβώς γιατί είναι πολύ μικροί

Για να κατανοήσουν τι θα πει

"σεβασμός", "σθένος", "δύναμη"

Κοιτώντας εκείνους,

Τους μεγάλους

Από χαμηλά

Και μην μπορώντας να κάνουν κάτι άλλο

Για να τους φτάσουν·

Παρά μόνο με το βλέμμα

Και τα λόγια

Γιατί ξέρουν

Ότι το βλέμμα μπορείς να το αποστρέψεις

Όσο όμως και να κλείνεις τ' αυτιά σου

Εκείνοι θα φωνάζουν

Όλο και πιο δυνατά

Και εσύ,

Ένας γίγαντας

Από εκείνους τους "μεγάλους"

Ένα καράβι ταξιδιάρικο

Να παλεύεις 

Με τη μεγαλοπρέπεια της φύσης σου

Με τη μικρότητα του κόσμου

Και με εκείνους τους "μικρούς"

Που σε θέλουν κοντά τους

Και σε τραβούν συνεχώς

Απλά και μόνο για να θρέψουν το εγώ τους

Και να πουν·

"Να, τον βλέπεις εκέινον εκεί;

Εγώ τον έφερα εδώ"

Και να νιώσουν για λίγο κι εκείνοι

"Μεγάλοι"

Που έκαναν έναν "μεγάλο"

"Μικρό"

Σα να ήταν αυτό 

Το πιο αξιέπαινο πράγμα στον κόσμο.

Αθήνα. Βροχερή. Νυχτερινή. (Το απόγειο του ρομαντισμού...!)

Μία βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα μπορεί να αποδειχθεί άκρως εποικοδομητική αφού μπορείς να πετύχεις γνωστούς, να γνωρίσεις ανθρώπους, να μιλήσεις με αγνώστους, να πιεις (με λίγη τύχη να δεχτείς κάποιο ωραίο κέρασμα), γενικώς να παρατηρήσεις πώς κυλάει η ζωή έξω από το μικρόκοσμο του ζεστού σου σπιτιού και πόσο μάλλον όταν η ατμόσφαιρα είναι βροχερή με μερικά μποφοράκια παραπάνω. Σημειωτέον, το ποδήλατο βοηθάει κατά πολύ σε όλα τα παραπάνω.