Καθρέφτης

Μια μέρα ήρθε στο χωριό η γυναίκα ταραντούλα
και όλοι τρέξαν να τη δουν
Άλλοι της πέταξαν ψωμί κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ' την ασκήμια να σωθούν
Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι, ένα παιδί...
Κι ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι, ένα παιδί...
Κι είπε, κι είπε ποτέ σου μην τους πεις τι άσκημοι που μοιαζουν
Αυτοί που σε σιχαίνονται μα στέκουν και κοιτάζουν...
Κι είπε, κι είπε ποτέ σου μην κοιτας τον άλλον μες στα μάτια
Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπάν κομμάτια...
Μια μέρα φέραν στο χωριό άγγελο πληγωμένο
τον φέρανε σ' ένα κλουβι
Κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριέμενος την ομορφιά του για να δει
Κι ένα παιδί σα δάκρυ ωραίο αγγελούδι, ένα παιδί...
Ένα παιδί τυ ζήτησε να πει ένα τραγούδι, ένα παιδί...
Κι είπε, κι ειπε αν θέλεις να σωθείς από την ομορφιά σου
Παρε τσεκούρι και σπαθί και κόψε τα φτερά σου...
Κι είπε, κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον μες στα μάτια
Γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν κομμάτια...

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Νομίζω ότι δεν υπάρχουν σχόλια εδώ...Πριν μερικές μέρες πήγα να τον ακούσω στο Ζυγό και έζησα λίγες μαγικές ώρες που θα ήθελα να σας μεταφέρω με αυτό εδώ το αγαπημένο τραγούδι...

Ποδηλατάδα με παρέα!

Νομίζω ότι μια βόλτα με ποδήλατο το πρωί σε μερικά από τα πιο όμορφα μέρη της Αθήνας είναι αρκετή για να φτιάξει το κέφι ακόμα και στον πιο δύσκολο χαρακτήρα!! Έτσι λοιπόν και 'γω, (όχι πως είμαι δύσκολη) αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή στο πρόγραμμα "Η πόλη μου με ποδήλατο" που οργανώνεται από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς και το anthropos.gr. Ήμουν πάρα πολύ ενθουσιασμένη που θα πήγαινα, γιατι λατρεύω τη μετακίνηση με ποδήλατο και επίσης λατρεύω την Αθήνα. Τα ποδήλατα μας περίμεναν υπομονετικά στο Θησείο, δίπλα στο σταθμό. Μόλις μαζεύτηκαν όλοι αρχίσαμε σιγά σιγά να παίρνουμε τα ποδήλατα για μια δοκιμαστική βόλτα. Είχε πολύ γέλιο γιατί οι περισσότεροι είχαν πολύ καιρό να κάνουν ποδήλατο (εγώ είχα κάτι μήνες να κάνω!) και στην αρχή πηγαίναμε σαν τον μεθυσμένο στο αλκοτέστ!(προσπαθουσαμε να σταθεροποιηθούμε εν ολίγοις!)Αφού βρήκαμε ο καθένας το ρυθμό του, ξεκινήσαμε. Πήγαμε από το Θησείο στην Πλάκα περνώντας από την αρχαία αγορά, συνεχίσαμε στην Αδριανού και καταλήξαμε στην οδό Τριπόδων, απ' όπου βγήκαμε ξανά στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγείτου, ενώ ο Κεραμεικός ήταν το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μας. Οι εθελοντές που μας οδηγούσαν μας κατατόπισαν και για τα μνημεία από τα οποία περνούσαμε (γιατί μπορεί να έχουμε ακούσει γι' αυτά χίλιες φορές αλλά κανείς δε θυμάται λεπτομέρειες!). Κάναμε στάσεις για να συζητήσουμε για κάθε μία από τις τοποθεσίες απ' όπου είχαμε περάσει, αλλά το γέλιο έπεφτε, όχι μόνο στις συζητήσεις, καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής! Καλά, δε το συζητώ για το πώς μας κοιτούσαν όλοι και το ενδιαφέρον που έδειξαν μερικοί να ακολυθήσουν κάποια άλλη μέρα! Όσο να' ναι, όμαδες με ποδήλατα στο κέντρο της Αθήνας δε βλέπεις συχνά, και εμείς ήμασταν μία από αυτές!! Επίσης, οι κυρίες θα εισπράξουν και χαριτωμένα σχολιάκια του τύπου: "Το τελευταίο είναι το καλύτερο!"(...ποδήλατο εννοείται, αναλόγως που βρίσκεσαι πάντα! χιχι!) Για όποιον ενδιαφέρεται να νιώσει την ζωντανή ενέργεια αυτής της βόλτας και να ζήσει άλλη μια όμορφη εμπειρία, το link είναι http://www.poli-podilato.gr/
Kαλή βολτούλα!! :)

μελαγχολικό

Kλείνω τα μάτια..
Κλείνω τη ζωή μου
Ζω μια πάλη..
Η ψυχή μου καίει
Δεν ζω,
Απλά υπάρχω...
Εκεί
Να κοιτάω...
Χωρίς να βλέπω
Να νιώθω...
Χωρίς να αισθάνομαι
Να θυμάμαι...
Χωρίς να σκέφτομαι
Να αναπνέω... Χωρίς να ΖΩ...

Αγγίζοντας την ηλιαχτίδα...

Επειδή Χαρά και Ηλιαχτίδα πάνε πακέτο...!

Τα χίλια πρόσωπα της αγάπης

Τελικά πόσα πρόσωπα έχει η αγάπη; Ένα; Ή πολλά..; Ή μήπως πολλά συγκεντρωμένα και καλά κρυμμένα σε ένα...; Όταν κανείς έχει ανάγκη να αγαπήσει και να σγαπηθεί, η ψυχή του μπορεί να πάρει τον αντίθετο δρόμο..Όταν ξέρει πόσο δύσκολο είναι να βρει την πραγματική αγάπη, αυτή που δε θα επιθυμεί να παίρνει παρά μόνο να δίνει... Να δίνει χωρίς να περιμένει να κερδίσει κατι...Τότε αυτή η ανάγκη, γνωρίζοντας τη δυσκολία ικανοποίησής της, σκεπάζεται από μίσος...
Όλοι μας θα αποκαλούσαμε "τρελό" κάποιον που είδε την αγάπη στο πρόσωπο μιας ψυχής ξέχειλης από μίσος... Για εκείνον.. Για τα πάντα... Κι όμως, υπάρχουν ορισμένες στιγμές που πρέπει κανείς να ανρωτηθεί από που μπορεί να πηγάζει αυτό το μίσος και τι μυστικά κρατάει καλά κρυμμένα... Γιατί όταν κάτι σκληρό προβάλλεται ως ασπίδα, κάτι πολύ ευαίσθητο και εύθραυστο κρύβεται από πίσω... Προστατέυεται και μένει στο σκοτάδι καλά μέχρι να αποκαλυφθεί... Και η αγάπη είναι το πιο ευαίσθητο πράγμα στον κόσμο...

(την έμπνευση είχα από ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και πραγματικά συγκλόνισε όλο μου τον κόσμο... "Αγάπη από εφτά κούκλες" του Πολ Γκάλικο)