Eκείνο το βράδυ...

Εκείνο το βράδυ ήταν που έφυγε. Το μόνο που πήρε μαζί του ήταν μια μικρή βαλίτσα με λίγα ρούχα στοιβαγμένα άτσαλα μέσα. Αυτό ήταν. Δεν άντεχε άλλο αυτό που γινόταν ανάμεσά τους. Το ταξί έτρεχε στους βρεγμένους δρόμους της πόλης. Και οι σκέψεις του έτρεχαν.. Σε έναν άλλο χρόνο. Δεν μπορούσε όμως να τις φτάσει.. Να τις αγγίξει.. Ήταν εκείνη τη στιγμή που ευχήθηκε να ήταν παιδί. Να σκέφτεται απλά, να χαίρεται απλά. Όλη αυτή η πολυπλοκότητα της ζωής δεν ήταν για’κείνον. Τουλάχιστον δεν είχε φανταστεί τίποτα από όσα συνέβαιναν στη ζωή του. Το ταξί τον άφησε σε μια παραλία. Εκείνος το ζήτησε. Όχι ότι είχε κάποια ανάμνηση από εκείνο το μέρος, μάλλον μια αυθόρμητη κίνηση θα την έλεγε. Αφού στάθηκε λίγο δίπλα στο δρόμο, με τα αμάξια να περνούν λίγα εκατοστά δίπλα του, σήκωσε τη βαλίτσα και με αργά βήματα πάτησε πάνω στην άμμο. Έκατσε με την πλάτη στο βράχο. Και εκεί, τον πήρε ο ύπνος..

Εκείνη ξύπνησε το άλλο πρωί. Είχε καθυστερήσει για τη δουλειά. Όταν είδε ότι κανείς δεν κοιμόταν δίπλα της δεν ανησύχησε. Πίστεψε ότι θα είχε φύγει νωρίτερα για δουλειά. Πολλή η κούραση στο γραφείο. Η διευθύντρια να της φωνάζει, τα αρπακτικά να γλυκοκοιτούν τη θέση της και ο μαλάκας από απέναντι ως συνήθως να της την πέφτει. Τον πήρε στο κινητό 2-3 φορές. Δεν το σήκωνε. Και πάλι δεν ανησύχησε τόσο. Φαντάστηκε ότι είχε πολλή δουλειά. Ήταν σίγουρη πως κάποια στιγμή που θα χαλάρωνε θα την έπαιρνε εκείνος. Η ώρα ήταν 7.30. Γαμώτο! Πάλι υπερωρίες..!

Η παραλία ήταν το καλύτερο μέρος που θα μπορούσε να είχε διαλέξει για να σκεφτεί. Το κύμα που έσκαγε απαλά, σε συνδυασμό με τις φωνές των ταξιδιάρικων πουλιών βοήθησαν τη σκέψη του να φτάσει τόσο μακριά που ούτε εκείνος δεν αναγνώριζε τις ίδιες του τις αναμνήσεις. Κάποια στιγμή αποφάσισε ότι μάλλον είχε σκεφτεί αρκετά. Πράγμα που δεν είχε ξανακάνει τόσο πολύ και συνεχόμενα. Σηκώθηκε. Είχε μουδιάσει ολόκληρος. Αλλά μπροστά στο μούδιασμα της ψυχής του αυτό δεν ήταν τίποτα. Το νερό της θάλασσας είχε ένα βαθύ μπλε χρώμα. Το χρώμα των μυστικών. Το κοίταξε λίγο και ένιωσε πόσο ήθελε να το νιώσει. Σα να τον φώναζε. Δεν μπορούσε να αντισταθεί. Αρχικά στα πόδια του. Και ύστερα σε όλο του το κορμί..

Ήταν αργά όταν γύρισε σπίτι. Είχε κ όλας νυχτώσει. Δεν τον βρήκε. Δε γίνεται να συμβαίνει αυτό. Και τότε ήταν που το κατάλαβε… «Μα που είσαι; Σ’αγαπώ…!Πότε θα το καταλάβεις…;»,φώναξε και η φωνή της ακούστηκε μέχρι τη θάλασσα…

(Ήταν μια πρωτοβουλία του streetspirit)

Next : Μathilde,Padrazo

Το ερωτηματολόγιο του Προυστ:

...κατα παραγγελία Μathilde&Shoorty

1 Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Nα τα έχω καλά με τον εαυτό μου και τη ζωή

2 Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η σκέψη ότι θα τον δω.

3 Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Σήμερα, με τις βλακείες που λέμε(και κάνουμε) με την αδερφή μου, ως συνήθως.

4 Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι

Οι διαφόρων ειδών αντιφάσεις

5 Το βασικό ελάττωμά σας;

Θα κάνω αυτό που θέλω!.-

6 Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Συναισθηματικά.

7 Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον ‘Ικαρο

8 Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Η γλυκιά Αμελί

9 Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Σαντορίνη και Ισπανία

10 Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Νομίζω πως ο Πολ Γκάλικο,η Ζωρζ Σαρρή και ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν θα ήταν η κατάλληλη απάντηση.

11 Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι τολμηρός

12 … και σε μια γυναίκα;.
Να είναι ανεξάρτητη
13 Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Υann Tiersen, Isaac Albeniz

14 Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
David Usher-Black black heart

15 Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Αγάπη από εφτά κούκλες-Πολ Γκάλικο

16 Η ταινία που σας σημάδεψε;
Οι ζωές των άλλων.

17 Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Νικόλαος Γύζης,Pablo Picasso

18 Το αγαπημένο σας χρώμα;
Βαθύ μπλε-θαλασσί


19 Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι οι άλλοι εκτιμούν αυτό που είμαι και αυτό που τους δείχνω.

20 Το αγαπημένο σας ποτό;
Baily’s

21 Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για ότι ήθελα πολύ να κάνω και δεν έκανα.

22 Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τα «δήθεν» άτομα.

23 Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να είμαι στον κόσμο μου και να ονειροπολώ κοιτώντας τα αστέρια :Ρ

24 Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο θάνατος γιατί σου στερεί αυτό το όμορφο πράγμα που λέγεται ζωή.

25 Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν δε θέλω να με πρήξουν οι γονείς μου και όταν δε μου μένει να κάνω τίποτα άλλο,παρά μόνο αυτό.

26 Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν προλαβαίνω τη ζωή μου!!!!(ξερει η mathilde)

27 Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Από φυσικά αίτια όταν θα έχω ζήσει αρκετά για να μην φοβάμαι πια

28 Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τίποτα.Απλά να μoυ ρίξει ένα χαμόγελο και τότε θα καταλάβαινα πολλά(για μένα)

29 Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας… : /


Next...
Εν Πλω, street spirit,kallitexnes

Κάτι συμβαίνει στον πλανήτη που έμεις μάλλον αγνοούμε-ή κάνουμε πως αγνοούμε.Το κλίμα συνεχώς αλλάζει,το φαινόμενο του θερμοκηπίου επιδεινώνεται,η τρύπα του όζοντος μεγαλώνει,τα δάση όλο και λίγοστεύουν,οι πάγοι στους πόλους λιώνουν,η ξηρασία απείλει ολοένα και περισσότερες περιοχές του πλανήτη ενώ ακραία καιρικά φαινόμενα κάνουν την εμφάνισή τους από το πουθενά..Μα πού είναι ο άνθρωπος μέσα σε όλα αυτά...;Σημερα στις 19:00 στο Μεγαρο Μουσικής και σε σινεμά στην Αθήνα μπορείτε να μάθετε τι συμβαίνει..Περισσότερες πληροφορίες εδώ: www.ecoweek.gr

Τεστάκι προσωπικότητας :)

You Are An INFP

The Idealist You are creative with a great imagination, living in your own inner world. Open minded and accepting, you strive for harmony in your important relationships. It takes a long time for people to get to know you. You are hesitant to let people get close. But once you care for someone, you do everything you can to help them grow and develop. You would make an excellent writer, psychologist, or artist.

What's Your Personality Type?

Παραμύθι για έναν ξένο

Μέρος VI

«To τέλος του παραμυθιού»

Έφυγε αμίλητος αλλά μέσα του ήξερε πως αυτό δεν μπορούσε και δεν ήθελε να το κάνει. Άλλωστε προτιμούσε να αγαπάει απλά και αγνά όπως ήξερε, παρά να μπει σε έναν τέτοιο τρόπο σκέψης. «Όχι…όχι…», έλεγε συνεχώς και όλο έπεφτε σε βαθύτερη περισυλλογή. Τη σκέψη του διέκοψε ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο. Ήταν η κοπέλα. «Γεια σου», του είπε. «Πραγματικά, η συζήτηση που είχαμε με βοήθησε πολύ να καταλάβω καλύτερα τον κόσμο και τον εαυτό μου. Ένιωθα πολύ αλαζονική που έκανα τέτοιες σκέψεις. Κατάλαβα όμως ότι ποτέ δεν πρέπει να πάψω να αναρωτιέμαι…» Την κοίταζε… Αυτή η γνώριμη λάμψη και εκείνη η ενέργεια που έπαιρνε από αυτή… Ένα ρίγος τον διαπέρασε. Όχι, δεν ήταν τα κρύο του δάσους.. «Ανακάλυψα κάτι… Κάτι πολύ μεγάλο, εκείνο το βράδυ… Ανακάλυψα εσένα… Η ψυχή σου πέταξε μπροστά μου και φανερώθηκαν όλα… Μα πώς μπορείς να έχεις τόσο ζεστή καρδιά..; Τόση αγάπη, δεκτικότητα και κατανόηση για τα πάντα..;» Η καρδιά του τώρα χτυπούσε δυνατά. Δε μιλούσε. Απλά την κοίταζε. Η ζεστασιά από την καρδιά του απλώθηκε σε όλο του το κορμί… «Μα ξέρεις τι συνέβη…; Την αγάπη αυτή που πλημμυρίζει την ψυχή σου την αγάπησα και ‘γω… Την ένιωσα να με αγκαλιάζει… Να βγαίνει σιγά σιγά από το βλέμμα σου και να πλημμυρίζει την ψυχή μου… Ερωτεύτηκα την ομορφιά σου… Μια ομορφιά που έχεις βαθιά μέσα σου και την άφησες απλόχερα μπροστά μου… Δεν ζήλεψα που αγαπάς έτσι. Που εγώ ίσως να μπορώ… Μάθε μου να αφήνω την ψυχή μου ελεύθερη... Μάθε μου τον κόσμο μέσα από την ψυχή σου…» Αυτό που ένιωθε τώρα σίγουρα δεν το είχε ξανανιώσει. Με το χέρι του άγγιξε τα μαλλιά και το απαλό της πρόσωπο. Εκείνη του έπιασε το χέρι στρέφοντας το βλέμμα της στον ουρανό. «Κοίτα», του είπε. «Ένα αστέρι πέφτει…». «Θα αγάπησε..»,της είπε. Και τη φίλησε..

Τότε ήταν που σηκώθηκα από τη θέση μου γιατί ήθελε να κατέβει. Τον ξανακοίταξα μια τελευταία φορά πριν βγει από τη μεσαία πόρτα του λεωφορείου. Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως θα τον άφηνα να ζήσει για πάντα στη χώρα εκείνη.. Εκεί θα ήταν ευτυχισμένος… Σίγουρα..