"Διακοπές Εορτών στο Σεισμανόγλειο νοσοκομείο...

...Καιρό τώρα όταν κρύωνα και κουραζόμουν, ειχα αρκετό βήχα και αιμόπτυση... Σε διάφορους γιατρούς που πήγα που είπαν οτι ειναι ενα αγγείο στις φωνητικές χορδές που σπάει και γι αυτό βγάζω αίμα...

Τρίτη 5 Δεκεμβρίου βράδυ, ένα βήξιμο ήταν αρκετό να αρχίσει μια αιμορραγία μαζί με βήχα που κράτησε για σχεδόν 2 ώρες... Το αίμα που έβγαζα πολύ και ήδη ειχα αρχισει να εξαντλούμαι και να ζαλίζομαι... Βούρ για Σεισμανόγλειο λοιπόν, που με παρέλαβαν οι πνευμονολογοι του τμήματος. Μια ακκτινογραφία θώρακος και η αλήθεια εμφανίστηκε... Μειωμένος όγκος δεξιου πνευμονα, ο οποίος ήταν τίγκα στο αίμα και είχε και ενα ογκίδιο αρποσδιόριστου μεγεθους στο μέσο του. Εισαγωγή στο νοσοκομείο με άμεση αξονική!

Την επόμενη μέρα το πρωί μπήκα για βρογχοσκόπηση! Ειλικρινά το να έχεις μια κάμερα να τριγυρνά στα πνευμόνια σου δεν είναι οτι καλύτερο, αλλα το χειρότερο είναι όταν εμφανίστηκε αυτό το ογκάκι και αρχίσαν να το τραβάνε με τη λαβίδα για να πάρουν υλικό για να στείλουν για βιοψία. Κάθε τράβηγμα σε κάνει να νιωθεις οτι θα βγούν τα πνευμόνια σου απο τη μύτη! Απο τότε και ύστερα ειχε κάποιες καθημερινές εξετάσεις. Ο ύπνος δεν είναι και το πιο ευκολο πράγμα όταν μοιράζεσαι το δωμάτιο με ενα γεράκο που δίνει μάχη με τον καρκίνο να κρατηθεί στα πόδια του... Τουλάχιστον η θέα απο το δωμάτιο είναι τέλεια! Πρέπει να δείτε συννεφιασμένη την Πεντέλη 7 η ώρα το πρωί!

Μετά απο μια εβδομάδα βγήκε η βιοψίοα... Ευτυχώς μιλάμε για καλοηθή όγκο, ο οποίος μάλλον ειναι πολύποδας η λιπωματάκι... Οτι και να είναι πάντως πρέπει να βγει! Απο τα 3 μέρη του πνεύμονα θα χάσω το ένα, παίζει και τα δυο, ανάλογα το μέγεθος της ζημιάς. Μιλάμε για ένα πνεύμονα που ήδη έχει μεγάλη μείωση ογκου! Το οτι είμαι σχετικά νέος σε ηλικία βοηθάει πολύ, χωρίς όμως να σημαίνει οτι δε θα κάνω καποιες υποχωρήσεις στο (άμεσο) μέλλον.

Σήμερα μου εδωσαν άδεια να ερθω λιγο σπίτι να δώ τους φίλους μου. Δευτέρα μπαίνω μέσα, Τρίτη πάω για την επέμβαση. Ευτυχώς το θέμα "αίμα" λύθηκε γρήγορα με τη συμβολή τριων φίλων...

Ειμαι 23 χρονών. Δεν καπνίζω, είμαι ποδηλάτης χρόνια τώρα και προσέχω τι τρώω...
Μου τη βάρεσε για τα καλά με όλο το θέμα, αλλα έχω μαθει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο!
Εξ' άλλου ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατο!
Ξεκινάμε τη ζωή μας με το σακκούλι της τύχης γεμάτο και το σακκούλι των εμπειριών άδειο. Το θέμα είναι να γεμίσουμε το σακκόυλι των εμπειριών πριν αδειάσει αυτο της τύχης.

Δε σας στέλνω αυτό το μύνημα με σκοπό να σας χαλάσω τη διάθεση μιας και πιστεύω οτι ανοίγω μια νέα πόρτα στη ζωή μου!
Αυτο που θέλω είναι τις ευχές σας για καλή ανάρρωση! Πιστεύω στη "θετική ενέργεια" των καλών και αληθινών λόγων απο φίλους. Ξέρω οτι κατα κάποιον τρόπο οι ευχές σας θα με βοηθήσουν να στηριχτώ γρήγορα στα πόδια μου!

Ευτυχισμένες γιορτές! Ότι επιθυμείτε και πάντα με υγεία!"

Το παραπάνω μήνυμα μου ήρθε πριν από έξι μήνες προωθημένο όχι από το ίδιο το άτομο που το έγραψε, από κάποιον άλλο. Τότε δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, δεν κατάλαβα ποτέ ακριβώς το γιατί-μάλλον με είχαν επηρεάσει καποια αρνητικά συναισθήματα που έτρεφα τότε προς το άτομο που μου το είχε στείλει. Σήμερα ξανακοιτούσα τα mail μου και το ξαναδιάβασα.. Και ένιωσα μια έντονη επιθυμία να στείλω ένα mail όπου του εξηγούσα ποια είμαι (δεν ήξερα αν θα με θυμόταν), το λόγο που άργησα τόσο να του στείλω και το λόγο που του έστειλα("Ήθελα απλά να ξέρω αν είσαι καλά, γιατί είσαι από τους ανθρώπος που συμπάθησα περισσότερο στην-ως τώρα-ζωή μου"..Και ήταν αλήθεια)

Η απάντηση δεν άργησε να έρθει :

"Τι καταπληκτική έκπληξη ήταν αυτη?
Καλά είσαι?

Εγώ καλά είμαι πλέον! Κατα τη διάρκεια της ενδονοσοκομειακής φάσης, έφτασα πιο κοντά στα όρια σωματικού πόνου και ψυχολογικής πίεσης απ' οτι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ οτι θα ανεχόμουν, αλλα μετά απο 5 μήνες και κάτι, επιτέλους είμαι υγιής και μπορώ να ανοίξω αρκετές πόρτες στη ζωή μου που μεχρι τωρα δεν τολμούσα!

Το καλό είναι οτι ποτέ δεν έχασα το κουράγιο μου και δικαιώνομαι τώρα που έχω τελειώσει πλεον τις θεραπείες και ΖΩ κανονικά εδω και 1 μηνα! Το μόνο που έχει μείνει να θυμάμαι είναι τα σημάδια απο το σώμα μου που έγιναν απο την επέμβαση (τομές, σωληνάκια στα πλευρά κλπ.). Είναι ένα "θέμα" για τους "κουτσομπόληδες" στην παραλία τωρα το καλοκαίρι, αλλα δεν πτοούμαι!

Ειλικρινά με εντυπωσίασε η κίνησή σου να μου στείλεις μετά απο τόσο καιρό!

Να'σαι καλά και να ξέρεις οτι μόλις κέρδισες με την συμπεριφορά σου ένα φίλο! Ελπίζω να μπορέσουμε να τα πούμε και απο κοντά κάποια στιγμη!

Τάσος!"

Τι ωραία που είναι να δίνεις και να παίρνεις τέτοια χαρά από μικρές, αυθόρμητες κινήσεις...

Για όσους ξέρουν να σκέφτονται θετικά, για όσους δεν το βάζουν κάτω ακόμα κι αν η ζωή τους φέρνει μπροστά από τα χετότερα εμπόδιά της, για όσους δε χάνουν την ελπίδα, για όσουν θέλουν να ΖΟΥΝ πραγματικά...

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω...

Σε είδα μια μέρα στη δουλειά.. Με χαιρέτησες με εκείνο το γνωστό βλοσυρό σου ύφος. Δε χαμογέλασες. Δε μ'αρέσει όταν οι άνθρωποι δεν χαμογελούν. Αποφάσισα ότι μάλλον είσαι πολύ στριμμένος, κακός ή κάτι τέτοιο. Σε φοβόμουν λίγο στην αρχή η αλήθεια είναι. Δεν απέφευγα να σου μιλήσω όμως, μ'αρέσει να δίνω δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι το ύφος ήταν απλά το πρόσωπο της σοβαρότητάς σου και πως, όχι, δεν ήσουν κακός, όχι, δεν ήσουν ξενέρωτος ούτε στριμμένος. Είδα πως έκανες πλάκα με τους άλλους, ήσουν κοινωνικός, μας πείραζες, μας φερόσουν πολύ καλά. Ίσως να είσαι λιγάκι περίεργος, αλλά αυτό το έβαλα στα συν σου. Με ιντριγκάρουν οι πολύπλοκοι άνθρωποι. Τρεις μέρες δουλειάς μαζί σου ακόμα και βλέπω μήνυμά σου στο κινητό μου. Με ρώτησες αν θέλω να πάμε βόλτα προς παραλία, αλλά δε μου έλεγες ποιος είσαι. Βλέπεις, έπρεπε να απαντήσω πρώτα-έτσι μου ‘πες. Δεν ήθελα να βγω μαζί σου. Δεν ήθελα να σου αρέσω. Δεν ένιωθα άνετα μαζί σου. Μπορεί να μη σε φοβόμουν πια αλλά το βλέμμα σου είχε ακόμα κάτι ξένο για μένα.

Δουλεύαμε συχνά μαζί αλλά δεν αναφέρθηκε τίποτα ξανά, ούτε μήνυμά σου ξαναείδα στο κινητό μου. Μου είχες κινήσει λίγο το ενδιαφέρον όμως, χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου μαζί σου.

Σαντορίνη. Ένας μήνας μετά. Έτυχε να είσαι στην ομάδα μου. Μάλλον κατά τύχη, αλλά απ’όσο θυμάμαι η τύχη ήταν μια ζωή με το μέρος μου. Όχι, σ’αυτό δεν είχα ποτέ παράπονο. Το πλοίο έφευγε 10.30 το βράδυ. Κάτσαμε όλοι μαζί στην καμπίνα(εφτά άτομα σε μια καμπίνα των τεσσάρων) να δούμε ταινία. Αλλάξαμε τρεις ταινίες, ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε, τελικά νυστάξαμε. Είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ στην κάτω αριστερή κουκέτα, ήμουν μόνη μου. Μέχρι που ήρθες εσύ και ξάπλωσες δίπλα μου. Ενώ προσπαθούσαμε όλοι να κοιμηθούμε κάποια στιγμή με ρωτάς «κοιμάσαι;» Και σου είπα «όχι» Σου είπα ότι απλά δε μπορούσα. Μου είπες να γυρίσω πλάτη να με τρίψεις για να κοιμηθώ. Δεν μου το έχουν ξανακάνει αυτό χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Κι όμως εσύ δεν περίμενες τίποτα. Το άγγιγμα σου γλυκό και απαλό, σα να εξέφραζε όλη την ευαισθησία που προσπαθείς να κρύψεις πίσω από το βλέμμα. Μου χάιδευες τα μαλλιά.. Κοιμήθηκα μόλις με άφησες. Εσύ σηκώθηκες. Μια κοπέλα μου είπε ότι είχες ξαναγυρίσει όταν κοιμόμουν, είχες κάτσει στο κρεβάτι και με κοιτούσες για ώρα.

Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκες στο δωμάτιο μας με την πρόφαση ότι σου χρωστούσα ένα μασάζ. Σε ξύπνησα με χάδια στο πρόσωπο. Δεν άνοιγες τα μάτια σου. Ήξερα ότι το ‘κανες επίτηδες.

Στη Σαντορίνη περάσαμε πολύ ωραία όλοι μαζί, γελάσαμε πολύ-κυρίως εξαιτίας σου. Εγώ στην έλεγα ασταμάτητα και εσύ έκανες συνέχεια πως θύμωνες. Μιλήσαμε λίγο. Ελάχιστα. Κυριακή βράδυ. Enigma. Μου έφτιαξες το βραχιόλι στο χέρι. Ανατρίχιασα. Μετά ήρθες να μου φτιάξεις τη μπλούζα. Ήξερα ότι ήθελες να βρίσκεις ευκαιρία να με αγγίζεις όσο το δυνατόν περισσότερο. Μας είπες να ανέβουμε μπάρα. Ανέβηκα και άρχισα να χορεύω μαζί με την άλλη κοπέλα. Εσύ ανέβηκες μετά από λίγο. Χόρευες πρώτα με τη μία και μετά γύρισες σε μένα.. Κατέβαινες και άγγιζες τις γάμπες μου.. Σου τράβηξα απαλά τη μπλούζα να σε κρατήσω. Γλιστρούσα πάνω στη μπάρα αλλά δε μ’ ένοιαζε. Το βλέμμα σου τα έλεγε όλα.. Σε κοιτούσα καθώς χορεύαμε και ήθελα να έρθεις κοντά να σε φιλήσω.. If you wanna try and save me
And take my heart and take me If you feel you can let go let go…

Την άλλη μέρα το πρωί δεν είχε κοιμηθεί κανείς μας. Ήσουν στον κόσμο σου και για να δικαιολογηθείς λες «Είμαι ερωτευμένος»…

Στο πλοίο κάτσαμε λίγο μαζί στην αρχή και με χάιδευες.. Προς το τέλος του ταξιδιού έκατσες δίπλα μου και εγώ κοιμόμουν στον ώμο σου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Δεν μπορούσα να το ελέγξω.

Καθόμουν δίπλα σου στο αμάξι. Πάλι στην έλεγα. Με κοιτούσες και χαμογελούσες. Συνέχεια.

Δύο μέρες μετά και είχες εξαφανιστεί. Κοιτούσα τις φωτογραφίες και αναπολούσα. Σου έστειλα τελικά εγώ μήνυμα να σε ρωτήσω κάτι άσχετο. Με πήρες τηλέφωνο. Ήθελες να βγούμε. Και γω. Αλλά σου έκανα λίγο τη δύσκολη. Μη γλυκαθείς με τη μία. Τελικά βγήκαμε, αλλά έτυχε να είμαστε με παρέα. Διαπίστωσα τελικά ότι στο πρώτο ραντεβού είναι καλύτερα να παρευρίσκονται κι άλλοι. Την επομένη πήγαμε βόλτα. Αλλά έπρεπε να φύγεις και ήθελες να σηκωθούμε. Σου ζήτησα να κάτσουμε λίγο. Ήθελα κάτι να σου πω. «Συγγνώμη που δε μιλάω πολύ, δεν είμαι συνήθως έτσι. Αλλά… Είναι που μ’ αρέσεις πολύ…» Έκανες ένα χαζό σχολιάκι, ίσα ίσα να σπάσει ο πάγος. Απάντησα, αλλά δεν μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια. Έσκυψες και με φίλησες στο λαιμό. Δεν πατούσα στη γη. Σίγουρα όχι. Μου σήκωσες το κεφάλι και μου ζήτησες να σε κοιτάξω στα μάτια. Ήρθες πολύ κοντά στα χείλη μου, ένιωθα την ανάσα σου. Με βασάνιζες.. Και τότε άρχισες να με φιλάς λίγο λίγο.. Η αγκαλιά σου όμως ήταν αυτή που τα έλεγε όλα..

Σήμερα. Μια εβδομάδα μετά. Έχεις ήδη έρθει κάτω από το σπίτι μου με μια σοκολάτα δύο φορές. Έχεις πάει σινεμά μαζί μου άλλη μία. Έχεις ήδη γνωρίσει τους φίλους μου.. Έχεις ήδη μπει στην καρδιά μου..

Σήμερα. Πανόρμου. Σε μια ταράτσα. Ήχος «Αγάπης φως, της γης ταξίδια…» «Άκου» μου λες, «πέντε λέξεις…»…. «..το καλοκαίρι να μυρίσω..» «μα τέσσερις είναι αυτές…», σου λέω. «πέντε λέξεις, άκου..» ….

….«…μικρό κορίτσι θα σε κλέψω..»……..

Από μένα με αγάπη

Ποδηλάτες,αυτοί οι ξένοι

Στενοχωριέμαι. Και αγανακτώ. Δε γίνεται να ζω σε μια τέτοια χώρα.. Αποφασίζω πως αυτή η χώρα δεν είναι για μένα. Το μόνο που νοιάζει τους Έλληνες είναι πώς θα κλέψουν ο ένας τον άλλον, πώς θα παραβούν τους κανονισμούς, πώς θα καπνίσουν, πώς θα δουλεύουν λιγότερο και θα πληρώνονται περισσότερο και πώς θα πάνε στα μπουζούκια και θα γυρίσουν πίτα 7 η ώρα το πρωί.
Πότε θα καταλάβουν όλοι ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο για τα οποία πρέπει να ανησυχούν; Πιο σημαντικά και πιο ουσιώδη; Όπως το ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει άμεση ανάγκη να πάρει επιτέλους μια ανάσα; Μια ανάσα από τα αυτοκίνητα και τα καυσαέρια, από τη μιζέρια των ανθρώπων της(ευτυχώς,όχι των νέων), από αυτή τη φυλακή που έχουμε κλείσει τους εαυτούς μας και ονομάζεται κίνηση στους δρόμους γεματη από άγχος και ψυχική πίεση.
Εδώ θα ήθελα να μιλήσω γι'αυτό το υπέροχο μεταφορικό μέσο που ονομάζεται ποδήλατο και τη σημασία που έχει για μας και την υγεία μας(ψυχική και σωματική) καθώς και το σημαντικό ρόλο που μπορεί να παίξει στη ζωή μας..
Δε συγκρίνεται η αίσθηση που νιώθεις πάνω στο ποδήλατο, ο αέρας στο πρόσωπο, η ελευθερία. Ξέρεις πως δεν κάνεις κακό στο περιβάλλον και ταυτόχρονα κάνεις καλό στον εαυτό σου!!Τι πιο ωραίο από αυτές τις σκέψεις;
Αποφάσισα να ξεκινήσω να παίρνω το ποδήλατο μόνη ή με παρέα, και το έχω πάρει ήδη δύο φορές. Αυτό που ένιωσα είναι ότι το γλυκό μου ποδηλατάκι είναι παρείσακτο στον κόσμο αυτό. Στο δρόμο φοβόμουν να βγω γιατί ενοχλούνται οι οδηγοί. Στα πεζοδρόμια ενοχλούνται οι πεζοί. Ε, τι θα γίνει επιτέλους με εμας τους ποδηλάτες, θα έχουμε ποτέ θέση σε αυτή την πόλη;;

Σε κάποιες χώρες όπως η Γαλλία και η Ισπανία η προώθηση των ποδηλάτων έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και συνεχίζεται δυναμικά. Σε γωνιές της πόλης ενοικιάζονται ποδήλατα,για τα οποία μπορείς να πληρώσεις συνδρομή για ένα μήνα και να τα παίρνεις στην πόλη. Και το καλό είναι ότι δε χρειάζεται να το αφήσεις στο σημείο από όπου το πήρες, αλλά σε κάποιο άλλο αντίστοιχο! Έτσι βλέπεις μέχρι και ανθρώπους με σακκάκι και γραβάτα πάνω στους δύο πολυαγαπημένους τροχούς!Σκεφτείτε τι ωραία που θα ήταν η Αθηνούλα μας αν αφήναμε όλοι τα αμάξια και κυκλοφορούσαμε με ποδηλατάκια. Και ποσο φιτ θα ήμασταν!!

Οι ποδηλάτες έχουν ενωθεί στην Αθήνα και οργανώνουν εκδηλώσεις για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Μπείτε στο podilates.gr και ακολουθήστε στη μεγάλη ποδηλατοδρομία που θα γίναι το Σάββατο 31/6, καθώς και σε άλλες ποδηλατικές δράσεις!! :) Επίσης συντονιστείτε στον Δίεση και ελάτε στη συναυλία στο Ελληνικό!


Αλλο ένα ενδιαφέρον link εδώ

Η κρίση των 20

Άρης : Δεν είμαι καλά.
Ράνια : Ούτε γω...
Άρης : Τους έχω βαρεθεί όλους και όλα.
Ράνια : Έγω πάλι στενοχωριέμαι πολύ συχνά τελευταία.
Άρης : Θες να τα αφήσουμε όλα και να πάμε να μείνουμε στην Ισπανία;;;!!!

....................

Είναι νωρίς το πρωί. Φρίκη. Άλλες μέρες τέτοια ώρα γυρνάω σπίτι, αλλά σήμερα είπα να σηκωθώ να πάω λίγο σχολή. Είχα να πάω κάτι βδομάδες και άρχισα να έχω τύψεις(λίγες). Τελικά είχα δίκιο που σκέφτηκα να πάω γιατί μόλις μπήκα δεν την αναγνώρισα. Τα πανό των κομμάτων είχαν φύγει και έδειχνε τόσο, μα τόσο άδεια. Δεν ξέρω αν μ'άρεσε καλύτερα πριν ή τώρα. Μπαίνω στην αίθουσα αφού τρώω μία δευτερη φρίκη με την αλλαγή του χώρου και αναρωτιέμαι αν βρέθηκα στο σωστό όροφο. Αδιάφορες φάτσες γύρω μου. Πολλές από αυτές αντιπαθητικές. (Αντιλαμβάνομαι ότι δε γουστάρω και πολύ κόσμο σ'αυτή τη σχολή!). Κόμματα. Μπαίνουν. Μιλάνε μιλάνε μιλάνε... όση ώρα μιλάνε προσπάθω να ακούσω στη φωνή τους τι είναι αυτό που τους κάνει να θέλουν να βρίσκονται μέσα σε μία κομματική παράταξη. Ο καθηγητής καλός, μου κρατάει το ενδιαφέρον μέρχρι το τέλος. Αυτός κάνει ότι μπορεί για να μου αρέσει αυτή η σχολή που ώρες ώρες μου φαίνεται απλά σαν τέσσερις γκριζοι τοίχοι και τον ευχαριστώ για αυτό. Δε φταίει λοιπόν αυτός για το ότι συνεχίζω να βαριέμαι και όσο είμαι μέσα στην αιθουσα σκέφτομαι τη στιγμή που θα βγω έξω." Άδραξε τη μέρα" έλεγε ο Robin Williams στον κύκλο των χαμένων ποιητών και αυτό προσπαθώ κι εγώ να κάνω. Μόνο που αυτή η απίστευτη κίνηση δε μ'αφήνει. Όσο λοιπόν παλεύω μέσα σε λεωφορεία και μετρό δεν σταματώ να σκέφτομαι.

Θα πάω του χρόνου στη σχολή γραφιστικής ή να το αφήσω για μετά τη σχολή; Ή μήπως καλύτερα να πάω στη σχολή σχεδίου μόδας; Ή σχεδίου σκέτο καλύτερα;;; Μεταπτυχιακό να κάνω ή μπα; Κι αν δεν το ακολουθήσω το επάγγελμα τι αν το κάνω; Να έχω ένα χαρτί χρυσοπληρωμένο και λίγες αδιάφορες(για μένα) γνώσεις στο κεφάλι μου και να τις επιδεικνύω; Και πού ξέρεις τι μεταπτυχιακά υπάρχουν!Μπορεί να υπάρχει κάτι που να σαρέσει και να σχετίζεται και με τη σχολή. Να στείλω του χρόνου εκείνο το βιογραφικό που μου ζήτησαν για σταθερή δουλειά ή να το αφήσω για αργότερα; Πότε θα έχω λεφτά να πάρω εκείνο το πανέμορφο κόκκινο βεσπάκι και να μείνω μόνη μου;
Και μετά από τις σκέψεις για το μακρινό μέλλον περνάμε στις σκέψεις για το άμεσο μέλλον!!(ντάξει,όχι και αύριο!αυτες ειναι μετα!!) Πότε να αρχίσω διάβασμα για την εξεταστική; Τι θα κάνω με εκείνη την εργασία που σε 2 βδομάδες την παραδίδω και ακόμα δεν την έχω αρχίσει; Πώς θα προλαβαίνω να γυμνάζομαι κάθε μέρα για να μη γίνει ο κώλος μου σαν πεπόνι και να σταματήσω να έχω την υποψία ότι η κοιλιά μου δεν είναι όσο επίπεδη as it used to be? θα το πάρω το γ....νο το proficiency επιτέλους; Και ποιος ο λογος που έχω λυσσάξει να το πάρω; Σε τι ακριβως θα μου χρειαστεί;(Γιατί στο να μάθω καλύτερα αγγλικά, ξεχάστε το!) Μήπως να αρχίσω να δουλεύω περισσότερο και να κάνω οικονομία; Να κοψω τις εξόδους και να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στο δημιουργικό κομμάτι της ζωής μου;; Για να προσπαθήσω να σκεφτώ..Ποιοί είναι οι αληθινοί μου φίλοι; Και πότε επιτέλους θα ερωτευτώ;;;;;;;;;;

Και (αισίως) πάμε στις σκέψεις του αύριο. Εχω να σηκωθω νωρίς, να κανω την εργασία, να πάω στη δουλειά, να γυρίσω, να διαβάσω, να πάω γυμναστήριο και να περάσω το βράδυ μου με την παρέα του Ντίνου που θα μας βγαλει έξω για τη γιορτή του.

Ίσως και να ήθελα οι σκέψεις μου να ήταν κάπως έτσι : Θα σηκωθώ κατά τις 11 να πάω για μπάνιο(φυσικά θα περάσουν να με πάρουν με το αμάξι,σιγά να μην παιδεύομαι στα λεωφορεία όλη μέρα!) Μετά θαγυρίσω κατά τις 7 το απόγευμα, θα κάτσω να διαβάσω τη lifo με την ησυχία μου, ίσως και να φτιάξω κανένα βραχιολάκι για να χαρώ. Το βράδυ θα έρθουν τα παιδιά από το σπίτι να τους μαγειρέψω(γιατί,ως γνωστόν,μένω μόνη μου!)Δουλειά;Ποιά δουλειά;;;; Το τζόκερ κέρδισα. Μια βόλτα με τη μηχανή δε θα με χάλαγε τώρα. ;)

Όχι, όχι. Δεν παραπονιέμαι. απλά σκέφτομαι ότι δεν είναι τυχαίο που όλοι οι φίλοι μου έχουν τα δικά τους : Ο Άρης τα βαρέθηκε όλα
Η Αγγελική δεν έχει ερωτευτεί ποτέ και θέλει πολύ.
Η Σόφη έχει σχέση και έχει ξεχάσει τον παλιό τσαχπίνικο εαυτό της.
Ο Μανώλης δεν ξέρει τι θα κάνει με τις σπουδές του και γενικά με τη ζωή του.
Όλοι τους έχουν βαρεθεί να κάνουν τα ίδια πράγματα και να πηγαίνουν στα ίδια μέρη.
Η αλήθεια είναι ότι τη μία μου φαίνονται όλα εύκολα και την άλλη δύσκολα.
Τι είναι ελευθερία τελικά; Να δίνεις τον αγώνα σου για να γίνεις ανεξάρτητος ή να έχεις ελέυθερο χρόνο για τον εαυτό σου; Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις ότι θες όποτε το θες ή να είσαι χαρούμενος με όσα έχεις;

.........................

Ε λ ε υ θ ε ρ ί α είναι να ξέρεις ότι ο χρόνος περνάει κι ότι εσύ...έχεις πολλά πολλά ακόμα να κάνεις ! ;)

Πωπωωωω....Πώς πέρασε έτσι ο καιρός...!Σε 20 μέρες γίνομαι 20! (σαν πολλά 20ρια να πέσανε εδώ! ;) )