The insight

"Ζήσε την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία." Τούτη εδώ τη φράση δε θυμάμαι καν πού την άκουσα πρώτη φορά αλλά από τότε την ξανάκουσα ουκ ολίγες φορές. Τόσες φορές που την έχω ακούσει λοιπόν θα έπρεπε να την είχα εμπεδώσει. Η επάναλήψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως λένε-όχι της δικής μου μάλλον. Θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση αυτής της φράσης και της έννοιάς της και ίσως μετά αρχίσω να δικαιολογούμαι.
Ζω. Ζεις. Ζει. Πρόκειται για ρήμα με παρεξηγημένη έννοια, πολυχρησιμοποιημένο και βαρύγδουπο. Φράσεις του τύπου "ζει τη ζωή του στο έπακρο" ή "ζει μια όμορφη ζωή" αν αυτός που τις λέει τις εννοεί είναι απόλυτα σωστές. Το να ζεις σημαίνει να ευχαριστιέσαι αυτό το δώρο που λέγεται ζωή, να έχεις ωραία συναισθήματα και να ευγνωμονείς κάθε μέρα όποιον τελοσπάνυων σου χάρισε αυτό το δώρο, να είσαι ευτυχισμένος που είσαι καλά. Ζήσε λοιπόν. Μην επιβιώνεις απλά. Αλλά ζήσε. Τώρα. Εδώ και τώρα.
Και συνεχίζω στη επόμενη λέξη: "Μέρα". Η μέρα ξεκινάει από το πρωί που θα ξυπνήσεις και τελειώνει τη στιγμή που θα κοιμηθείς-Προσοχη!Μπορει να μην είναι και βράδυ..! Είναι ωραίο να ξυπνάς και η συνείδηση σου να είναι καθαρή. Να μη σε βαραίνει κάτι όταν σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να μην κουβαλάς στο μυαλό σου σκέψεις τύπου "Μα τι κάνω...?" Προσοχή γιατί μαζί με εμάς κάθε πρωί ξυπνάει και η συνείδησή μας(και όχι μόνο η "ζουγκλα" όπως λέει και γνωστή διαφήμιση!), πιο καθαρή και ζωηρή από κάθε άλλη στιγμή της ημέρας, οπότε αν είστε σε δίλημμα για κάποια απόφαση, αν την πάρετε εκείνη τη στιγμή ίσως ξεμπερδέψετε αλλά μπορεί και να το μετανιώσετε. Πάντως για τους σκληροπυρηνικούς δε θα ήταν μια άσχημη λύση, εφόσον μπορούν να υποστούν τις συνέπειες. Μέσα στη μέρα εναλλάσσονται πολλά συναισθήματα. Και αυτή είναι η ομορφιά της. Τι είναι μέρα λοιπόν; Ένας συνδυασμός γεγονότων, συναισθημάτων και σκέψεων...Κλεισμένα στο πλαίσιο περισσοτέρων από έναν χώρους.
Όσο για τη λέξη "τελευταία" θα παραδεχόμασταν ότι τις περισσότερες φορές ή έννοιά της είναι αρνητική. Όπως και εδώ, υπάρχει ένας άμεσος αρνητισμός ο οποίος οδηγεί σε μία έννοια τελικά θετική.
Γιατί το να ζεις κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία σου σημαίνει ότι θα έκανες πράγματα που πραγματικά θες χωρίς καν να σε νοιάζει τι θα γίνει μετά. Σκετείτε λίγο, αν ξέρατε ότι αύριο θα πεθάνετε (χτύπα ξύλο φυσικα!) τι θα κάνατε σημερα? Να δώσω εγώ μερικές ιδέες. -Θα εκφράζατε τα συναισθήματά σας σε κάποιον που σας αρέσει.Θα τον φιλούσατε, ίσως και να κάνατε έρωτα μαζί του. -Θα βρίζατε το αφεντικό σας και θα περνούσατε όλη τη μέρα κάπου όμορφα με αυτούς που αγαπάτε. -Δε θα ασχολιόσασταν με αυτούς που δε συμπαθείτε παρά μόνο με όσους κατά τη γνωμη σας αξιζουν. -Θα χορεύατε, θα κάνατε τρέλες, θα φλερτάρατε, θα τραγουδούσατε, θα κάνατε ότι σας ευχαριστεί. -θα εξωτερικεύατε τη σκέψη σας χωρίς δισταγμό. -Θα χορεύατε στη βροχή, θα τρέχατε μεσα στη μέση του δρόμου, θα παίζατε κρυφτό στο σούπερ μάρκετ(αμέ!). Και τόσα άλλα ακόμα τρελά, που κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα έκανε υπό άλλες συνθήκες.
Από την άλλη το να κάνεις ότι θες χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες μπορεί τελικά να αποδειχθεί επίπονο για σένα και τους άλλους..Αλλά πώς θα ζήσουμε αν δεν αναλάβουμε κινδύνους και αν δε ρισκάρουμε; Και πώς θα γευτούμε σε βαθος τη ζωή αν δεν είμαστε επιλεκτικοί, δεν εμμένουμε στην ουσία και δεν κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε εν τέλει; Όταν η συνείδηση φωνάζει, δεν έχουμε παρά να την ακούσουμε. Και όταν η φωνούλα που έχουμε μέσα μας μας μιλάει, δεν έχουμε παρά να κλείσουμε όλες τις άλλες αισθήσεις και να συγκεντρωθούμε σε αυτή. Και μόνο αυτή. Γιατί τι νόημα έχει απλά να επιβιώνει κανείς; Πρέπει πάνω απ'όλα να ζει.

Είναι τα μάτια σου που κλείνεις και τρομάζω...

Πώς είναι να πληγώνεις έναν άνθρωπο που νοιάζεται τόσο για σένα ένω σε ξέρει τόσο λίγο καιρό..; Το ένιωσα μόλις τώρα. Κοιτάω το σκισμένο μου τζην, αν και ώρα τώρα που έχω γυρίσει από τη δουλειά, κάθομαι στην ίδια θέση που ήμουν όταν το ένιωσα. Δεν μπορώ να το περιγράψω-δεν ξέρω καν αν περιγράφεται. Δεν μπορούσα να μιλήσω, να του εξηγήσω. Γιατι; -Γιατί, πολύ απλά δεν είχα τίποτα για το οποίο θα μπορούσα να εξηγηθώ. Τι να καταλάβει από εξηγήσεις ένας πληγωμένος, ερωτευμέμος άνθρωπος. Ήμουν πολύ χαζη. Τη φωνούλα πάλι την αγνόησα."Μην τον παιδεύεις άλλο..." Έλεγε. "Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα.." Έλεγα εγω.."Περναω τοσο ωραία μαζί του..." Υπήρξαν στιγμές που προσπάθησα να αναγκάσω τον εαυτό μου να τον ερωτευτεί. Παρανοϊκό ε; Θα ήθελα να μπορούσα να το είχα κάνει. Για να μην πληγώσω ακόμα έναν άνθρωπο και να είμαι ευτυχισμένη.

Υποχρεώσεις και δικαιώματα

Μια ηλιαχτίδα πρέπει να γωρίζει πως οι υποχρεώσεις της προς τους ανθρώπους είναι ποικίλες και ποικιλόμορφες...
Πρώτα απ' όλα πρέπει να ξέρει πως αν είναι πολύ δυνατή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να προκαλέσει εγκαύματα, κάποια εκ των οποίων μπορεί να αποδειχθούν αρκετά σοβαρά. Σίγουρα δεν έχει σκοπό να πονέσει κανέναν.
Μια ηλιαχτίδα δεν πρέπει να ξεχνάει πως ανήκει σε ένα ανώτερο δημιούργημα, τον Ήλιο, το οποίο είναι η πηγή της ενέργειάς της. Κάθε της προσπάθεια να ξεφύγει από αυτό μπορεί να αποβεί μοιραία για την ίδια, αλλά και για τους γύρω της οι οποίοι αναζητούν καθημερινά τη ζεστασιά και τη λάμψη της.
Βασικό καθήκον μιας ηλιαχτίδας είναι να μην αναζητά μόνο τα καλά αυτού του κόσμου, αλλά και εκείνα που σκεπάζονται από σκοτάδι με σκοπό να τα αναδείξει με το φως της.
Μια ηλιαχτίδα πρέπει να ρίχνει το φως της παντου-χωρίς εξαιρέσεις.
Μια ηλιαχτίδα πρέπει να είναι πηγή χαράς και ελπίδας. Να ζωντανεύει, να δίνει χρώμα, να ελπίζει, να προσπαθεί. Να μη φοβάται, να παίρνει ρίσκα, να έχει θάρρος και πάνω απ' όλα, να αγαπά..

ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟ 100% ΤΕΛΕΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ από τον Χαρούκι Μουρακάμι

Ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη, σ' ένα στενό δρομάκι στη μοδάτη περιοχή Χαρατζουκου του Τόκιο περνώ δίπλα απ' το 100% τέλειο κορίτσι.

Για να πω την αλήθεια, δεν είναι και τόσο όμορφη. Δεν ξεχωρίζει καθόλου.

Τα ρούχα της δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο. Τα μαλλιά της στο πίσω μέρος του κεφαλιού έχουν χάσει τη φόρμα τους από τον ύπνο. Ούτε είναι και τόσο νέα - θα κοντεύει τα τριάντα, οπότε, για ν' ακριβολογούμε, δεν είναι καν "κορίτσι".

Κι όμως από πενήντα μέτρα μακριά, ξέρω ότι είναι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα. Με το που τη βλέπω, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή μέσα στο στήθος μου και το στόμα μου να ξεραίνεται σαν την έρημο.

Ίσως να 'χεις δικό σου αγαπημένο τύπο κοριτσιού - με λεπτούς αστραγάλους ας πούμε, ή με μεγάλα μάτια, ή με δάχτυλα γεμάτα χάρη ή μπορεί να σε τραβούν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κορίτσια που τρώνε το γεύμα τους χωρίς να βιάζονται. Και 'γω βέβαια έχω τις προτιμήσεις μου. Όταν βρίσκομαι σ' εστιατόριο, μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει το κορίτσι του διπλανού τραπεζιού, επειδή μ' αρέσει το σχήμα της μύτης της.

Όμως, δεν θα 'πρεπε κανείς να προσπαθεί να κατατάξει οπωσδήποτε το δικό του 100% τέλειο κορίτσι σ' έναν προκαθορισμένο τύπο. Για παράδειγμα, όσο κι αν μ' αρέσουν οι ωραίες μύτες, δεν μπορώ να θυμηθώ το σχήμα της δικής της - ούτε καν πρόσεξα τη μύτη της. Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ με βεβαιότητα είναι πως δεν ήταν και καμιά κουκλάρα. Τι αλλόκοτο.

"Χθες στο δρόμο, πέρασα δίπλα απ' το 100% τέλειο κορίτσι"

λέω σε κάποιον.

"Ναι;" λέει. "Όμορφη;"

"Όχι, δεν θα το 'λεγα".

"Τότε; Ο αγαπημένος σου τύπος;"

"Δεν ξερώ. Μάλλον δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα γι' αυτήν -

για το σχήμα των ματιών της η για το μέγεθος του στήθους της".

"Παράξενο".

"Ναι, παράξενο".

"Τέλος πάντων", λέει έχοντας ήδη βαρεθεί, "τι έκανες; Της μίλησες; Την πήρες από πίσω;"

"Μπα. Απλά πέρασα δίπλα της στον δρόμο".

Εγώ πήγαινα ανατολικά, εκείνη δυτικά. Ήταν πράγματι ένα ωραίο πρωινό του Απρίλη.

Μακάρι να μπορούσα να της μιλήσω. Θα μου 'φτανε μισή ώρα: απλά να την ρωτήσω για τον εαυτό της, να της πω για μένα και - αυτό που θα 'θελα πραγματικά να κάνω - να της εξηγήσω για τα μπερδέματα της μοίρας που οδήγησαν στο να περάσουμε ο ένας δίπλα από τον άλλον σ 'ένα στενάκι στο Χαρατζουκου, ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη. Σίγουρα, θα 'ταν μια συνάντηση γεμάτη ζεστασιά, γεμάτη μυστήριο, σαν ένα ρολόι αντίκα που φτιάχτηκε όταν υπήρχε παντού γαληνή στον κόσμο.

Αφού συζητούσαμε, θα τρώγαμε κάπου για μεσημέρι, ίσως να βλέπαμε καμιά ταινία του Γουντυ Αλλεν, και θα περνάγαμε απ' το μπαρ κάποιου ξενοδοχείου για κοκτέιλ. Με λίγη τύχη, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο κρεβάτι.

Μια απ' τις πιθανότητες της ζωής, χτυπά την πόρτα της καρδιάς μου αυτή τη στιγμή.

Τώρα η απόσταση μεταξύ μας είχε μειωθεί στα δεκαπέντε μέτρα.

Πως να την πλησιάσω; Τι να της πω;

"Καλημέρα, δεσποινίς. Θα μπορούσατε να μου διαθέσετε μισή ώρα για λίγη κουβεντούλα;"

Γελοίο. Θ' ακουγόμουν σαν ασφαλιστής.

"Με συγχωρείται, μήπως ξέρετε εάν υπάρχει κάποιο καθαριστήριο που διανυκτερεύει στη γειτονιά;"

Όχι, αυτό είναι εξίσου γελοίο. Δεν κρατάω, βλέπεις και τίποτα ρούχα για καθάρισμα μαζί μου. Ποιος θα 'χαβε κάτι τέτοιο;"

Μπορεί απλά ν' αρκούσε η αλήθεια: "Καλημέρα. Είσαι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι».

Όχι, δεν θα το πίστευε. Ακόμη κι αν το πίστευε, και πάλι, ίσως να μην ήθελε να μου μιλήσει. Λυπάμαι, θα μπορούσε να πει, ίσως να είμαι το 100% τέλειο κορίτσι για σένα, αλλά εσύ δεν είσαι το 100% τέλειο αγόρι για μένα. Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι αν βρισκόμουν σε μια τέτοια κατάσταση, πιθανότατα να γινόμουν κομμάτια. Ποτέ δεν θα συνερχόμουν απ' το σοκ.

Περνάμε μπροστά από ένα ανθοπωλείο. Μια μικρή μάζα ζεστού αέρα αγγίζει το δέρμα μου. Η άσφαλτος είναι υγρή και πιάνω το άρωμα απ' τα τριαντάφυλλα. Δεν τα καταφέρνω να της μιλήσω. Φοράει ένα άσπρο πουλοβερ και στο δεξί της χέρι κρατά έναν ατσαλάκωτο άσπρο φάκελο χωρίς γραμματόσημο. Αυτό είναι λοιπόν: Έχει γράψει γράμμα σε κάποιον, ίσως και να ξενύχτησε γράφοντας το, αν κρίνω απ'το νυσταγμένο βλέμμα της. Ο φάκελος θα μπορούσε να περιέχει όλα τα μυστικά της ζωής της.

Κάνω μερικά βήματα ακόμη και γυρίζω το κεφάλι προς τα πίσω: Χάθηκε στο πλήθος.

Τώρα βέβαια, ξέρω ακριβώς τι έπρεπε να της είχα πει. Θα ήταν, όμως ένας μεγάλος λόγος, παρά πολύ μεγάλος για να μπορέσω να τον εκφωνήσω σωστά. Οι ιδέες που μου 'ρχονται δεν είναι ποτέ ιδιαιτέρα πρακτικές.

Δεν βαριέσαι. Θα ξεκινούσα με το: "Μια φορά κι έναν καιρό" και θα κατέληγα: "Λυπητερή ιστορία, δεν νομίζεις;"

Μια φορά και έναν καιρό, ζούσαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι ήταν δεκαοχτώ και το κορίτσι δεκάξι. Εκείνος δεν ήταν ιδιαιτέρα ωραίος κι εκείνη δεν είχε κάποια ξεχωριστή ομορφιά. Ήταν ένα συνηθισμένο, μοναχικό αγόρι κι ένα συνηθισμένο, μοναχικό κορίτσι, όπως όλα τ' άλλα. Πίστευαν, όμως μ' όλη τους την καρδιά ότι κάπου στον κόσμο ζούσε το 100% τέλειο γι' αυτούς αγόρι και το 100% τέλειο κορίτσι. Ναι, πίστευαν σ' ένα θαύμα. Κι αυτό το θαύμα όντως βρήκε πραγματικό.

Μια μέρα, έτυχε οι δυο τους να συναντηθούν στη γωνιά κάποιου δρόμου.

"Απίστευτο!" είπε εκείνος. "Σ' έψαχνα όλη μου τη ζωή. Ίσως να μην το πιστέψεις, αλλά είσαι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι".

"Κι εσύ", του απάντησε εκείνη, "είσαι για μένα το 100% τέλειο αγόρι, ακριβώς όπως σε φαντάστηκα, με κάθε λεπτομέρεια. Σαν όνειρο μου φαίνεται".

Κάθισαν σ' ένα παγκάκι στο πάρκο, κρατώντας τα χέρια, και διηγούνταν ο ένας στον άλλον την ιστορία της ζωής τους για ώρες ατελείωτες. Δεν ήταν μόνοι πλέον. Είχαν ανακαλύψει, και τους είχε ανακαλύψει, το 100% τέλειο έτερον ήμισυ τους. Τι θαυμάσιο πράγμα να βρίσκεις και να σ' έχει βρει, το 100% τέλειο έτερον ήμισυ σου. Μιλάμε για θαύμα, για ένα θαύμα του σύμπαντος.

Ενώ κάθονταν και μιλούσαν, όμως ένα ίχνος αμφιβολίας ρίζωσε στην καρδιά τους: Είναι σωστό, άραγε, να πραγματοποιούνται τα όνειρα κάποιου τόσο εύκολα;

Κι έτσι, όταν υπήρχε μια στιγμιαία παύση στη συζήτηση τους, το αγόρι είπε στο κορίτσι: "Ας περάσουμε μια δοκιμασία - μια και μοναδική. Αν είμαστε όντως οι 100% τέλειοι αγαπημένοι ο ένας για τον άλλο, τότε κάπου, κάποτε, θα ξανασυναντηθούμε οπωσδήποτε. Κι όταν συμβεί αυτό, θα ξέρουμε ότι είμαστε οι 100% τέλειοι σύντροφοι και θα παντρευτούμε αμέσως, επί τόπου. Τι λες;"

"Ναι", λέει εκείνη, "αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε".

Κι έτσι χώρισαν οι δρόμοι τους, εκείνη να πηγαίνει προς την ανατολή κι εκείνος προς τη δύση.

Όμως, η δοκιμασία που είχαν συμφωνήσει ήταν εντελώς περιττή. Δεν έπρεπε ποτέ να είχαν δεχτεί να την υποστούν, γιατί ήταν πράγματι οι 100% τέλειοι αγαπημένοι κι ήταν θαύμα ευθύς εξαρχής που είχαν συναντηθεί. Όμως, όντας τόσο νέοι, τους ήταν αδύνατο να καταλάβουν. Τα ψυχρά κι αδιάφορα κύματα της μοίρας είχαν βαλθεί να τους πετάξουν δεξιά κι αριστερά, ανελέητα.

Κάποιον χειμώνα, το αγόρι και το κορίτσι κόλλησαν τη φοβερή γρίπη της εποχής και, καθώς πάλευαν μεταξύ ζωής και θανάτου για αρκετές εβδομάδες, έχασαν όλες τις αναμνήσεις τους των προηγουμένων χρόνων. Όταν ξύπνησαν, τα κεφάλια τους ήταν τόσο άδεια όσο ο κουμπαράς του νεαρού D.H.Lawrence.

Όμως, ήταν και οι δυο έξυπνοι, αποφασισμένοι νέοι, και με τις άοκνες προσπάθειες τους κατάφεραν να αποκτήσουν ξανά τη γνώση και την αίσθηση που τους καθιστούσε ικανούς να επιστρέψουν ως πλήρη μέλη στην κοινωνία. Δόξα τω θεώ, έγιναν και πάλι σωστοί πολίτες, που γνώριζαν πως να πάνε απ' τη μια γραμμή του μετρό στην άλλη και ήταν απόλυτα ικανοί να στείλουν κατεπείγον γράμμα στο ταχυδρομείο. Μάλιστα,

βίωσαν και πάλι τον έρωτα, μερικές φορές έως το 75%, ακόμη έως το 85%.

Ο χρόνος πέρασε τρομακτικά γρήγορα και σύντομα το αγόρι έγινε 32 χρονών και το κορίτσι 30.

Ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη, το αγόρι, γυρεύοντας μια κούπα καφέ για να ξεκινήσει την ημέρα του, πήγαινε από τη δύση προς την ανατολή, ενώ το κορίτσι, σκοπεύοντας να στείλει ένα κατεπείγον γράμμα, πήγαινε απ' την ανατολή προς τη δύση, και οι δυο στο ίδιο στενό δρομάκι της περιοχής Χαρατζουκου του Τόκιο. Πέρασε ο ένας δίπλα απ' τον άλλον στη μέση ακριβώς του δρόμου. Η αχνή λάμψη των χαμένων τους αναμνήσεων τρεμόσβησε για μια στιγμή μες στις καρδιές τους. Ένιωσαν την καρδιά τους να χτυπά σαν τρελή. Και κατάλαβαν:

Αυτή είναι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι.

Αυτός είναι για μένα το 100% τέλειο αγόρι.

Μα η λάμψη των αναμνήσεων τους παραήταν αδύναμη, και οι σκέψεις τους δεν είχαν πλέον τη διαύγεια που είχαν πριν από 14 χρόνια. Χωρίς να πουν λέξη, πέρασε ο ένας δίπλα απ' τον άλλο κι εξαφανιστήκαν στο πλήθος. Για πάντα.

Λυπητερή ιστορία, δεν νομίζεις;

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ! Αυτό έπρεπε να της είχα πει.

Ένα διάλειμμα παρακαλώ!!!

Delirium εξεταστικής. Δεν προλαβαίνεις ούτε να...!-που λέει ο λόγος. :) Μαθήματα απο δω, μαθήματα από κει- όπου και να γυρίσω καραδοκεί και από ένα βιβλίο σε συνδυασμό πάντα με σημειώσεις, όλο το πακέτο. Υπομόνη.. λένε όσοι δεν το τραβάνε αυτό και συνεπώς, δεν αντιλαμβάνονται τη δυσκολία της κατάστασης. Μα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ βρε άνθρωποι!! Καλοκαιράκι, έχουν ανοίξει όλα τα φεστιβάλ, συναυλίες παντού, εκδηλώσεις στην Αθήνα (ούτε στη γιορτη της μουσικής δεν πρόλαβα να πάω!) και εσύ μου λες απλά : "ΥΠΟΜΟΝΗ" ;;; Ε, όχι. Αυτό ήταν. Γι' αυτό και την Παρασκευή πήγα Maraveyas Ilegal Παπάγου, έτσι για να ξεσαλώσω λίγο και να μαζέψω (θετική) ενέργεια για τις μέρες που θα'ρθουν. Επίσης, θα ήθελα να ενημερώσω τους απανταχού fans ότι ο Κωστής ετοιμάζει καινούριο cd το οποίο θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο. Την Παρασκευή είχαμε την τιμή να ακούσουμε πρώτοι το νέο του τραγούδι : "Δύο γυναίκες" - κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και το όνομα του άλμπουμ. Ένα δείγμα από το τραγουδάκι :

"Πριν από χρόνια μ'είχε χωρίσει για κάποιον άλλο μ'είχε αφήσει,
μα το μετάνιωσε ποιος ξέρει, ήρθε μου ζήτησε το χέρι.
Ποτέ δεν έσβησε ο έρως, το παραδέχομαι ευθέως,
Μία γυναίκα ήδη έχω, δε θέλω κ άλλη,
Δεν ξέρω αν τ'αντέχω!

Πώς να βολέψω στο ίδιο κρεβάτι δύο γυναίκες με μία βραδιά,
Δύο αγάπες, πωπω τι γινάτι,
Πώς να χωρέσουν σε μία καρδιά!

Πριν από χρόνια μ'είχε χωρίσει για κάποιον άλλο μ'είχε αφήσει,
Θα το μετάνιωσε ποιος ξέρει, ήρθε μου ζήτησε το χέρι.
Μία στον ύπνο, μία στον ξύπνιο, μία στο χάδι, η άλλη στο νάζι
Σε ποια να πω, δεν ξέρω, αντίο,
Πω πω πεθαίνω και για τις δύο!"



Υ.Γ.Και οι Cabaret Balkan καταπληκτικοι!!