Μικρές χαρές No.1

Θυμάμαι ένα μυθιστόρημα που διάβαζα κάποια εποχή... Κάπου έγραφε ότι έχεις ευχαριστηθεί πραγματικά τον έρωτα μόνο αν σου έρθει να κλάψεις μετά τη σεξουαλική πράξη. Δεν ξέρω κατά πόσο το πιστεύω αλλά σίγουρα μου έχει συμβεί, και ήταν ωραία. Το καλύτερο είναι ότι τη στιγμή εκείνη που κλαις δεν ξέρεις για ποιο λόγο συμβαίνει. Κάτι θέλει να βγει από μέσα σου-το καταπίεζες ίσως; Και γιατί μόνο εκείνη τη στιγμή μπορεί να βγει και όχι οποιαδήποτε άλλη; Τι ακριβώς είναι αυτό; 

Άλυτες απορίες που σημασία δεν έχει μάλλον να τις λύσει κανείς, αλλά φτάνει απλά να τις έχει. Γιατί σημασία έχει να ζούμε κι ας μην καταλαβαίνουμε πολλές φορές τι ακριβώς είναι αυτό που κινεί τα νήματα.

Η σκάλα που μιλούσε

Εκείνη η σκάλα στα Πετράλωνα έγραφε : "Είσαι πανέμορφη, τι άλλο να σε νοιάξει; Ο άνθρωπος δε νιώθει, βλέπει, όλα εντάξει;" ...

Τα κορίτσια που δεν είναι απλά κορίτσια

Τα κορίτσια πρέπει να είναι κορίτσια. Ντελικάτα, όμορφα, με τσαχπινιά, θηλυκότητα και τρόπους. Να εμπνέουν τους άντρες, να έχουν τον τρόπο τους να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν, να ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι του φλερτ χωρίς να κομπλάρουν. Να κινούνται στο χώρο σαν αιθέριες υπάρξεις, και με ένα τους λίκνισμα να τραβάνε όλα τα αντρικά βλέμματα. Και ποτέ να μη χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Που σημαίνει : όχι στις περίσσιες εκφράσεις αγάπης προς το αντικείμενο του ενδιαφέροντος και - προς θεού!- αν στραβοπατήσεις, πασαλειφτείς, σου τρέξει λίγη μυξούλα ή ξεχαστεί λίγο μαρουλάκι στο δόντι μπορεί ο υπεργόης να φάει μεγάλη ξενέρα. Πράγματα που σε εκείνον ίσως και να έμοιαζαν χαριτωμένα. 

Τι γίνεται όμως αν είσαι ένα κορίτσι που ξέρει να μιλάει ευθέως, που δεν ξέρει να παίζει και πολύ καλά το παιχνίδι του φλερτ, εξαιτίας της ειλικρίνειας και του αυθορμητισμού που προσπαθούν να σπάσουν εναγωνίως την καταπίεση του υποταγμένου ego στο διαχρονικό παιχνίδι μεταξύ των δύο φύλων;
Δε θέλω να ακούγομαι υπερβολική αλλά μόλις είδα την ταινία Frances Ha, μα την οποία πολλές από εμάς θα μπορούσαν να ταυτιστούν. Και με έβαλε σε σκέψεις. Ένα κορίτσι που χορεύει ενώ τρέχει σε δρόμους γεμάτους περαστικούς, που είναι πάντα ο εαυτός της χωρίς να υποκρίνεται για να αρέσει, που είναι όμορφη χωρίς να διαθέτει σαγηνευτικά θηλυκό ταμπεραμέντο. Τρέχει να βρει ATM στη μέση της νύχτας γιατί είχε υποσχεθεί ότι θα κεράσει, στο τραπέζι του πρώτου ραντεβού, πέφτει, ξανασηκώνεται, γυρίζει με αίματα. Μεθάει, εκφράζεται, τσακώνεται στις τουαλέτες ενός μπαρ με την καλύτερή της φίλη, παίρνει το μπουκάλι βότκα που μόλις είχε παραγγείλει και φεύγει.
Αυτό το κορίτσι θα μπορούσε να τραγουδάει περπατώντας στους δρόμους της πόλης, να διεκδικεί αυτό που θέλει, να μην τη νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι, ούτε τι θα σκεφτεί εκείνος αν δείξει λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον της. Όλες κρύβουμε ένα τέτοιο κορίτσι μέσα μας, άσχετα αν πολλές από εμάς καταπιεζόμαστε να είμαστε πάντα "καθώσπρέπει" και "γυναίκες" με τον τρόπο που μας έχει ορίσει η σύγχρονη κοινωνία να είμαστε.

Νομίζω πως αυτά τα κορίτσια είναι που στο τέλος όλοι εκτιμούν, για την αθώα ειλικρίνεια, τον αυθορμητισμό και την παιδικότητα που όσο και να προσπαθήσουν, δεν μπορεί με τίποτα να ξεκολλήσει από πάνω τους!

Η ζωή των μεγάλων

Τελευταία η ζωή με φέρνει αντιμέτωπη με περίεργες καταστάσεις. Ή μάλλον, καταστάσεις που τις αντιμετωπίζω πρώτη φορά, αφού μάλλον δεν υπάρχουν στο δικό μου κόσμο. Δεν ξέρω τι περίεργο παιχνίδι μου παίζει ή αν το κάνει για το καλό μου. Όπως τα εμβόλια ένα πράγμα. Δηλαδή αν τα ζήσω, θα μπορώ να αντεπεξέλθω στα χειρότερα. Ίσως. Λοιπόν. Κουράστηκα, ήδη. Δηλαδή ποιο το νόημα; Και αν δεν ήθελα εγώ ποτέ να ζήσω αυτά που μου ετοιμάζει; Με το έτσι θέλω σου λέει. Τώρα ήρθε η ώρα να μεγαλώσεις, να ενηλικιωθείς. Δεν έχει "δε θέλω"! Τι είχα πει προχθές; "Τελικά δεν μ' αρέσει η ζωή των μεγάλων." Ε, ναι. Τι είναι τώρα αυτά; Λεφτά για τα πάντα, άνθρωποι που θέλουν το κακό σου, επιθέσεις από παντού και ένας κόσμος που φτιάχτηκε με άξονα τη χρηματική υπεροχή και την αδικία. Όποιος έχει τα λεφτά είναι ο δυνατός. Τέλος. Όποιος έχει θράσος είναι εκείνος που θα στην πει. Έμαθα να μιλάω ειλικρινά και να λέω αυτά που σκέφτομαι. Έμαθα να μην ασχολούμαι με αυτούς που δεν έχουν αξία. Να μη δίνω καμία βαρύτητα σε ότι δε με κάνει να νιώθω ζωντανή. Να δίνω επειδή θέλω, να παίρνω επειδή θέλουν να μου δώσουν. Να πηγαίνω με τη ροή της ζωής- και κόντρα στη ροή των πολλών. Να έχω αξιοπρέπεια, να μη δίνω σημασία στις μικροπρέπειες. Να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Έμαθα να γελάω με φίλους στα στενά των Εξαρχείων και να ερωτεύομαι στις πλαγιές των Πετραλώνων. Δεν έμαθα πολλά από τον κόσμο σας και ούτε θέλω. Και όταν δε μιλάω δεν είναι επειδή δε γνωρίζω. Αλλά επειδή γνωρίζω πότε πρέπει να μιλήσω και πότε να σωπάσω - σε τι αξίζει να δώσω σημασία και σε τι όχι.

Κατηφορίζοντας....

Απόγευμα Σαββάτου στα Πετράλωνα. Κατηφορίζω για πλατεία, παράθυρα ανοιχτά, φωτισμένα σπίτια, μουσικές από το βάθος. Τεντώνομαι, κοιτάζω μέσα, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο. Μια σιλουέτα διακρίνεται αμυδρά. Λίγο πιο κάτω μπορώ να δω μέσα από την ανοιχτή πόρτα. Όμορφες αφίσες, μαύρα κάδρα, φωτάκια στο σαλόνι. Έξω στα σκαλιά κουβέντες με τους γείτονες. Όλοι στα σπίτια, περιμένοντας τη βροχή. Είναι όμορφα το απόγευμα του Σαββάτου.

Μου αρέσει να παρατηρώ γύρω μου πώς αλλάζουν τα χρώματα στις εποχές, πώς ο ίδιος δρόμος (ο δρόμος για το σταθμό) φαίνεται διαφορετικός όταν είναι φθινόπωρο και διαφορετικός όταν είναι καλοκαίρι. Οι τοίχοι των σπιτιών, ανάλογα με το φως της μέρας, αποκτούν άλλη απόχρωση.

Νιώθω σα να είναι κάποια βραδιά του Αυγούστου, που όλοι έχουν τα παράθυρα ανοιχτά και αισθάνεσαι γύρω σου μια ζεστασιά, ότι η ζωή είναι εδώ, οι άνθρωποι είναι κοντά σου, δεν είσαι μόνος.  Τέλος Νοέμβρη κι όμως στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει πια μέχρι το Δεκέμβρη να κυκλοφορούμε με τα ζακετάκια, να καθόμαστε έξω, να έχουμε τα παράθυρα ανοιχτά.

Έβλεπα πρόσφατα ένα ντοκυμαντέρ, για την Αρκτική και τους πάγους που λιώνουν, τη στάθμη της θάλασσας που ανεβαίνει. Σίγουρα ο δρόμος που βαδίζουμε δεν είναι και ο καλύτερος. Σίγουρα θα έρθουν τα πάνω κάτω (αν αυτή εδώ η εποχή που ζούμε δεν είναι παρά μόνο η αρχή). 

Όμως υπάρχει μια γειτονιά που όλα κυλούν γλυκά και ήσυχα, με τις μικρές τους καθημερινές αλλαγές, με τους ανθρώπους να μπλέκονται ο ένας με τον άλλο, με τον κυρ Αντώνη το μανάβη και τον κύριο που έχει το μικρό ραφτάδικο στη γωνία. Πώς τα καταφέρνει αυτή η γειτονιά να σου δίνει πάντα την αίσθηση της σταθερότητας, να στέκεται με υπερηφάνεια απέναντι σε κάθε αλλαγή και να σου μιλά, να σου λέει πως ότι κι αν γίνει εκείνη θα μένει ίδια, σε ότι και να προσπαθήσει να την αλλάξει, δε θα χαριστεί σε κανέναν και τίποτα.