Τα μυστικά που κρατάμε.

Μπορώ να κρατάω μυστικά για μήνες.. για χρόνια. Δε με νοιάζουν τα μυστικά. Όπως και τα ψέμματα που λέω. Δε με νοιάζουν. Γιατί είναι πάντα για καλό σκοπό. Με νοιάζει όμως να μη λέω ψέμματα στον εαυτό μου και να μην κρατάω μυστικά από 'κείνον. Με νοιάζει να κρατάω μυστικά που αξίζουν. Με νοιάζει να υπομένω με την προοπτική ένος ανοιχτού δρόμου χωρίς εμπόδια. Και να περιμένω μόνο με την υπόσχεση του ονείρου. Και το ρίσκο...

Έρωτες&έρωτες

Οι μεγάλες πόλεις είναι σαν τους μεγάλους έρωτες... Τη μία σε στέλνουν στα ουράνια κάνοντας σε να αισθάνεσαι την απόλυτη ευτυχία και την άλλη σε πληγώνουν βαθιά. Τόσο βαθιά που άλλο δεν πάει. Περπατάω στους δρόμους αυτής της πόλης που ποθούσα από τότε που ήμουν μικρή και αντιλαμβάνομαι ότι το μόνο που κάνει τελευταία είναι να με πληγώνει. Όσο και να θέλω να συνεχίζω να βλέπω και να αναζητώ την καλή της πλευρά, τόσο περισσότερες σκοτεινές πλευρές της μου χαρίζει. Πατάω στις βρώμικες πλάκες του πεζοδρομίου και νιώθω σα να πατάω σε αιωρούμενο χαλί. Συνέχεια αυτή η σκέψη που δε μ' αφήνει να ησυχάσω : "Να φύγω επιτέλους από δω". Και την επόμενη στιγμή: "Τι ωραία που είναι εδώ... Πόσο θα μου λείψει αυτό το underground, η αλητεία της Αθήνας. Η χαρά στους βραδινούς δρόμους της." Όταν γνωρίσω όμως κι άλλες πόλεις από αυτή την πλευρά που γνώρισα την Αθήνα, τότε θα καταλάβω αν εκείνη είναι τελικά ο μεγάλος μου έρωτας. Για να βρεις το μεγάλο ερωτά ίσως κάποια στιγμή χρειαστεί να φύγεις μακριά του. Αν και συνήθως το ξέρεις ακόμα κι αν δεν έχεις γνωρίσει άλλους, ότι ναι, εδώ είσαι. Οι εμπειρίες όμως πάντα βοηθούν να εκτιμήσεις πραγματικά το εύρημα σου. Και σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα απ' ότι θα το εκτιμούσες σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Η αλήθεια είναι ότι στους μεγάλους έρωτες δεν μπορείς να συμβιβαστείς. Ή θες να είσαι τέλεια μαζί τους ή αλλιώς φεύγεις. Παίρνεις απόφαση και φεύγεις. Το θέμα είναι ότι πάντα θα σου λείπουν και αυτό θα σε πονάει. Κι αν πιστέψεις κάποια στιγμή ότι πάει, πέρασε, είναι γιατί θα έχεις καταφέρει να το κρύψεις καλά μέσα στην ψυχή σου, να το αποθηκεύσεις στο βάθος του μυαλού σου και στο τέλος αυτό που θα έχεις καταφέρει είναι ποτέ ξανά να μη νιώσεις το ίδιο για κανέναν άλλο. Δύσκολα εξαγνίζεται ο μεγάλος έρωτας που είναι βαθιά κρυμμένος μέσα μας. Γιατί είναι δυνατός και πάντα καταφέρνει να μας νικάει. Ας τον ζήσω λίγο ακόμα και μετά ας φύγω. Τουλάχιστον θα ξέρω ότι τον έζησα σε αυτήν εδώ τη ζωή. Κι ακόμα κι αν τον κουβαλάω πάντα μέσα μου, ίσως να είναι για να μου δείχνει το δρόμο και να μη με αφήσει να χαθώ.

Τάσος Λειβαδίτης Aυτό το αστέρι είναι για όλους μας

V
Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο
νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους
νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.
Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

IV
Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ χοῦμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε
Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.
Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Τι μας έχει μείνει;

Αλήθεια θυμάμαι που μου είχες πει μια μέρα "Πιστεύω πολύ σε σένα. Πιστεύω ότι θα κάνεις κάτι πολύ όμορφο..". Όταν χαιρόμασταν παρέα το ζεστό ήλιο της Αθήνας. Όταν αγαπούσαμε αυτή την πόλη παρέα. Δεν ξέρω τι με έπιασε και σε θυμήθηκα έτσι ξαφνικά. Τι να φταίει άραγε που πια δε χαιρόμαστε τίποτα παρέα; Να είναι που χρόνια τώρα έχεις αφήσει αυτήν την πόλη και μένεις πλέον τόσο μακριά; Είναι ικανά μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα να διαγράψουν μία τόσο όμορφη φιλία; Και αλήθεια, σκέφτομαι πως ίσως να μην πίστεψε ποτέ κανείς από τους δυο μας σε αυτή τη φιλία τελικά..

Τελικά έχω καταλήξει σε ένα πράγμα. Ο έρωτας και η αγάπη δεν έχουν τίποτα κοινό, ενώ ταυτόχρονα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα...
Γιατί ενώ η ανιδιοτελής αγάπη σε ωθεί στο να θες το καλό του Άλλου, ο εγωιστικός έρωτας σε κάνει να τον θες μόνο δικό σου, αδιαφορώντας στιγμιαία για την προσωπική του ευτυχία, ελπίζοντας ότι αυτή δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από σένα...