Όλα τέλεια ΙΙΙ

Μετά από στιγμές αναπόφευκτης σύγκρουσης και εσωτερικής πάλης αποφάσισε να αποχωριστεί το σημείο κάτω από εκείνη την πολυκατοικία που της κρατούσε τόση ώρα συντροφιά και να πάει σπίτι. Τι λέξη κι αυτή : "σπίτι". Ίσως και να μην υπάρχει πιο υποκειμενική λέξη από αυτή. Και την "αγάπη'' ίσως. Για τον καθένα θα μπορούσε να έχει και από μία διαφορετική σημασία. "Σπίτι" είναι αυτό που κοντά του νιώθει κανείς ήρεμα, άνετα, ειρηνικά.. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν προφέρει ποτέ αυτή τη λέξη. Για άλλους ήταν απλά δανεική. Και άλλοι, που ενώ την προφέρουν συνέχεια δεν έχει καμιά πραγματική σημασία γι' αυτούς. Για εκείνη, η πιο δυνατή, η πιο αντιπροσωπευτική έννοια που θα μπορούσε να πάρει η λέξη αυτή είναι αυτό που την έκανε να νιώθει όλον εκείνο τον καιρό. Κάθε μέρα περνούσε το κατώφλι εκείνου του σπιτιού, που για εκείνη ήταν το "σπιτι' της... Κάθε μέρα για όλα αυτά τα χρόνια που την περίμενε εκεί. Πάντα για εκείνη, πάντα κι εκείνη για αυτόν. Μέχρι τη μέρα του δυνατού εκείνου τυφώνα που πήρε το "σπίτι'' μακριά. Όσα προμήνυαν εκείνη τη μέρα δεν ήθελε απλά να τα δει. Την άφησε να περιπλανιέται στους δρόμους μένοντας "δανεικά" από 'δω κι από 'κει, χωρίς την προοπτική να ξαναβρεί ένα "σπίτι".. Δεν την ένοιαζε πια. Έτσι κι αλλιώς.
Έβγαλε τις μαύρες γόβες και ξάπλωσε... Συνειδητοποίησε ότι ήταν πολύ ωραία ντυμένη, ίσως λίγο περισσότερο από το επιθυμητό για το σκόπο της μέρας. Είχε προνοήσει: μαύρα παπούτσια, μαύρο φόρεμα. Αν και δε χρειάστηκε. Τα μόνα σημάδια που μπορούσε ακόμα να δει ήταν εκείνα που είχαν αφήσει οι πληγές της. Κι έτσι, όπως ήταν ξαπλωμένη, σκέφτηκε τον Αριστοτέλη, που διάβασε πρόσφατα.. Έλεγε ότι "Ο έρωτας δεν είναι παρά μια υπερβολική φιλία".. Μόνο εκείνη κι ο Αριστοτέλης μάλλον μοιράζονταν αυτή την άποψη. Μια υπερβολική φιλία, που καμιά φορά οδηγεί σε υπερβολικές πράξεις. Της άρεσε αυτή η εκδοχή ακόμα περισσότερο. Είπε και κάτι άλλο ο Αριστοτέλης όμως. "Όταν κάποιος ενεργεί εν βρασμώ ψυχής δε φταίει αυτός-αλλά εκείνος που τον οδήγησε στο σημείο αυτό".Κι αυτό της άρεσε...

Όλα τέλεια ΙΙ

Όσο εκείνη προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει ζωή της πίσω δεν μπορούσε να εμποδίσει το συναίσθημα της λήθης της νέας ζωής της και της επιστροφής στα περασμένα. Και όσο και να προσπαθούσε να το εμποδίσει υπήρχε κάτι που δεν την άφηνε. Είχε παγιδευτεί σε ένα δίχτυ που εκείνη άφησε να την τυλίξει χωρίς να προβάλλει καμία αντίσταση. Η ζωή της έμοιαζε πλέον με μια κουκκίδα σε ένα χάρτη του οποίου κανένα μονοπάτι δε γνώριζε. Η θέλησή της ήταν ένα σύννεφο πάνω από αυτό το χάρτη που όλο και έφευγε πιο μακριά. Της είχε πάρει τη ζωή ολόκληρη, αυτό είχε κάνει. Και τώρα εκείνη γύρευε να βρει εξηγήσεις. Αλλά τι να εξηγήσει κανείς σε ένα θολό απομεινάρι του ίδιου του εαυτού του;
Ακουμπισμένη ακόμα εκεί, με την πλάτη στον τοίχο έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να φέρνει στο μυαλό της όλα όσα μπορούσε να θυμηθεί από την ως τώρα ζωή της. Αυτό όμως που στην πραγματικότητα της ερχόταν στο μυαλό ήταν ένα παζλ από αποσμάτα συγκεκριμένων καταστάεων που είχε ζήσει. Δεν ήθελε αυτό και ένιωθε ότι έλεγε ψέμματα στον εαυτό της, αλλά δεν μπορέσει να τον αποτρέψει κι όλας από το να κάνει εκείνες τις σκέψεις εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.
Και τότε ήταν που, για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε πραγματικά θυμωμένη. Θυμωμένη που καθόταν εκεί τόση ώρα απλά και μόνο για να σκεφτεί, θυμωμένη που οι σκέψεις της ήταν τόσο κενές, θυμωμένη που ο τοίχος αυτός στεκόταν τόση ώρα πίσω της κρατώντας της αντίσταση, θυμωμένη..που είχε νιώσει τόσο αργά αυτό το θυμό...

Όλα τέλεια...

Αυτό ήταν. Ο φόνος είχε πια γίνει. Και εκείνη καθόταν με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο της πολυκατοικίας, σε εκείνο τον έρημο δρόμο με το πρόσωπό της στο σκοτάδι. Απέναντι, μέσα από ένα φωτισμένο παράθυρο κάποιος προσπαθούσε να δει τι γινόταν έξω.. Λίγα μέτρα πιο δίπλα οι περαστικοί. Φαίνονταν ατάραχοι.. Απ’ ότι φαίνεται ο μόνος που είχε ακούσει κάτι ήταν ο άνθρωπος στο απέναντι μπαλκόνι, αλλά τώρα κι εκείνος δεν έδειχνε σημάδια ανησυχίας, καθώς ντυνόταν προσηλωμένος στον καθρέφτη- πιθανότατα για κάποια βραδινή έξοδο.

Όταν σιγουρεύτηκε ότι οι συνθήκες το επέτρεπαν, ότι δεν ήταν κάποιος εκεί γύρω να τη δει και ο δρόμος είχε αδειάσει από αυτοκίνητα, αποφάσισε να βγει από την κρυψώνα της. Η καρδιά της είχε επανέλθει τώρα στο φυσιολογικό της ρυθμό και η ένταση στο πρόσωπό της είχε μετατραπεί σε μια γλυκιά ηρεμία. Το περπάτημά της σίγουρο και αργό, το ανεπαίσθητό λίκνισμα του σώματος της έκανε τα μακριά, μαύρα μαλλιά της να κουνιούνται, μία δεξιά, μία αριστερά. Αν την έβλεπες θα νόμιζες πως μόλις είχε βγει από την αίθουσα κάποιου συνοικιακού κινηματογράφου όπου είχε παρακολουθήσει άλλη μια ταινία με happy end- όχι αναγκαστικά χολιγουντιανή. Δεν φαινόταν άτομο που ενοχλείται εύκολα, αντιθέτως εξέπεμπε μια λάμψη σιγουριάς και αισιοδοξίας. Το πρόσωπό της δεν ήταν ούτε αγγελικό, ούτε και άγριο. Πάντα της έλεγαν ότι έχει κάτι περίεργο πάνω της, αλλά εκείνη πάντα το αρνιόταν. Κατά βάθος το ήξερε. Απλά δεν ήξερε τι ήταν αυτό.

Δεν ένιωθε ενοχές, ούτε και θλίψη. Χαρούμενη δεν ήταν σίγουρα, ούτε ευτυχισμένη. Αυτά ήταν συναισθήματα που είχε νιώσει ελάχιστες φορές στη ζωή της. Καθώς περπατούσε ένα χαμόγελο ικανοποίησης διέγραψε το πρόσωπό της. Αόρατο για έναν απλό περαστικό αλλά τόσο φανερό σε εκείνη! Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο. Πολύ πιο εύκολο απ’ ότι το είχε φανταστεί. Μόνο που της πήρε λίγο παραπάνω χρόνο. Ήθελε όμως να είναι όλα τέλεια. Όπως εκείνη τα είχε σχεδιάσει. Μέσα στο σχέδιο της βέβαια είχε αφήσει και τον αυθορμητισμό της να βοηθήσει λιγάκι. Μα έτσι ήταν από μικρή. Πάντα σχεδίαζε κάτι από πριν αλλά τελευταία στιγμή το έκανε όπως ήθελε εκείνη, τη συγκεκριμένη στιγμή. Για εκείνη αυτή ήταν η τελειότητα που ζητούσε. Και έτσι όλα ήταν τέλεια.

(συνεχίζεται...)