Καλοκαιράκι με φίλινγκ

Παρέα με το Αλεξανδρινό μου, έχω αράξει στο μπαλκονάκι που βλέπει μια μυτούλα από το λόφο του Φιλοπάππου και το πράσινο που τόσο όμορφα έχει εξαπλωθεί σε αυτόν το μικρό πεζόδρομο των Πετραλώνων. Πάλι καλά, το λαπτοπάκι μου χωράει ίσα ίσα στο περβάζι, και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό. Με μια playlist από το kasetophono να παίζει και συγκεκριμένα, είπα να βάλω σήμερα τα 'θερινά μπαλκόνια', έτσι για να μπω στο κλίμα. Ακόμα και τώρα, 2 το βράδυ αυτή η γειτονίτσα είναι γεμάτη ζωή. Τα τζιτζικάκια παρτάρουν, τα γατάκια φωνάζουν και ανθρωπάκια(!) τα λένε ψιθυριστά.
Νομίζω δεν υπήρξε άλλη στιγμή που να έχω χαρεί τόσο αυτό το μέρος. Και πιστεύω ότι αυτή είναι μόνο η αρχή.
Μια καλή ώρα για να σκεφτείς, αλλά και ταυτόχρονα μια πολύ καλή ώρα για να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Πρώτη φορά καλοκαίρι στην Αθήνα νιώθω ότι το ζω και το χαίρομαι αληθινά και πραγματικά νιώθω τόσο καλά. Νταξει, όχι ότι θα με χάλαγε να ήμουν σε μια παραλία από το πρωί ως το βράδυ, αλλά όταν έχεις κάτι ξεζούμισε όλα τα θετικά του μέχρι να βαρεθείς. Το ιδανικό βέβαια είναι να μη βαρεθείς. Και εγώ δεν έχω βαρεθεί ακόμα!
Βλέπω κάθε μέρα το γάτο να κάθεται και να αράζει, τη μια στο περβάζι, την άλλη στο μπαλκόνι και σκέφτομαι ότι αυτός την απολαμβάνει τη ζωή του χωρίς να σκέφτεται τα περεταίρω. Τον βλέπω και ξέρω ότι νιώθει καλά εδώ μαζί μου, στη γειτονιά. Είναι η φάση του, όπως και να το κάνεις. Αλητείες, φαϊ και ύπνος. C'est la vie. A, και φυσικά, χάδια και χουρχουρίσματα, που το καλοκαίρι λιγοστεύουν γιατί γινόμαστε ανεξάρτητοι βλέπεις. Το χειμώνα να σε δω μικρέ. Τον περσινό τον έβγαλες το μισό στα πόδια μου και να σου αγκαλιές και παρακάλια.
Για το Αλεξανδρινό μου ανησυχούσα λίγο, νομίζω ότι δεν είναι απλά ένα φυτό για μένα. Το έχω αναγάγει σε κάτι άλλο-τι, δεν ξέρω. Αν σκεφτείς ότι τελευταία όπου μετακινούμαι μέσα στο σπίτι, το παίρνω μαζί. Άλλη θέση έχει το πρωί, άλλη το βράδυ. Αναλόγως πού βρίσκεται το φως και η δροσιά. Ο γάτος μόνο την πρώτη μέρα που ήρθαμε σε αυτό το σπίτι γκρίνιαζε ασύστολα. Μετά, του άρεσε κι όλας. Το Αλεξανδρινάκι όμως δεν έχει φωνή να γκρινιάξει, και γι' αυτό ανησυχώ. Μήπως δεν έχω βρει ακόμα την κατάλληλη θέση γι' αυτό.
Σ' αυτό το σπίτι νιώθω σα να είμαι διακοπές. Ίσως γι' αυτό να νιώθω καλά το καλοκαιράκι εδώ. Μεγάλη υπόθεση να νιώθεις καλά κάπου. Να μπορείς να πεις, "Ναι ρε φίλε, εδώ είναι το σπίτι μου". Καμιά φορά, αυτές οι βραδιές δε θέλω να τελειώσουν ποτέ. Ή μάλλον να παγώνει ο χρόνος για λίγο, μόνο το βράδυ. Να μην περνάει η ώρα τόσο γρήγορα και να πρέπει να πάω για ύπνο!

Τα κορίτσια που δεν είναι απλά κορίτσια

Τα κορίτσια πρέπει να είναι κορίτσια. Ντελικάτα, όμορφα, με τσαχπινιά, θηλυκότητα και τρόπους. Να εμπνέουν τους άντρες, να έχουν τον τρόπο τους να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν, να ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι του φλερτ χωρίς να κομπλάρουν. Να κινούνται στο χώρο σαν αιθέριες υπάρξεις, και με ένα τους λίκνισμα να τραβάνε όλα τα αντρικά βλέμματα. Και ποτέ να μη χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Που σημαίνει : όχι στις περίσσιες εκφράσεις αγάπης προς το αντικείμενο του ενδιαφέροντος και - προς θεού!- αν στραβοπατήσεις, πασαλειφτείς, σου τρέξει λίγη μυξούλα ή ξεχαστεί λίγο μαρουλάκι στο δόντι μπορεί ο υπεργόης να φάει μεγάλη ξενέρα. Πράγματα που σε εκείνον ίσως και να έμοιαζαν χαριτωμένα. 

Τι γίνεται όμως αν είσαι ένα κορίτσι που ξέρει να μιλάει ευθέως, που δεν ξέρει να παίζει και πολύ καλά το παιχνίδι του φλερτ, εξαιτίας της ειλικρίνειας και του αυθορμητισμού που προσπαθούν να σπάσουν εναγωνίως την καταπίεση του υποταγμένου ego στο διαχρονικό παιχνίδι μεταξύ των δύο φύλων;
Δε θέλω να ακούγομαι υπερβολική αλλά μόλις είδα την ταινία Frances Ha, μα την οποία πολλές από εμάς θα μπορούσαν να ταυτιστούν. Και με έβαλε σε σκέψεις. Ένα κορίτσι που χορεύει ενώ τρέχει σε δρόμους γεμάτους περαστικούς, που είναι πάντα ο εαυτός της χωρίς να υποκρίνεται για να αρέσει, που είναι όμορφη χωρίς να διαθέτει σαγηνευτικά θηλυκό ταμπεραμέντο. Τρέχει να βρει ATM στη μέση της νύχτας γιατί είχε υποσχεθεί ότι θα κεράσει, στο τραπέζι του πρώτου ραντεβού, πέφτει, ξανασηκώνεται, γυρίζει με αίματα. Μεθάει, εκφράζεται, τσακώνεται στις τουαλέτες ενός μπαρ με την καλύτερή της φίλη, παίρνει το μπουκάλι βότκα που μόλις είχε παραγγείλει και φεύγει.
Αυτό το κορίτσι θα μπορούσε να τραγουδάει περπατώντας στους δρόμους της πόλης, να διεκδικεί αυτό που θέλει, να μην τη νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι, ούτε τι θα σκεφτεί εκείνος αν δείξει λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον της. Όλες κρύβουμε ένα τέτοιο κορίτσι μέσα μας, άσχετα αν πολλές από εμάς καταπιεζόμαστε να είμαστε πάντα "καθώσπρέπει" και "γυναίκες" με τον τρόπο που μας έχει ορίσει η σύγχρονη κοινωνία να είμαστε.

Νομίζω πως αυτά τα κορίτσια είναι που στο τέλος όλοι εκτιμούν, για την αθώα ειλικρίνεια, τον αυθορμητισμό και την παιδικότητα που όσο και να προσπαθήσουν, δεν μπορεί με τίποτα να ξεκολλήσει από πάνω τους!

Η ζωή των μεγάλων

Τελευταία η ζωή με φέρνει αντιμέτωπη με περίεργες καταστάσεις. Ή μάλλον, καταστάσεις που τις αντιμετωπίζω πρώτη φορά, αφού μάλλον δεν υπάρχουν στο δικό μου κόσμο. Δεν ξέρω τι περίεργο παιχνίδι μου παίζει ή αν το κάνει για το καλό μου. Όπως τα εμβόλια ένα πράγμα. Δηλαδή αν τα ζήσω, θα μπορώ να αντεπεξέλθω στα χειρότερα. Ίσως. Λοιπόν. Κουράστηκα, ήδη. Δηλαδή ποιο το νόημα; Και αν δεν ήθελα εγώ ποτέ να ζήσω αυτά που μου ετοιμάζει; Με το έτσι θέλω σου λέει. Τώρα ήρθε η ώρα να μεγαλώσεις, να ενηλικιωθείς. Δεν έχει "δε θέλω"! Τι είχα πει προχθές; "Τελικά δεν μ' αρέσει η ζωή των μεγάλων." Ε, ναι. Τι είναι τώρα αυτά; Λεφτά για τα πάντα, άνθρωποι που θέλουν το κακό σου, επιθέσεις από παντού και ένας κόσμος που φτιάχτηκε με άξονα τη χρηματική υπεροχή και την αδικία. Όποιος έχει τα λεφτά είναι ο δυνατός. Τέλος. Όποιος έχει θράσος είναι εκείνος που θα στην πει. Έμαθα να μιλάω ειλικρινά και να λέω αυτά που σκέφτομαι. Έμαθα να μην ασχολούμαι με αυτούς που δεν έχουν αξία. Να μη δίνω καμία βαρύτητα σε ότι δε με κάνει να νιώθω ζωντανή. Να δίνω επειδή θέλω, να παίρνω επειδή θέλουν να μου δώσουν. Να πηγαίνω με τη ροή της ζωής- και κόντρα στη ροή των πολλών. Να έχω αξιοπρέπεια, να μη δίνω σημασία στις μικροπρέπειες. Να προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Έμαθα να γελάω με φίλους στα στενά των Εξαρχείων και να ερωτεύομαι στις πλαγιές των Πετραλώνων. Δεν έμαθα πολλά από τον κόσμο σας και ούτε θέλω. Και όταν δε μιλάω δεν είναι επειδή δε γνωρίζω. Αλλά επειδή γνωρίζω πότε πρέπει να μιλήσω και πότε να σωπάσω - σε τι αξίζει να δώσω σημασία και σε τι όχι.

Κατηφορίζοντας....

Απόγευμα Σαββάτου στα Πετράλωνα. Κατηφορίζω για πλατεία, παράθυρα ανοιχτά, φωτισμένα σπίτια, μουσικές από το βάθος. Τεντώνομαι, κοιτάζω μέσα, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο. Μια σιλουέτα διακρίνεται αμυδρά. Λίγο πιο κάτω μπορώ να δω μέσα από την ανοιχτή πόρτα. Όμορφες αφίσες, μαύρα κάδρα, φωτάκια στο σαλόνι. Έξω στα σκαλιά κουβέντες με τους γείτονες. Όλοι στα σπίτια, περιμένοντας τη βροχή. Είναι όμορφα το απόγευμα του Σαββάτου.

Μου αρέσει να παρατηρώ γύρω μου πώς αλλάζουν τα χρώματα στις εποχές, πώς ο ίδιος δρόμος (ο δρόμος για το σταθμό) φαίνεται διαφορετικός όταν είναι φθινόπωρο και διαφορετικός όταν είναι καλοκαίρι. Οι τοίχοι των σπιτιών, ανάλογα με το φως της μέρας, αποκτούν άλλη απόχρωση.

Νιώθω σα να είναι κάποια βραδιά του Αυγούστου, που όλοι έχουν τα παράθυρα ανοιχτά και αισθάνεσαι γύρω σου μια ζεστασιά, ότι η ζωή είναι εδώ, οι άνθρωποι είναι κοντά σου, δεν είσαι μόνος.  Τέλος Νοέμβρη κι όμως στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει πια μέχρι το Δεκέμβρη να κυκλοφορούμε με τα ζακετάκια, να καθόμαστε έξω, να έχουμε τα παράθυρα ανοιχτά.

Έβλεπα πρόσφατα ένα ντοκυμαντέρ, για την Αρκτική και τους πάγους που λιώνουν, τη στάθμη της θάλασσας που ανεβαίνει. Σίγουρα ο δρόμος που βαδίζουμε δεν είναι και ο καλύτερος. Σίγουρα θα έρθουν τα πάνω κάτω (αν αυτή εδώ η εποχή που ζούμε δεν είναι παρά μόνο η αρχή). 

Όμως υπάρχει μια γειτονιά που όλα κυλούν γλυκά και ήσυχα, με τις μικρές τους καθημερινές αλλαγές, με τους ανθρώπους να μπλέκονται ο ένας με τον άλλο, με τον κυρ Αντώνη το μανάβη και τον κύριο που έχει το μικρό ραφτάδικο στη γωνία. Πώς τα καταφέρνει αυτή η γειτονιά να σου δίνει πάντα την αίσθηση της σταθερότητας, να στέκεται με υπερηφάνεια απέναντι σε κάθε αλλαγή και να σου μιλά, να σου λέει πως ότι κι αν γίνει εκείνη θα μένει ίδια, σε ότι και να προσπαθήσει να την αλλάξει, δε θα χαριστεί σε κανέναν και τίποτα. 

Όλα τα πρωινά του κόσμου

΄Ολα τα πρωινά του κόσμου μου

Είσαι

Και η ζωή

Και η αγάπη

Όμως ξέρεις, 

Όταν οι άνθρωποι είναι "μεγάλοι"

Έχουν ανάγκη από μεγάλα πράγματα

Για να συνεχίσουν

Να πορεύονται

Έχουν ανάγκη να μην τους σταματάει

Τίποτα και κανείς

Αντίθετα με τους μικροπρεπείς

Που η μόνη τους αληθινή ανάγκη

Είναι να σταματούν τους άλλους

Γιατί εκείνοι,

Όταν έπρεπε να προχωρήσουν

Δείλιασαν·

Και την εκδίκηση 

Που κρατούν για τον εαυτό τους

Τη ρίχνουν στους άλλους

Ακριβώς γιατί είναι πολύ μικροί

Για να κατανοήσουν τι θα πει

"σεβασμός", "σθένος", "δύναμη"

Κοιτώντας εκείνους,

Τους μεγάλους

Από χαμηλά

Και μην μπορώντας να κάνουν κάτι άλλο

Για να τους φτάσουν·

Παρά μόνο με το βλέμμα

Και τα λόγια

Γιατί ξέρουν

Ότι το βλέμμα μπορείς να το αποστρέψεις

Όσο όμως και να κλείνεις τ' αυτιά σου

Εκείνοι θα φωνάζουν

Όλο και πιο δυνατά

Και εσύ,

Ένας γίγαντας

Από εκείνους τους "μεγάλους"

Ένα καράβι ταξιδιάρικο

Να παλεύεις 

Με τη μεγαλοπρέπεια της φύσης σου

Με τη μικρότητα του κόσμου

Και με εκείνους τους "μικρούς"

Που σε θέλουν κοντά τους

Και σε τραβούν συνεχώς

Απλά και μόνο για να θρέψουν το εγώ τους

Και να πουν·

"Να, τον βλέπεις εκέινον εκεί;

Εγώ τον έφερα εδώ"

Και να νιώσουν για λίγο κι εκείνοι

"Μεγάλοι"

Που έκαναν έναν "μεγάλο"

"Μικρό"

Σα να ήταν αυτό 

Το πιο αξιέπαινο πράγμα στον κόσμο.

Τάσος Λειβαδίτης Aυτό το αστέρι είναι για όλους μας

V
Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο
νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους
νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.
Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

IV
Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ χοῦμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε
Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.
Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Τι μας έχει μείνει;

Αλήθεια θυμάμαι που μου είχες πει μια μέρα "Πιστεύω πολύ σε σένα. Πιστεύω ότι θα κάνεις κάτι πολύ όμορφο..". Όταν χαιρόμασταν παρέα το ζεστό ήλιο της Αθήνας. Όταν αγαπούσαμε αυτή την πόλη παρέα. Δεν ξέρω τι με έπιασε και σε θυμήθηκα έτσι ξαφνικά. Τι να φταίει άραγε που πια δε χαιρόμαστε τίποτα παρέα; Να είναι που χρόνια τώρα έχεις αφήσει αυτήν την πόλη και μένεις πλέον τόσο μακριά; Είναι ικανά μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα να διαγράψουν μία τόσο όμορφη φιλία; Και αλήθεια, σκέφτομαι πως ίσως να μην πίστεψε ποτέ κανείς από τους δυο μας σε αυτή τη φιλία τελικά..

Τελικά έχω καταλήξει σε ένα πράγμα. Ο έρωτας και η αγάπη δεν έχουν τίποτα κοινό, ενώ ταυτόχρονα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα...
Γιατί ενώ η ανιδιοτελής αγάπη σε ωθεί στο να θες το καλό του Άλλου, ο εγωιστικός έρωτας σε κάνει να τον θες μόνο δικό σου, αδιαφορώντας στιγμιαία για την προσωπική του ευτυχία, ελπίζοντας ότι αυτή δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από σένα...

Τι αξίζει στον καθένα?
Πόσο μπορεί να αντέξει?
Μέχρι πού μπορεί να δει?

Μπήκα στην τελική ευθεία.Τελικά.

Όλα Τέλεια IV

Με Αριστετέλη είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ, κάποιος άλλος όμως την ξύπνησε με ένα τηλεφώνημα. "Έλα, είσαι εκεί; Τα 'μαθες; Πρέπει να κρατήσεις την ψυχραιμία σου.. Ο Χ. Τον δολοφόνησαν χθες το βράδυ. Το έχει και πρωτοσάλιδο η Ε. " Έκλεισε απότομα το ακουστικό και σήκωσε τα μάτια της στον καθρέφτη απέναντί της που την κοίταζε. Άδειο βλέμμα, άδειος και ο καθρέφτης. Έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω της και βγήκε τρέχοντας από το σπίτι. Στο πρώτο περίπτερο που βρήκε την Ε. σταμάτησε. 'Η πιο τέλεια σχεδιασμένη δολοφονία των τελευταίων ετών.' , με μεγάλα μαύρα γράμματα. Δίστασε στην αρχή, αλλά τελικά την πήρε. Άρχισε να διαβάζει βιαστικά το άρθρο. Τι είχαν γράψει λοιπόν γι' αυτή και την αποτρόπαιη-σύμφωνα πάντα με εκείνους- πράξη της; 'Το πτώμα βρέθηκε ακριβώς μία ώρα μετά το φόνο, στη 1:00 της επομένης στο σπίτι του... Δεν υπηρχε σημάδι αίματος πουθενά ούτε και σημαδια στο σώμα του... Τα δακτυλικά αποτυπώματα είχαν εξαφανιστεί, καθώς και οποιουδήποτε άλλου είδους στοιχείο... Οι αστυνομικοί που ερευνούν την υπόθεση εικάζουν ότι μπορεί να δηλητηριάστηκε, αν και καμία ξένη ουσία δε βρέθηκε στο αίμα.' Έκλεισε την εφημερίδα και προχώρησε προς τη γέφυρα. Ακουμπισμένη με τους αγκώνες έμεινε να κοιτάει κάτω. Εκεί υπήρχε ποτάμι κάποτε. Θυμάται όταν ήταν μικρή το νερό να τρέχει χείμαρρος. Μα κάποτε όλα ήταν διαφορετικά. Και τα συναισθήματά της, χείμαρρος που είχε στερέψει...

Απορίες

Τη μία λέω ότι όλα είναι εύκολα αρκεί να μην παίρνουμε τη ζωή πολύ σοβαρά.
Και εκεί που πάω να το πιστέψω....
Αναθεωρώ.
Και λέω "γιατί όλα να είναι τόοοσο δύσκολα σ'αυτή τη ζωή"???
Ε, τώρα πείτε μου.
Είμαι παιδί εγώ?Εεε?Είμαι?

Πριγκίπισσα...

Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια αραδιασμένα πάνω στο σύννεφο που μ'άφησες να ζω
Απ'όλα όμως έχω διαλέξει μόνο ένα, το όνειρο απ'όλα πιο γλυκό
Σαν την ωραία που για πάντα κοιμωμένη κι εγώ η πριγκίπισσα ενός παραμυθιού
Που τον πρίγκιπα για πάντα θα προσμένει με ένα αστερι περασμένο στο λαιμό
Είναι το σύννεφο που ακόμα με κρατάει, είναι η συνήθεια γα τον ύπνο το γλύκο
Μα όταν τα όνειρα κάποια στιγμή τελειώσουν θα μείνει το ένα και μοναδικό
Το σύννεφο για πάντα θα διαλύσει και σένα θα καλέσει προς τα 'δω
Στα χέρια σου μια στιγμή να με κρατήσεις και τότε αιώνια εγώ ας κοιμηθώ...

Σκέψεις καλοκαιριού

Όπως βγαίνεις για το κατάστρωμα, στο τελευταίο επίπεδο του πλοίου, θα με δεις. Κάθομαι σε ένα παγκάκι από εκείνα τα άσπρα που έχουν τα πλοία στερεωμένα πάνω στο ξύλινο (συνήθως μεταλλικό) δάπεδο. Είναι περίεργο με τι μανία φυσάει τα μαλλιά μου ο αέρας, λες και θέλει να τα πάρει μαζί του. Δε μ’ ενοχλεί - ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που μ’ αρέσει τόσο αυτό το σημείο στα πλοία. Το βιβλίο κινδυνεύει να φύγει από τα χέρια μου ανά πάσα στιγμή, αλλά δε με απασχολεί αυτό. Έχω απορροφηθεί τόσο από την ιστορία που ο τρόπος που το κρατάω φανερώνει μια σχέση γεμάτη πάθος μεταξύ μας..

Το βλέμμα μου παραμένει σταθερό, κοιτάω πάντα το βιβλίο, ρίχνοντας που και που ματιές στη θάλασσα, για να θυμάμαι ότι η στιγμή είναι ειδυλλιακή.. Εγώ, το βιβλίο, ο αέρας και η θάλασσα.. Δύο στοιχεία της φύσης κρατούν παρέα σε δύο ανήσυχα πνεύματα-εξίσου ανήσυχα με αυτά. Παρατηρώ ότι το μέρος όπου επέλεξα να περάσω το υπόλοιπο του ταξιδιού μου είναι το μόνο που έχει ίσκιο σε όλο το κατάστρωμα. Καθώς γυρνάω να κοιτάξω αν είναι κανείς εκεί γύρω, το βλέμμα μου πέφτει πάνω σε μια ανθρώπινη μορφή.

Δεν τον είχα προσέξει τόση ώρα. Πρέπει να είναι εδώ και ώρα δίπλα μου στο παγκάκι. Δεν ξέρω αν έψαχνε τον ίσκιο ή απλά συντροφιά. Σκέφτομαι ότι θα μου χαλάσει την ιδανική στιγμή, αλλά επειδή δε θέλω να πω τον εαυτό μου «αντικοινωνικό» προσπαθώ να βρω έναν έξυπνο τρόπο να αρχίσω τη συζήτηση. Με προλαβαίνει εκείνος-πάλι καλα..

-Δε ζαλίζεσαι τόση ώρα καθισμένη εδώ μες στον ήλιο; Συγγνώμη κι όλας, δεν ήθελα να σε ενοχλήσω..

«Τότε γιατί το κάνεις;», σκέφτομαι..

-Το καλοκαίρι με ζαλίζει έτσι κι αλλιώς.. Δε με ενοχλεί οποιουδήποτε άλλου είδους ζαλάδα λοιπόν.

-Ναι.. Το καλοκαίρι έχει αυτό το χάρισμα.. Νομίζω ως «χάρισμα» θα το χαρακτήριζε ο καθένας.

-Ο καθένας που αγαπά το καλοκαίρι.. Ναι.

-Νομίζω πως όλοι το αγαπούν..

-Άρα πιστεύεις πως όλοι αγαπούν τη ζωή..

-Βαθιά μέσα τους όλοι, ναι

-Και γιατί , όπως λες, κάποιοι να το κρατάνε μέσα τους και να μ το εκφράζουν;

-Ίσως γιατί δε βρίσκουν κάποιο καλό λόγο

-Μα είναι ένας λόγος από μόνο του..

-Νομίζεις πως όλοι το ξέρουν αυτό; Νομίζεις πως όπως σκέφτεσαι εσύ σκέφτεται ο καθένας;

-Όχι φυσικά, αλλά είναι κάποια πράγματα που έχω απαίτηση από τους άλλους να τα έχουν σκεφτεί.

-Να τα έχουν σκεφτεί ναι, αλλά πώς θα το ξέρεις όταν σε πολλούς περνούν από το μυαλό χωρίς να τα εκφράζουν;

-Προσπαθώ να ψάχνω τους ανθρώπους να μη μένω μόνο στην επιφάνεια. Γιατί και η επιφάνεια της θάλασσας είναι ωραία, αλλά οι θησαυροί που κρύβει μέσα της είναι ασύγκριτα όμορφοι..

Με κοιτάει και αμέσως γυρνάει το κεφάλι προς τη θάλασσα. Δε μιλάει. Δεν ξέρω τι σκέψεις μπορεί να του προξένησα μ’αυτό που είπα, αλλά σίγουρα κάτι σκέφτεται. Τώρα που έχω την ευκαιρία να τον παρατηρήσω καλύτερα βλέπω ότι έχει κάτι γοητευτικό σε ένα πρόσωπό με πολλά σημάδια και έντονα μάτια. Μελαχρινός, φοράει γκρι παντελόνι φόρμας και λευκό Τ-shirt με ελαφρώς σηκωμένα μανίκια.

Δε θέλω να είμαι εγώ εκείνη που θα σπάσει τη σιωπή.

-Πού πηγαίνεις; μου λέει μετά από λίγο.

-Αν και θα ήθελα να μην ήξερα ούτε και γω, θα κατέβω στο λιμάνι της Μήλου.

-Έχεις ξαναπάει;

-Ναι, άλλες δύο φορές αλλά είναι ένα από τα μέρη που πραγματικά ηρεμώ και αυτό ακριβώς είναι που χρειάζομαι αυτόν τον καιρό

-Ήρεμη φαίνεσαι..

-Όπως η θάλασσα. Φαίνεται ήρεμη κάποιες φορές αλλά στην πραγματικότητα δεν ηρεμεί ποτέ..

-Σου αρέσει να χρησιμοποιείς τη θάλασσα ως σχήμα λόγου.

-Ναι αλλά δεν είναι το αγαπημένο μου στοιχείο. Και για να σε προλάβω, είναι ο αέρας. Είναι πολύ περισσότερο ασταθής από τη θάλασσα. Νομίζω ότι με χαρακτηρίζει λίγο.

-Εγώ πάντως όση ώρα μιλάμε διακρίνω σε σένα κάτι πολύ σταθερό.

-Δε με ξέρεις καλά, γι’αυτό το λες, χαμογελάω.

-Νομίζω ότι και να σε γνωρίσω, θα συνεχίσω να το διακρίνω.

-Θα μπορούσες να βάλεις και στοίχημα.., χαμογελάω ξανά

-Όχι, δεν παίζω με στοιχήματα. Δε διαπραγματεύομαι τη σιγουριά μου.

-Πάντως δε μου έχεις πει τίποτα για σένα τόση ώρα.

-Τι θες να σου πω;

-Πράγματα σαν κι αυτά που σου είπα και γω.. Πού πας, τι γυρεύεις εδώ στο κατάστρωμα..

-Δυστυχώς δεν πηγαίνω πουθενά. Είμαι πλήρωμα εδώ. Βλέπω ανθρώπους να μπαίνουν, να βγαίνουν, πρόσωπα χαρούμενα, ξέγνοιαστα, λυπημένα άλλοτε, χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα μακριά από το πλοίο. Τα τέσσερα τελευταία καλοκαίρια μου έτσι περνούν. Από τότε που τέλειωσα το σχολείο δηλαδή. Μ’ αρέσει αυτή η δουλειά όμως.. Κοιτάω τα πρόσωπα των επιβατών και φτιάχνω εικόνες.. Πού να πηγαίνουν, τι να σκέφτονται, πώς να πέρασαν και άλλα τέτοια.

-Για μένα τι σκέφτηκες;

-Σε κοιτούσα πολλή ώρα. Καθόμουν στη γέφυρα και αναρωτιόμουν τι το τόσο ενδιαφέρον να έχει το βιβλίο που διαβάζεις που δε σε νοιάζει ούτε ο αέρας, ούτε ο ήλιος. Επειδή κάθεσαι μόνη σου φαντάστηκα ότι θα πηγαίνεις να βρεις κάποιον ή την παρέα σου σε ένα από τους επόμενους σταθμούς του πλοίου. Πίστευα ότι θα ήταν κάπου που θα έχεις ξαναπάει γιατί δε φαίνεσαι καθόλου ανήσυχη. Σα να ξέρεις τι ακριβώς θα συναντήσεις και τι πρόκειται να κάνεις.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό η ζωή δε μου επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Σα να ήταν όλα προσχεδιασμένα. Μέχρι και οι διακοπές μου προσχεδιασμένες ήταν. Είχε δίκιο. Νόμιζα πως ξέφευγα ενώ ξαναέβαζα τον εαυτό μου πάλι σε μια ρουτίνα που είχα ξαναζήσει. Τόσο πολύ φαινόταν; Ή είχε τόσο δυνατό χάρισμα εκείνος;

-Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον, αλλά αυτό που μου συμβαίνει είναι ότι έχω πιαστεί από τη στιγμή.. Ο ήλιος, ο αέρας, η θάλασσα.. Το μυαλό μου είναι άδειο από κακές σκέψεις.. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πού είμαι και πού πηγαίνω..

-Ίσως θα έπρεπε να σκεφτείς και τι είσαι.. Είσαι μάλλον χαρισματικός άνθρωπος.. Έχεις κάθε λόγο να είσαι ευτυχισμένη.

«Κοίτα να δεις.. Το ίδιο συμπέρανα και γω για σένα..», σκέφτομαι.

-Αν κρίνω και από τη στιγμή, μάλλον τόση ώρα ήμουν ευτυχισμένη και δεν το είχα καταλάβει..

«Το πλοίο μόλις προσέγγισε το λιμάνι της Μήλου. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες με προορισμό τη Μήλο να ετοιμάζονται προς αποβίβαση», ακούστηκε μια φωνή από τα μεγάφωνα.

Δε θέλω να φύγω.. Ακόμα κι αν ξέρω ότι τη συντροφιά του ήλιου και της θάλασσας θα την έχω για πέντε μέρες συνέχεια πλάι μου.

-Πρέπει να φύγεις..

-Κι εσύ πρέπει να μείνεις…

-Και τι είναι τα «πρέπει»..; Προσωρινές συμβάσεις με δυνάμεις ανώτερες από εμάς λόγω της εξουσίας που ασκούν πάνω μας..

-Το καλοκαίρι η μόνη εξουσία που θέλω να μου ασκείται είναι εκείνη των φωτεινών ηλιαχτίδων όταν δεν μπορώ με τίποτα να σηκωθώ από την παραλία..

Γελάει

-Σ’ ευχαριστώ που ήρθες στην παρέα μου, εκ μέρους της θάλασσα και του ήλιου.. Εκ μέρους του βιβλίου μου και του αέρα.. Ειλικρινά.. Σ’ ευχαριστώ.

Τον κοιτάω για λίγο. Τα μάτια του έχουν μια εκφραστικότητα που δεν έχω ξαναδεί.

Κατεβαίνω από το πλοίο με μια ανάλαφρη αίσθηση του καλοκαιριού πάνω μου. ¨Όχι, δε θα έμπλεκα ξανά στη ρουτίνα, θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να ζήσω την κάθε στιγμή στο νησί..

Έχω απομακρυνθεί πολύ από το λιμάνι. Περπατάω προς το ξενοδοχείο, αλλά δε μπορώ να φύγω έτσι. Μια τελευταία ματιά θα είναι η αποχαιρετιστήρια. Τελευταία. Κοιτάω προς τη θάλασσα. Το πλοίο μόλις που έχει φύγει. Χαμηλώνω το βλέμμα και παρατηρώ την άκρη της κουπαστής.. Μια λευκή τελίτσα ανάμεσα στο μπλε…

«Ξανασκέφτηκα τον ορισμό της εξουσίας σου, θα μου πει..»

Έτσι κι αλλιώς τι είναι η ζωή μας; Ένα παζλ από στιγμές, φτιαγμένες από εμάς και μόνο. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε..

Έξω χιονίζει.. Και μάλιστα πολύ. Ακούω Yann Tiersen και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έχω δίκιο όταν λέω ότι τη Δευτέρα δε θα 'χούμε σχολή. Αλλά όλο και συνεχίζω το διάβασμα. Μάλλον είναι που δε θέλω να πάω για ύπνο από τώρα, κι ας είναι δυόμιση το πρωί.
Όλο ονειροπολώ τελευταία. δε μπορώ να συγκεντρωθώ. λες και το μυαλό μου έχει πάει σε άλλο σώμα-Σε ποιο άραγε; Μακαρι να είχε πάει εκεί που σκέφτομαι.. Ίσως να μάθαινα και τις σκέψεις σου... Θέλω να γραψω ένα παραμύθι.Aλλά δεν ερκεί μόνο να το θέλω... Βοήθησέ με.
Φτιάξε μου ένα παραμύθι, κι άσε μέσα του να ζω...

τελικά...

"Δεν παίρνω δώρα σε καμία.. Δεν είμαι πια μαλάκας..."
"Τοτε δεν ήσουν μαλάκας, τώρα είσαι.", του είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Απορίες...

Λοιπόν....τι να φταίει πια με μένα? Το ότι θέλω να ερωτευτώ απεγνωσμένα..? (μπα..!) Ή μήπως η σημερινή μέρα ήταν τόσο gloomy (!) που μελαγχόλησα μέχρι αηδίας και δεν είχα να σκεφτώ κάτι καλύτερο;;

Τον είδα την πέμπτη και την Παρασκευή το βράδυ για λίγο.. Αλλά τον σκεφτόμουν όλο το Σάββατο και την Κυριακή!!(τι σ/κ κι αυτό!) Και δεν το κάνω επειδή δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω(όπως λέω για να δικαιολογηθώ..) Η κατάσταση μου με ώθησε σε κάποιες σκέψεις.. Αναρωτιέμαι αν κάθε φορά που μας αρέσει κάποιος γιατί πρέπει να γίνεται πάντα κάτι να σε ξενερώνει και να μη σ’ αρέσει μετά; Μήπως αυτό σημαίνει ότι δε σ’ αρέσει πραγματικά; Η όταν θες κάποιον ποτέ να μη σου κάθεται (η φάση καλέ! τι σκεφτήκατε;;! :) ) αλλά όταν δ τον θες να μη σε αφήνει σε χλωρό κλαρί..;; Νομός του Μέρφι λέγεται αυτό ή κάπως αλλιώς??? Φυσικά φράσεις του στυλ "όλα στραβά θα σου πάνε" δεν είναι κατάλληλες για αισιόδοξα άτομα γι’ αυτό και θα σας συμβούλευα να μην τις υιοθετήσετε! Βέβαια, όταν έχει έξω έναν καιρό σαν τον σημερινό και το συννεφάκι στο απέναντι κομμάτι του ουρανού είναι η μόνη σου συντροφιά, τέτοιες σκέψεις δεν είναι καθόλου απίθανο να σου περάσουν από το μυαλό.. Απλά να περάσουν όμως γιατί αν κάτσουν παραπάνω δεν μας βλέπω καλά..!
-Κυρία, κυρία!! Ακόμα μια απορία.. Αν αυτός που μας αρέσει μοιάζει με κάποιον άλλο ο οποίος επίσης μας αρέσει(‘η που ενίοτε έχουμε φάει και ένα ψιλοκολληματακι!) τι σημαίνει αυτό? Εδώ τι κάνουμεε??
Αnyway, μπερδεύομαι και δε μ’ αρέσει αυτό. Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ο καιρός είναι χάλια, ακούω τη μουσική του 2, τον σκέφτομαι συνέχεια, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αυτόν, δεν ξέρω αν και πότε θα τον ξαναδώ, του έδωσα ένα (τόσο δα) πράσινο φωτάκι, όταν χτυπάει το κινητό μου ταράζομαι, νιώθω ότι δε θα ξενερώσω (και) αυτή τη φορά αλλά μοιάζει με μία άλλη ύπαρξη και φοβάμαι μήπως είναι αυτό που με τράβηξε...και δε θέλωωω!
Και για να το θέσουμε ακόμα πιο απλά.. Θέλω να τον ξαναδώ!!(όσο πιο σύντομα γίνεται by the way.. :) )

sorry για το πρήξιμο άλλα ήθελα κάπου να τα πω..να ξεσπάσω βρε αδερφέ!! ;)
α...και κάτι ακόμα..Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά;;; (κάτι σε διαφήμιση μου κάνει αυτό.. :/ )

Κάνουμε όνειρα...

Ζούμε σε όνειρο? Προσπαθω να απαντήσω εδώ και καιρό διάφορα σχετικά με αυτό ερωτήματα...Κάποιοι φιλόσοφοι των αρχαίων χρόνων υποστήριζαν ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ψέμμα και ότι η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Ένας στίχος που άκουσα πρόσφατα με έβαλε σε σκέψεις.."Να ζήσω σε ένα όνειρο δεν ξέρω αν με παίρνει.." Και σκέφτηκα,"αλήθεια,ποιος από εμάς τολμάει να ζήσει σεάνα όνειρο?" ή "πόσοι από εμάς έχουν βρει το όνειρο στο οποίο θα ήθελαν να ζήσουν;" Τα όνειρα είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας..Κοιμόμαστε,βλέπουμε όνειρα. Ξυπνάμε και τα όνειρα μας ακολουθούν.. Παντού. Και πάντα. Μήπως τελικά τα όνειρα παίζουν σηματικότερο ρόλο στη ζωή μας από αυτόν που νομίζουμε; Μήπως θα έπρεπε να τους δίναμε λίγη περισσότερη σημασία;
"Όνειρο" : Η βίωση μιας σειράς εικόνων, ήχων, ιδεών, συναισθημάτων κατά τη διάρκεια του ύπνου." Εγώ θα πρόσθετα κάτι εδώ. 'Όνειρο" επίσης είναι όσα θέλουμε να ζήσουμε, όσα λαχταρήσαμε.. Είναι όσα μας μελαγχολούν, μας κρατούν ξύπνιους τα βράδια, έως και ζωντανούς σε ορισμένες περιπτώσεις... Αυτό που μας δίνει χαρά, μας αναστατώνει, μας ανησυχεί, μας παρηγορεί πού και πού και, ενίοτε, μας προδίδει. Είμαι σίγουρη πως αν ποτέ έφτιαχνα ένα δικό μου λεξικό, κάτω από τη λέξη "όνειρο" θα βρισκόταν η μεγαλύτερη ερμηνεία.
Ο Φρόυντ ανέλυσε τα όνειρα που έρχονται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Έδωσε μεγάλη βάση στο ασυνείδητο, αλλά δε μίλησε ποτέ για τα όνειρα που κάνουμε όταν είμαστε ξύπνιοι. Πώς συνδέονται αυτά τα όνειρα με εκείνα του ύπνου; Τα φαντάζομαι σαν εχθρούς μεταξύ τους.. Από τη μία το συνειδητό, απαλό, αιθέριο, συναισθηματικό, ονειρεύεται και φτιάχνει εικόνες για να τις προσαρμόσει στη ζωή, και από την άλλη το ασυνείδητο.. Έρχεται σαν μαύρο πέπλο, να καταπλακώσει το συνειδητό με τα άγρια ένστινκτά του, να του πει "λάθος είναι όσα ονειρεύεσαι! Άλλα είναι εκείνα που θέλεις στην πραγματικότητα!" Μα ποια πραγματικότητα;; Εδώ μιλάμε για όνειρα...
Άχ..Ήθελα να υπάρχει μια ευχάριστη χροιά αλλά δεν τα κατάφερα για ακόμα μία φορα... Αυτή η πάλη που λέγαμε.. Κοιτώντας λοιπόν τα όνειρα από τη σκοπιά του ποθητού, του επιθυμητού και του νοσταλγικού, διαπιστώνω ότι ναι, ίσως και να είναι η κύρια αιτία ύπαρξης μας.. Άνθρωπος χωρίς όνειρα.. Πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί; να υπάρξει; Δε θέλω καν να το σκέφτομαι. Απώθηση. Αυτό είναι. Το έχετε παρατηρήσει ότι τείνετε να ξεχνάτε τις άσχημες στιγμές και γενικότερα ό,τι σας έχει δημιουργήσει πολύ αρνητικά συναισθήματα; Είναι η άμυνα του μυαλού. Μόλις αρνήθηκα να σκεφτώ ότι υπάρχει άνθρωπος χωρίς όνειρα. Το μυαλό μου σιγά σιγά θα απωθήσει τη σκέψη αυτή και εγώ θα κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια...
Δύσκολο πάντως για κάποιον να βρει το όνειρο που τον αντιπροσωπεύει. Πόσο μάλλον αν δεν το έχει συναντήσει ποτέ. Ούτε στα όνειρα του- τα άλλα... Και ακόμα πιο δύσκολο να ζήσει μέσα σ'αυτό. Γιατί για να το βρει θα ψάξει πολύ. Καποια στιγμή σίγουρα θα του εμφανιστεί. Τα όνειρα όμως είναι τόσο αέρινα και ασταθή, που αν τελικά καταφέρεις να ζήσεις μέσα σ'αυτά ρισκάρεις πολλά. Αλλά τι είναι η ζωή χωρίς ρίσκα; Ένα θέατρο χωρίς σκήνή. Ένας ουρανός χωρίς αστέρια. Τα μεγάλα ρίσκα είναι για τους Μικρούς Πρίγκηπες αυτής της ζωής. Όσοι μπορουν να αφήσουν το αστέρι τους για να κυνηγήσουν το όνειρό τους είναι εκείνοι που μπορουν να ζήσουν-και μέσα σε ένα όνειρο..και παντού... Για τους υπόλοιπους, το απαλό χάδι του, αρκεί..


"Θα ήθελα να με πει "όνειρό μου"...αν μπορούσα να διαλέξω πώς θα ήθελα να με φωνάζει..."

τεστάκι #2

You Are 10% Left Brained, 90% Right Brained

The left side of your brain controls verbal ability, attention to detail, and reasoning. Left brained people are good at communication and persuading others. If you're left brained, you are likely good at math and logic. Your left brain prefers dogs, reading, and quiet. The right side of your brain is all about creativity and flexibility. Daring and intuitive, right brained people see the world in their unique way. If you're right brained, you likely have a talent for creative writing and art. Your right brain prefers day dreaming, philosophy, and sports.

Are You Right or Left Brained?

Μια ακόμα μέρα

Περίεργη μέρα σήμερα...Ξύπνησα μεσημέρι μετά από ακόμη ένα απανωτό ξενύχτι, έφαγα "πρωινό" και στο καπάκι μεσημεριανό. Έμαθα από τις ειδήσεις ότι το πλοίο που θα ταξίδευα για Χανιά θα έμενε στον Πειραιά λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών. Αρχικά ξενέρωσα, μετά όως άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνω μία ακόμα μέρα στην Αθήνα.Για αρχή είδα "Το Ημερολόγιο" για τέταρτη φορά.Το κλαμματάκι μου το'ριξα,παράπονο δεν έχω.Δόξα τω Θεώ, στην Αθήνα υπάρχει πάντα κάτι να κάνεις, και έτσι πήγα σε μια παράσταση στο Αττικό Άλσος, που συμμετείχαν ο Μίλτος Πασχαλίδης και η Πέμυ Ζούνη.."Τα φεγγάρια του έρωτα".. Πιο μαγευτικά "φεγγάρια" δεν έχω ξαναδεί. Πραγματικά, μιλούσαν, τραγουδούσαν και έλεγαν τόσες αλήθειες..Για τον έρωτα..Την αγάπη..Τους άκουγα και τους κοίταζα συνεπαρμένη..Υπέροχες φωνές και οι δύο, επιβλητικό παρουσιαστικό η Πέμυ και ο Μίλτος χαλαρή και αέρινη μορφή.. Είπώθηκαν πολλά ωραία λόγια και κάτι επίκαιρο :
" Αυτό που μας συμπληρώνει, το "άλλο μας μισό".." όπως το λένε..Υπάρχει το άλλο μας μισό; Δεν ύπάρχει γιατί είναι λάθος η ερώτηση.Ναι, είναι λάθος η ερώτηση..."
Αν και μελαγχολική και αρκετά κυνική παράσταση, έφυγα εκατό φορες ελαφρύτερη..Γιατί όσα είχαν ειπωθεί εκεί, ανάμεσα σε δύο αγνωστους ήταν τόσο αυθόρμητα σαν λόγια, που ελευθέρωναν τον έρωτα..Τον πήγαιναν πολύ μακριά. Ευχόμουν να μπορούσα να φτάσω και γω μέχρι εκεί..Να έφτανα αυτό τον ορίζοντα του...

Αυτός ο γνωστός άγνωστος...

Τον είδες στον ύπνο σου χθες πάλι. Ξύπνησες με αυτή την υπέροχη αίσθηση που σου αφήνει ένα κομμάτι σοκολατίνα-φράουλα στα χείλη..Τον έχεις ξαναδεί σε ταινίες, έχεις διαβάσει γι' αυτόν σε βιβλία, τόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για εκέινον και μόνο και το προσωπό του έχει εμφανιστεί σε φωτογραφίες με 1000 διαφορετικές μορφές.
Και το καλύτερο : τον αναγνωρίζεις πάντα, όπου κι αν εμφανιστεί-κι ας έχει διαφορετικό πρόσωπο κάθε φορά.
Για όσους-ες δεν καταλάβατε ακόμα μιλάω για τον άντρα και,για να γενικεύσω,τη γυναίκα της ζωής μας...Αυτό που με ανακούφιση θα αποκαλούσαμε"άλλο μας μισό". Δεν είναι ψέμμα ότι όλοι, ακόμα κι εκείνοι που δηλώνουν λιγότερο ρομαντικοί, ζουν με την ελπίδα ότι θα το βρουν...
Το ερώτημα όμως είναι "Υπάρχει το άλλο μας μισό;" Πόσες φορές παίδεψα το μυαλό μου και άκρη δεν έβγαλα. Όταν κάποιος σκέφτεται πώς θα είναι ο ανθρωπος που θα τον συμπληρώνει φέρνει στο μυαλό του έναν κλώνο του εαυτού του. Πολύ βαρετό... Φαντάσου να είσαι με κάποιον που να σας άρεσουν ακριβώς τα ίδια πράγματα, να συμφωνείτε σε όλα, να σε καταλάβαίνει στα πάντα και να πηγαίνετε στα αγαπημένα σας μέρη-εκεί που πηγαίνατε και πριν δηλαδη. Κακά τα ψέμματα αλλά χωρίς ένα καβγαδάκι να ανάψουν τα αίματα δε λέει.
Και ξαναλέω : "Δεν είναι βαρετό;" Και αν το άλλο σου μισό βρίσκεται στο πρόσωπο μιας άκρως αντίθετης προσωπικότητας από σένα; Μα το να βρεις κάποιον που θα σε ολοκληρώνει σημαίνει ότι με το που θα τον γνωρίσεις θα νιωσεις σα να τον ήξερες χρόνια. Μέσα σου.
Τα ψέμματα,όπως είπαμε,τέλος. Όταν βρούμε κάτι που μας αρέσει αρκετά προκειμένου να το μετατρέψουμε εμείς σε αυτό που θα θέλαμε να είναι ξεχνάμε ότι έχει μια δική του μοναδική προσωπικότητα και-οκ-ετσι μας άρεσε αρχικά. Τι έγινε τώρα; μήπως περάσαμε το χαρακτήρα του για κανένα pc που θέλει αναβάθμιση; Ή μήως για καμιά συνταγή που λείπουν υλικά; Ξεχνάμε νομίζω ότι τις συνταγες τις φτιάχνει ο καθένας με το δικό του τρόπο-άλλος αλλάζει τα υλικά και αάλλος προσθέτει άλλα-επομένως ποτέ μια συνταγή δε μπορεί να είναι λανθασμένη. Τώρα, το αν λείπουν τα βασικά συστατικά, αυτό είναι άλλο-δε θα δέσει το γλυκό από την αρχή!
Εκεί λοιπόν που καθόμουν τις προάλλες σκεφτόμουν.. Υπάρχει άραγε αυτός που θα με ανέχεται ό,τι φάση και να περνάω; Απλά επειδή θα είμαι εγώ; Να είναι ευχαριστημένος μ'αυτό και να προχωράει χωρίς να κολλάει συνεχώς στα λάθη μου; Αυτός που όταν έχω νεύρα θα με παρηγορεί; Που όταν δε θα έχω όρεξη να βγω θα με καταλαβαίνει, δε θα με πιέζει σε τίποτα και θα μου αφήνει όσο χρόνο θέλω να βλέπω τους φίλους μου; Και φυσικά να μου αρέσει παραπάνω από "αρκετά".
Εκεί που καταλήγω πάντα είναι ότι για να τα έχει κάποιος όλα αυτά πρέπει να σκέφτεται μόνο εμένα. Και αυτό δε γίνεται, ούτε εγώ το θέλω στην πραγματικότητα. Άρα τι; Δεν υπάρχει το άλλο μου μισό;
Έχετε σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο το άλλο σας μισό να μην υπάρχει(ίσως γιατί είστε λίγο παραπάνω απαιτητικοί; Ίσως;;;), να υπάρχει αλλά να βρίσκεται σε πολλά διαφορετικά πρόσωπα(όχι, δεν είστε πολύ εύκολοι, απλά έχετε περισσότερες πιθανότητες να το βρείτε!!! :> ) Τώρα να είναι ένα και μοναδικό το βρίσκο λίγο δύσκολο γιατί φαντάζει απόλυτα ιδανικό...(είπαμε είμαστε αισιόδοξοι αλλά όχι κι έτσι!)
Πάντως εγώ κατέληξα. Δεν υπάρχει το άλλο μας μισό. Τουλάχιστον όπως εμείς επιμένουμε να το ονειρευόμαστε. Παρά εκείνο που θα βρεθεί στο δρόμο μας και θα προσεγγίζει περισσότερο αυτό που ταιριάζει στο χαρακτήρα μας εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτό που συνήθως γίνεται είναι να ερωτευόμαστε κι όποιον πάρει ο Χάρος! Ωραία είναι δε λέω-όταν στο τέλος δε χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο!- Από την άλλη μόλις περνάει ο έρωτας-γιατί έρωτας είναι, θα περάσει!-βλέπουμε όλα τα στραβά του άλλου που δεν είχαμε δει στην αρχή που ήμασταν φουλ ερωτευμένοι! Η τελευταία περίπτωση και ιδανικότερη είναι να ερωτευτούμε και τελικά να μας ολοκληρώνει κι όλας.
Εμάνα πάντως, μέχρι να βρεθεί το άλλο μου μισό,ας με αφήσει να περνάω την εγωιστική φάση μου. Ξέρετε, αυτή που δε σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά το πώς θα περάσεις καλά-με τους φίλους σου κυρίως. Καλά είναι κι έτσι. Χωρίς αυτόν.