Dreams are renewable. No matter what our age or condition, there are still untapped possibilities within us and new beauty waiting to be born.

-Dale Turner-

Wednesday, September 26, 2007

Ζακ=χαμόγελο!! :))

Πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν για να εμπνέουν. Να χαίρονται με τη ζωή, να γεμίζουν ελπίδα και όνειρα τους γύρω τους.. Βρέθηκα σε μια συναυλία πριν από μερικές μέρες, από την οποία έφυγα με ένα πολύ όμορφο συν αίσθημα αισιοδοξίας και καλής διάθεσης.. Να αντιμετωπίσω την επόμενη μέρα…Τη ζωή..! Όλοι ήταν υπέροχοι.. Αλλά ήταν και αυτός ο Ζακ.. Αν χρειαζόταν να τον περιγράψω θα χρησιμοποιούσα μία και μοναδική λέξη : «χαμόγελο» .. Ένα χαμόγελο υπέροχο και λαμπερό, μόνο να το κοιτάξεις χρειάζεται για να σου φτιάξει με τη μία η διάθεση! Ένα παιδί γεμάτο ζωντάνια και θετική ενέργεια..! Ζεστή φωνή, με τραγούδια να λένε πάντα αλήθειες, απίστευτη ερμηνεία, πολύ εκφραστικό βλέμμα(ειδικά τη στιγμή ου τραγούδησε το «μικρό μου πόνυ»). ..Και ένα χαμόγελο πάντα εκεί, να ακτινοβολεί… Πάνω απ’ όλα όμως πειραχτήρι με πανέξυπνο χιούμορ και με πολύ καλές χορευτικές ικανότητες, τις οποίες και επιδεικνύει πάνω στη σκηνή!

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που δεν κολλάνε πουθενά, ούτε σε απλά πράγματα όπως η εμφάνιση (είτε η δική τους είτε των άλλων), πιστεύουν στον εαυτό τους και σε όσα μπορούν να καταφέρουν, με αποτέλεσμα να καταφέρνουν πολλά, και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα ακόμα… Ζητούν απλά πράγματα, όπως η έκφραση, η δημιουργικότητα.. Η θετική ενέργεια που βγάζουν προς τα έξω φτάνει και περισσεύει και για τους άλλους… Το πιο όμορφο είναι ότι εκείνοι οι ίδιοι την προσφέρουν απλόχερα στους άλλους με τη δική τους θέληση… Μακάρι να ήταν ο κόσμος γεμάτος με τέτοια άτομα.. Αλλά ίσως τότε να μην αναγνωριζόταν η αξία τους.. :)



Επιτέλους να γράψω για κάποιον που πραγματικά το αξίζει!!! :)
Αφερωμενο στον Ζακούλη και στο φίλο μου το Γιώργο που του μοιάζει (γενικά :) )

Saturday, September 15, 2007

"Φεύγα" (διαδρομές..)

Όλη μας η ζωή είναι μια συνεχόμενη φυγή.. Μια διαδρομή.Από το ένα μέρος στο άλλο, από τη μία κατάσταση στην άλλη..Με το ένα ή το άλλο μέσο, με παρέα ή χωρίς. Θα φύγουμε μόνοι μας, ή θα μας ακούθήσουν κι άλλοι; Θα ακολουθήσουμε εμείς και ποιοι ειναι εκεινοι που μας ακολουθουν καθε φορά; Ειναι οι ιδιοι οι διαφορετικοι;
Σήμερα πήρα τρένο,μετρό,λεωφορείο. Κατεβηκα Ομόνοια. Πήγα Σύνταγμα με τα πόδια. Ξαναγύρισα σπίτι. Αυριο φεύγω. Για εξωτερικό. Πότε θα ξαναγυρίσω;
Αυτές και αλλες πολλες ειναι οι καθημερινες διαδρομές μας. Το ταξίδι αλλάζει τον ταξιδιώτη όπως η θάλασσα αλλάζει το σχήμα του βράχου..Οποιοδήποτε 'ταξίδι' και να κάνουμε , όποια διαδρομή και να ακολουθησούμε, πάντα έχουμε την ευκαιρία να κερδίσουμε εμπειρίες και να πάρουμε κάτι..
Είναι το ταξίδι λοιπόν ,όπως πολλοί σοφοί έχουν πει... Δεν ειναι ο προορισμός.. Γιατί για αλλού ξεκινάς αλλά τελικά μπορεί αλλού να καταλήξεις. Στην ουσία εσύ φτιάχνεις τον προορισμό σου μέσα από το ταξίδι.. "Εδώ είναι το ταξίδι" που λέει κι ο Πορτοκάλογλου..
Πόσα έχουμε άκομα να δούμε και να μάθουμε.. Μια ζωή θα μαθαίνουμε, θα παίρνουμε και θα δίνουμε μέσα απο τα ταξίδια μας. Θα διασταυρώνονται οι δρόμοι μας με διαδρομές άλλων και εκείνων με τις δικές μας. Καμιά φορά ίσως να τους ακολουθήσουμε κι όλας. Για πολύ, για λίγο άλλοτε..
Κι αν η διαδρομή σου δεν είναι πάντα τόσο συναρπαστική οσο θα ήθελες, μην απογοητεύεσαι. Αυτή είναι μόνο η αρχή. Μπορείς εσύ στη συνέχεια να την φτιάξεις. Να της βάλεις χρώμα, και ό,τι σχέδιο θες... Αλλά απο την άλλη αν η διαδρομή είναι πολύ ωραια αρχικά, μην επαναπαύεσαι.. Πρόσεχε να μην χάσει τη μαγεία της, να μην τη βαρεθείς ή να μην αλλάξει ξαφνικά και να προσπαθείς πάντα να την κάνεις ακόμα καλύτερη..
Άσε το δρόμο να σε βγάλει αλλά σκέψου ταυτόχρονα και πού θες να πας... Αν νιώσεις ότι θες να φύγεις απλά φύγε, αν νιώσεις ότι πρέπει να φύγεις, απλά σκέψου αν το θες πραγματικα...





Αφιερωμένο σε έναν πολύ καλό μου φίλο που ακολουθεί αύριο μια νέα διαδρομή.. :)

Monday, September 3, 2007

Μία προσωπική εμπειρία

Όλοι μας έχουμε παιδικά, εφηβικά κλπ είδωλα.. Πιστεύαμε σε αυτά από όταν ήμασταν παιδιά και κάποιοι από μας πιστεύουν ακόμα. Άλλοι θέλαμε να τους μοιάσουμε, άλλοι απλά τους θαυμάζαμε.. Άλλοι πάλι απλά συμφωνούσαμε με τις ιδέες τους και τις ασπαζόματσαν, ενώ κάποιοι ένιωθαν να τους εκφράζει το έργο των ατόμων αυτών..
Έτσι κι εγώ από πολύ μικρή είχα το Μιχάλη.. Ο Μιχάλης δεν ήταν πάντα αυτό που όλοι ξέρουμε σήμερα.. Υπήρξε τραγουδιστής και συνθέτης πολύ υψηλότερων προοπτικών από τη μασκότ της conn-x.
Τότε που άρχισε να μου αρεσει ήταν όταν είχε τραγουδήσει για το άγγιγμα ψυχής και αμέσως μετά ακολουθησε ο αξιόλογος δίσκος "Παράξενη γιορτή"...Τότε ακόμα τραγουδούσε σε μαγαζιά όπως ο σταυρός του νότου. Δεν είχε ανεβει ακομά τα σκαλιά στις μεγαλες πίστες.
Μάζευα αφισες του, συνεντεύξεις του,φωτογραφίες και ότι άλλο εβρισκα που να αφορουσε το ατομο του. Γύρω στα πέντε χρόνια γέμισα τέσσερα ντοσιέ. Αυτό φυσικά γινόταν στο γυμνάσιο και μέχρι κάποια τάξη του λυκείου.Αγόραζα όλα του τα cd αυθεντικά.Τον θαύμαζα που είχε πτυχίο σε πιάνο και κιθάρα και τόσο ωραία και εκφραστική φωνή ενώ ταυτόχρονα έγραφε μουσική από πολύ μικρός ακόμα.Το πρόσωπό του σε συνδυασμό με τα τραγούδια του με έκαναν να ονειρεύομαι.. Ένιωθα ότι είχε πολλά να πει..Έβγαζε μια ευαισθησία, κάτι που μου άρεσε πολύ αλλά δεν ήξερα να το εξηγήσω...
Φυσικά και σταμάτησε να μου αρεσει όταν είδα την ολοκληρωτική του στροφή μουσικά και σε ό,τι έβγαζε προς τα έξω παλιότερα..Έβλεπα ένα κενό και εγώ δεν μπορούσα να συνεχίσω να θαυμάζω το "τίποτα"..
Για να δείτε όμως τι περίεργα παιχνίδια παίζει η τύχη, καθώς γυρνούσα φέτος από Ίο με το blue star(σταθερη αξία) έκατσα απέναντι από κάποιον που ήταν ίδιος ο Χατζηγιάννης. Κάτι παιδιά που ρώτησα μου είπαν ότι όντως ήταν αυτός.Πήγαν τα παιδιά να βγάλουν φωτό και πάω και εγώ με ένα χαμόγελο αλλά διστακτικά."Κάτι θα σημαίνει αυτό είπα από μέσα μου,δε γίνεται".Του λέω "Θα σε πρήξουμε τώρα,ε;" (με τις φωτό εννοούσα)Και μου λέει: "Έσενα σε περίμενα..Αλλιώς θα ερχόμουν εγώ να βγάλω φωτογραφία μαζί σου!"(ακουσον ακουσον!!). "Το κάνει,λέω, και το καμακι του ο μιχαλακης...(και να πω οτι ημουν και καλη;Το μαύρο μου το χαλι είχα με τις ώρες ύπνο και ό,τι ναναι γενικοτερα)Οι άλλοι με κοιτούσαν καλά καλά..Τελοσπαντων,βγαζουμε φωτογραφια,(εννοειται πως με πήρε αγκαλιά)και με ρωτάει "Που κατεβαίνεις;" "Πειραιά",λέω..Δεν το σχολίασε.Πιάσαμε εκέι μια ολιγόλεπτη κουβέντα η οποία κατάληξε στο ότι θα μου έχει εισιτήριο δωρεάν στη συναυλία αρκεί να πω το ονομά μου στο ταμείο. "Σίγουρα;" ,του λέω. "Σιγουρα!" μου λεει.
Σε όποιον έλεγα τι μου συνέβη μου έλεγε ότι γενικά ο Χατζηγιάννης είναι ψωνάρα(το ήξερα) και τους φαινόταν περίεργο που ήταν τόσο ευγενικός με εμάς γιατί συνήθως ενοχλείται με τέτοια σκηνικά. Η αλήθεια είναι ότι μετά με κάτι άλλους που πήγαν ενοχλήθηκε και τους το έδειξε.
Σήμερα.Η μέρα της συναυλίας.Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος δε θα έκανα καν τον κόπο να πάω.Ήταν όμως το είδωλο των εφηβικών μου χρόνων,δεν μπορούσα να το προσπεράσω έτσι απλά.Γνωρίζετε κι εσείς πως ύπαρχει μεγάλη ευαισθησία γύρω από ό,τι έχει σχέση με εκείνα τα χρόνια...Πήγα στο ταμείο με μια ελπίδα.Ελπίδα ότι αυτό που μου άρεσε κάποτε ίσως και να υπάρχει ακόμα,κρυμμένο βαθιά μεν,αλλά υπάρχει..Ότι αυτή η μεταμόρφωση ίσως και να 'ναι κάτι παροδικό, κάτι που συνέβη από λάθος..και τα λάθη συγχωρούνται..
Εξήγησα στην κοπέλα το σκηνικό."Δεν μου έχει αφήσει κάποιο τέτοιο όνομα",είπε η κοπέλα.
Έφυγα και έκατσα στο πεζούλι με πλάτη στο θέατρο για να βλέπω τη θέα..Δε στενοχωρήθηκα. Το προτίμησα κι όλας γιατί έτσι κι αλλιώς δεν μου έκαναν πια κέφι οι συναυλίες του.Δεν απογοητεύτηκα που δεν μου είχε εισιτήριο. Απογοητεύτηκα για έκεινο το "Σίγουρα"..Απογοήτευτικα γιατί κατάλαβα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει τόσο εύκολα..Απογοητεύτηκα γιατί το πρόσωπο που θαύμαζα στα εφηβικά μου χρόνια μου έδειξε το αληθινό του πρόσωπο..το αληθινά ψεύτικο πρόσωπό του..



Αλλά από την άλλη,δε θα έγραφα τώρα αυτό το ποστ :)