Persepolis

Πιστεύω και πίστευα ότι ακόμα υπάρχουν ήρωες.. Αυτή η τανία έρχεται να με επιβεβαιώσει. Η μικρή Μαρτζί ζει με την προοδευτική οικογένειά της στον Ιράν και έχει μέσα της έμφυτο το επαναστατικό στοιχείο, ενώ παράλληλα προσπαθεί να επιβιώσει σε μια χώρα με ένα καθεστώς τόσο καταπιεστικό. Όση ώρα έβλεπα την ταινία έκλαιγα. Και απ'ότι κατάλαβα δεν ήμουν η μόνη στην αίθουσα... Δεν το έχω ξαναπάθει αυτό με ταινία. Να κλαίω με το που ξεκινάει μέχρι να μου τειώσουν τα δάκρυα..(εκεί κάπου στο διάλειμμα σταμάτησα...!) Η θέληση της Μαρτζί, η δυναμική της προσωπικότητα, η προσπάθεια να αντισταθεί στις άδικες αρχές ενός κράτους στο οποίο ένιωθε να μην ανήκει, η δύναμη της ψυχής της ήταν όλα όσα με καθήλωσαν. Κατάφερε να επιβιώσει σε έναν πόλεμο, αλλά και όταν έφυγε από την πατρίδα της και πήγε στην Γαλλία,όπου και εκεί ένιωθε να μην ανήκει πουθενά, πέρασε μέσα από τόσες δυσκολίες αφήνοντας την προσωπικότητά της άθικτη, αλλά έχοντας όλες αυτές τις άσχημες εμπειρίες από τη ζωή. Η γιαγιά της Μαρτζί είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πρόσωπο στην ταινία αλλά και ένας χαρακτήρας πολύ ιδιαίτερος και διαφορετικός... Σοφή αλλά πάντα συμβατή με την εποχή της. Μοντέρνα και ταυτόχρονα σταθερή στις αρχές και τα πιστεύω της. Ναι.Υπάρχουν ακόμα ήρωες.. Για όσους έπαψαν να το πιστεύουν θα τους παρακαλούσα να δουν αυτή την ταινία. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν άτομα που δεν την έχουν δει... Αναζητώντας ήρωες λοιπόν...

the bad&the good side of things vol.2

Δεν ξέρω πώς πρέπει να είμαι μετά από μια βδομάδα τόσο περίεργη(προς χάλια θα έλεγα).. Θα πρέπει να είμαι down επειδή με επηρέασε άμεσα ή να νιώθω χαρούμενη που έφυγε?? Και εδώ λοιπόν βλέπουμε πως πάντα υπάρχουν οι δύο πλευρές των πραγμάτων! Αλλά τι γίνεται όταν όλοι σου λένε"μη στενοχωριέσαι κ μη στενοχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά" αλλά εσύ, όοοχι, θες να στενοχωριέσαι, όχι γιατί τη βρίσκεις, αλλά επειδή πιστεύεις ότι αυτή τη στιγμή δε σου ταιριάζει κανένα άλλο συναίσθημα παρά μόνο εκείνο της μιζέριας, της στενοχώριας και της αυτοτιμωρίας. Πιστεύεις ότι το αξίζεις που νιώθεις έτσι και δε νιώθεις άσχημα γι'αυτο(αν και ήδη νιώθεις άσχημα, πόσο πιο άσχημα πια;;;!)από την άλλη νιώθεις καλά που νιώθεις τόσο δυστυχισμενος, κλείνεσαι στον εαυτό σου και δε βγαίνεις έξω, ούτε για μια βόλτα- έτσι απλά να σε δει ο ήλιος βρε αδερφέ!-γιατί ούτε και αυτόν πραγματικά τον αξίζεις...! Από την άλλη όμως, μόλις τελειωσε ένα δύσκολο κεφάλιαο της ζωής σου, που εύχεσαι να κλείσει για πάντα και τώρα θα έπρεπε να πετάς από χαρα!Και να λοπόν το δίλημμα.. Να χαρείς...;Τώρα που αποφάσισες πως αυτό που σου αξίζει είναι να κάθεσαι και να κλαις τη μοίρα σου; Σου αξίζει να χαρείς; Αν βάλεις δηλαδή τη χαρά και τη λύπη σε μια ζυγαριά που να μετράει ποια σου αξίζει περισσότερο προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά;;; That's the point my friends και την επόμενη φορά που θα πιστέψω οτι η ζυγαριά γέρνει προς τη μαυρίλα παρακαλώ κάποιος να με ξυπνήσει!!!

-Ευχαριστώ.
Μια συναχωμένη ηλιαχτιδ(ούλ)α...

the bad&good side of things

Μετά πό μια βδομάδα γεμάτη αγωνία και διάβασμα..να 'μαι πάλι!! Η σημερινή μέρα ήταν κάτι σα γιορτη για μένα..Μπορεί να σας ακουστεί περίεργο όταν μάθετε τι έκανα σήμερα, αλλά έτσι νιώθω.. Σήμερα ήμουν από τις 9 ως τις 4μιση στο imperial στο μεταξουργείο και έδινα proficiency.. Από χθες το βράδυ άρχισα να λαμβάνω μηνύματα για "καλή επιτυχία" κλπ.. Το ότι μου έστελναν απλά να μου πουν καλή επιτυχία(τύχη βασικά!!) :) με συγκίνησε αφάνταστα.. Ένιωσα πολύ πιο όμορφα απότι αν λάμβανα "χρόνια πολλά" στη γιορτή ή τα γενέθλιά μου... Συνάντησα μια φίλη μου που είχα να δω αρκετό καιρό εκεί(έδινε κι αυτή) και ένας φίλος μου ήρθε να με δει, εκτός από την καθηγητριά μου..Σ'ευχαριστώ Βικτωράκο!! Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά με έπαιρναν και τηλ μετά να δουν πως πήγα.. όσο κουρασμένη και να ένιωθα αυτά τα παιδιά μου έδωσαν πραγματικά δύναμη..
Απλά ήθελα να υπενθυμίσω οτι η χειρότερη μέρα μπορεί έτσι απλά να γίνει μία από τις καλύτερες... :))

και τωρα...χαμόγελααα!!! :) :) :) ...έτσι μπράβο!! :)) <--εγώ !!

Η μάχη των αστεριών

Άργησα πάλι να κοιμηθώ χθες το βράδυ.. Όταν αποφασισα να πάω επιτέλους για ύπνο, άνοιξα για λίγο την μπαλκονόπορτα-όπως κάνω πάντα πριν κοιμηθώ-και κοίταξα έξω.. Βρέθηκα απέναντι από μια μεγάλη έκπληξη, που δε βλέπω συχνά στον αθηναϊκό ουρανό.. Ένα σωρό αστέρια είχαν μαζευτεί εκεί, ακριβώς απέναντι από το δωμάτιό μου.. λες και με περίμεναν να βγω να τα δω, λες και είχαν κάποιου είδους συγκέντρωση! Το σκέφτηκα λίγο μέχρι που πήρα την απόφαση να βγω στο μπαλκόνι(αφού έβαλα το πουλοβεράκι μου, γιάτι έκανε και λίγο κρύο!).. Με το σώμα ακουμπισμένο στα κάγκελα έμεινα να τα κοιτάζω.. Στην αρχή δε σκεφτόμουν τίποτα, απλά απολάμβανα αυτό το περίεργο συναίσθημα που μού δημιουργεί η εικόνα του γεμάτου αστέρια ουρανού.. Άραγε να με κοιτούν κι αυτά όπως τα κοιτάω κι εγώ..; Να σκέφτονται άραγε; Κι έτσι ξεκίνησε ένας αγώνας ερωτημάτων.. Ποιος κοιτούσε ποιον τελικά;
Από μικρή θυμάμαι είχα αυτό το κάτι με τα αστέρια και τους αστερισμούς. Και ό,τι άλλο έχει σχέση με τα σωματίδια και τους πλανήτες του σύμπαντος.. Πάντα στο χωριό μου χάζευα τον ουρανό το βράδυ-και όπου αλλού βρισκόμουν και είχε ξαστεριά.. Μου άρεσαν και οι δύο πλευρές : και η επιστημονική-και η παραμυθένια.. Αν δεν υπήρχε το πρόβλημα της φυσικής, η οποία δε μου αρέσει καθόλου σαν εκπαιδευτικό αντικείμενο, στην επιστήνη που ονομάζεται αστρο-φυσική,τώρα θα σπούδαζα στο φυσικό Αθηνών με την προοπτική του αστρο-φυσικού.. Μεγαλη τρέλα λοιπόν..! Περπάτησα κατά μήκος του μπαλκονιού χωρίς να ξεκολλάω το βλέμμα μου από πάνω τους.. Προσπαθούσα να μαντέψω-από τα λίγα που ξέρω- ποιους αστερισμούς και αστέρια έβλεπα κάθε στιγμή. Ένιωθα τόσο μικρή..τόσο ασήμαντη.. Σαν ένα δίχτυ να έχει απλωθεί από πάνω μου απειλώντας από στιγμή σε στιγμή να πέσει με εμένα από κάτω.. Η μάχη σκέψεων, συναισθημάτων-θαυμασμού προ πάντων- αστεριών και μίας-ξύπνιας εκεινη την ώρα- ανθρώπινης ύπαρξης συνεχιζόταν όλο και πιο έντονη. Ήθελα να τους τα πω όλα σήμερα, ήξερα ότι θα πέρναγε αρκετός καιρός μέχρι να τα ξαναδώ... Δεν ένιωθα καμία απειλή, μόνο θαυμασμό προς αυτά τα χιλιάδες μάτια που με κοιτούσαν, τα κοιτούσα κι εγώ άλλωστε.. Ήθελα να ανέβω στην ταράτσα του σπιτιού, να τα δω καλύτερα, αλλά τι νόημα είχε, αφού έβλεπα ότι το μόνο σημείο του ουρανού όπου υπήρχαν τόσα πολλά ήταν ακριβώς απέναντι από το δωματιό μου..
Και τότε έγινε. Μετά από πολλά χρόνια το είδα να πέφτει.. Ευχή ευχή..!!! Γρήγορα! Μόνο που δεν άντεξα..Ήταν ακριβώς εκείνη η στιγμή που έβαλα τα κλάμματα.. Η μάχη ειχε τελειώσει. Χωρίς νικητές και νικημένους. Ετσι απλά, όπως άρχισε.. "Καληνύχτα σας".. Είπα, και έκλεισα το παράθυρο.

Απορίες...

Λοιπόν....τι να φταίει πια με μένα? Το ότι θέλω να ερωτευτώ απεγνωσμένα..? (μπα..!) Ή μήπως η σημερινή μέρα ήταν τόσο gloomy (!) που μελαγχόλησα μέχρι αηδίας και δεν είχα να σκεφτώ κάτι καλύτερο;;

Τον είδα την πέμπτη και την Παρασκευή το βράδυ για λίγο.. Αλλά τον σκεφτόμουν όλο το Σάββατο και την Κυριακή!!(τι σ/κ κι αυτό!) Και δεν το κάνω επειδή δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω(όπως λέω για να δικαιολογηθώ..) Η κατάσταση μου με ώθησε σε κάποιες σκέψεις.. Αναρωτιέμαι αν κάθε φορά που μας αρέσει κάποιος γιατί πρέπει να γίνεται πάντα κάτι να σε ξενερώνει και να μη σ’ αρέσει μετά; Μήπως αυτό σημαίνει ότι δε σ’ αρέσει πραγματικά; Η όταν θες κάποιον ποτέ να μη σου κάθεται (η φάση καλέ! τι σκεφτήκατε;;! :) ) αλλά όταν δ τον θες να μη σε αφήνει σε χλωρό κλαρί..;; Νομός του Μέρφι λέγεται αυτό ή κάπως αλλιώς??? Φυσικά φράσεις του στυλ "όλα στραβά θα σου πάνε" δεν είναι κατάλληλες για αισιόδοξα άτομα γι’ αυτό και θα σας συμβούλευα να μην τις υιοθετήσετε! Βέβαια, όταν έχει έξω έναν καιρό σαν τον σημερινό και το συννεφάκι στο απέναντι κομμάτι του ουρανού είναι η μόνη σου συντροφιά, τέτοιες σκέψεις δεν είναι καθόλου απίθανο να σου περάσουν από το μυαλό.. Απλά να περάσουν όμως γιατί αν κάτσουν παραπάνω δεν μας βλέπω καλά..!
-Κυρία, κυρία!! Ακόμα μια απορία.. Αν αυτός που μας αρέσει μοιάζει με κάποιον άλλο ο οποίος επίσης μας αρέσει(‘η που ενίοτε έχουμε φάει και ένα ψιλοκολληματακι!) τι σημαίνει αυτό? Εδώ τι κάνουμεε??
Αnyway, μπερδεύομαι και δε μ’ αρέσει αυτό. Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ο καιρός είναι χάλια, ακούω τη μουσική του 2, τον σκέφτομαι συνέχεια, δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για αυτόν, δεν ξέρω αν και πότε θα τον ξαναδώ, του έδωσα ένα (τόσο δα) πράσινο φωτάκι, όταν χτυπάει το κινητό μου ταράζομαι, νιώθω ότι δε θα ξενερώσω (και) αυτή τη φορά αλλά μοιάζει με μία άλλη ύπαρξη και φοβάμαι μήπως είναι αυτό που με τράβηξε...και δε θέλωωω!
Και για να το θέσουμε ακόμα πιο απλά.. Θέλω να τον ξαναδώ!!(όσο πιο σύντομα γίνεται by the way.. :) )

sorry για το πρήξιμο άλλα ήθελα κάπου να τα πω..να ξεσπάσω βρε αδερφέ!! ;)
α...και κάτι ακόμα..Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά;;; (κάτι σε διαφήμιση μου κάνει αυτό.. :/ )