Ευχαριστώ!!

Να ευχαριστήσω τον κύριο Θεόφιλο που μου έστειλε mail για να με ρωτήσει αν μπορεί να δημοσιεύσει το κείμενό μου για το ποδήλατο στους μαθητές του με αφορμή τη μέρα χωρίς αυτοκίνητο. Τιμή μου κύριε Θεόφιλε! Και συγγνώμη για την καθυστέρηση... Καλή συνέχεια :)

WALL-E

Απίστευτα ευρηματικό και γλυκούλι κινούμενο σχέδιο..Πραγματικά οι δημιουργοί του είναι αληθινοί καλλιτέχνες. Τα ρομποτάκια ότι να'ναι, κάνουν ότι τους κατέβει στο κεφάλι..! Διάλογοι τύπου :
-Wall-e
-M-O (το άλλο ρομποτακι)
-Μ-Ο???? (του φάνηκε περίεργο το όνομα μάλλον!)
-Μ-Ο (επαναλαμβάνει το όνομά του)
-Μ-Ο!! (χαίρεται ο Wall-e)
Περνάει ένα απίστευτα συγκινητικό μήνυμα για τον πλανήτη και το περιβάλλον με αποτέλεσμα να προβληματίζει το θεατή. Όχι μόνο για το συγκεκριμένο θέμα αλλά και για άλλα, όπως γα την πραγματική αγάπη-η οποία φαίνεται από τον τρόπο που ο wall-e φρόντιζε την EVA, αλλά και στο τέλος-για την τεχνολογία που κάποια στιγμή θα φτάσει στο σημείο να μην ελέγχεται πλέον..
Δίνω και τα 5 αστεράκια-οι περισσότεροι κριτικοί έχουν βάλει 4 και 4,5- γιατί του αξίζουν πραγματικά.. Θα βγείτε με έναν Wall-e στη καρδιά σας από αυτή την ταινία...

Κάτι μέρες σαν αυτή..

Είναι μέρες που θέλω να γράψω αυτό το ποστ.. Αλλά ποτέ δεν ένιωθα ότι είχα πραγματικά τη διάθεση να κάτσω να το γράψω.. Δεν πρόκειται για κάτι φοβερό ή κάτι που κανείς δεν έχει ξανακούσει...
Όλα ξεκίνησαν τη μέρα που δούλευα με το Βασίλη-για όσους δεν ξέρουν, ο Βασίλης είναι μεγάλο αλάνι και ταυτόχρονα πολύ ευαίσθητη ψυχή. Αν μπορούσα να τον παρομοιάσω με cartoon θα τον παρομοίαζα με τον παπουτσωμένο γάτο από το Shrek...! Μου πρότεινε λοιπόν να πάμε για μπάνιο την επόμενη μέρα και ήταν αυτό που ήθελα περισσότερο και ακόμα θέλω.. Να αρχίσω να κάνω τα τελευταία μπανάκια πριν αρχίσει να μας χαιρετά-έστω και από μακριά-το φθινόπωρο... Ξεκινήσαμε για Σχινιά, σε μια παραλία που-σύμφωνα με τα λεγόμενά του-ήταν πολύ όμορφη...
Φτάσαμε μετά από μια στάση σε ένα φούρνο(είχαμε πεινάσει τα παιδιά) ο Βασίλης, η κολλητή μου και εγώ.. Ήταν απλά μαγευτικά..Μια αμμουδιά όλη δική μας και αλλές 2 ψάθες λίγο πιο πέρα. Εν τω μεταξύ είχα προσέξει κάτι περίεργα τηλεφωνηματάκια του Βασίλη αλλά έκανα πως δεν καταλάβαινα.. Όταν τον ρωτούσα ποιος θα'ρθει δε μου έλεγε... Βουτήξαμε στη θάλασσα και ήμασταν τόσο χαρούμενοι που κάναμε αυτό το φθινοπωρινό μπανάκι. Μέσα στην ησυχία,ένας ήχος από μηχανάκι ακούστηκε..Και τότε μου είπε ο Βασίλης με ποιον μίλαγε τόση ώρα στο τηλ.. Είχε έρθει τελικά..
Βγήκαμε έξω, παίξαμε ρακέτες αλλά εκείνος επέμενε ότι δε θα μπει.. προσπαθήσαμε να τον πετάξουμε μέσα στη θάλασσα αλλά τελευταία στιγμή μας είπε ότι είχε πράγματα στις τσέπες του που δεν ήθελε να βραχούν.. Εγώ ξενέρωσα και από ξαπλωμένη στην άμμο όπου είχα βρεθεί από την υπεράνθρωπη προσπάθεια , τον άφησα και ξαναμπήκα.. Η παραλία να έχει αδειάσει, να είναι όλη δική μας.. Η αμμουδιά χρυσοκίτρινη, πίσω τα πεύκα και η δική μας ευτυχία να πλημμυρίζει τον αέρα..Τον είδα να γδύνεται και να μπαίνει τελικά στη θάλασσα... Σιγά μην άντεχε!
Κολυμπήσαμε, παίξαμε κοκορομαχίες. γελάσαμε..Η ευτυχία μας να απλώνεται παντού..και μέσα στο νερό πλέον.. Βγήκε εκείνος πρώτος και έκανε αυτό ακριβώς που ονειρευόμουν να κάνω κι εγώ..Ξάπλωσε ανάσκελα πάνω στην άμμο και έκλεισε τα μάτια.. Βγήκα και ξάπλωσα δίπλα του.. Με κοιτούσε και με χάιδευε απαλά στον ώμο.. Δε μιλούσαμε... Ο ήλιος έπεφτε πάνω στο πρόσωπό του και τα μάτια του είχαν γίνει καταπράσινα-έχει από εκείνα τα καστανοπράσινα μάτια που φαίνονται πιο ανοιχτά με το φως του ήλιου...
Για μένα ο χρόνος σταματήσε εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

"Διακοπές Εορτών στο Σεισμανόγλειο νοσοκομείο...

...Καιρό τώρα όταν κρύωνα και κουραζόμουν, ειχα αρκετό βήχα και αιμόπτυση... Σε διάφορους γιατρούς που πήγα που είπαν οτι ειναι ενα αγγείο στις φωνητικές χορδές που σπάει και γι αυτό βγάζω αίμα...

Τρίτη 5 Δεκεμβρίου βράδυ, ένα βήξιμο ήταν αρκετό να αρχίσει μια αιμορραγία μαζί με βήχα που κράτησε για σχεδόν 2 ώρες... Το αίμα που έβγαζα πολύ και ήδη ειχα αρχισει να εξαντλούμαι και να ζαλίζομαι... Βούρ για Σεισμανόγλειο λοιπόν, που με παρέλαβαν οι πνευμονολογοι του τμήματος. Μια ακκτινογραφία θώρακος και η αλήθεια εμφανίστηκε... Μειωμένος όγκος δεξιου πνευμονα, ο οποίος ήταν τίγκα στο αίμα και είχε και ενα ογκίδιο αρποσδιόριστου μεγεθους στο μέσο του. Εισαγωγή στο νοσοκομείο με άμεση αξονική!

Την επόμενη μέρα το πρωί μπήκα για βρογχοσκόπηση! Ειλικρινά το να έχεις μια κάμερα να τριγυρνά στα πνευμόνια σου δεν είναι οτι καλύτερο, αλλα το χειρότερο είναι όταν εμφανίστηκε αυτό το ογκάκι και αρχίσαν να το τραβάνε με τη λαβίδα για να πάρουν υλικό για να στείλουν για βιοψία. Κάθε τράβηγμα σε κάνει να νιωθεις οτι θα βγούν τα πνευμόνια σου απο τη μύτη! Απο τότε και ύστερα ειχε κάποιες καθημερινές εξετάσεις. Ο ύπνος δεν είναι και το πιο ευκολο πράγμα όταν μοιράζεσαι το δωμάτιο με ενα γεράκο που δίνει μάχη με τον καρκίνο να κρατηθεί στα πόδια του... Τουλάχιστον η θέα απο το δωμάτιο είναι τέλεια! Πρέπει να δείτε συννεφιασμένη την Πεντέλη 7 η ώρα το πρωί!

Μετά απο μια εβδομάδα βγήκε η βιοψίοα... Ευτυχώς μιλάμε για καλοηθή όγκο, ο οποίος μάλλον ειναι πολύποδας η λιπωματάκι... Οτι και να είναι πάντως πρέπει να βγει! Απο τα 3 μέρη του πνεύμονα θα χάσω το ένα, παίζει και τα δυο, ανάλογα το μέγεθος της ζημιάς. Μιλάμε για ένα πνεύμονα που ήδη έχει μεγάλη μείωση ογκου! Το οτι είμαι σχετικά νέος σε ηλικία βοηθάει πολύ, χωρίς όμως να σημαίνει οτι δε θα κάνω καποιες υποχωρήσεις στο (άμεσο) μέλλον.

Σήμερα μου εδωσαν άδεια να ερθω λιγο σπίτι να δώ τους φίλους μου. Δευτέρα μπαίνω μέσα, Τρίτη πάω για την επέμβαση. Ευτυχώς το θέμα "αίμα" λύθηκε γρήγορα με τη συμβολή τριων φίλων...

Ειμαι 23 χρονών. Δεν καπνίζω, είμαι ποδηλάτης χρόνια τώρα και προσέχω τι τρώω...
Μου τη βάρεσε για τα καλά με όλο το θέμα, αλλα έχω μαθει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο!
Εξ' άλλου ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατο!
Ξεκινάμε τη ζωή μας με το σακκούλι της τύχης γεμάτο και το σακκούλι των εμπειριών άδειο. Το θέμα είναι να γεμίσουμε το σακκόυλι των εμπειριών πριν αδειάσει αυτο της τύχης.

Δε σας στέλνω αυτό το μύνημα με σκοπό να σας χαλάσω τη διάθεση μιας και πιστεύω οτι ανοίγω μια νέα πόρτα στη ζωή μου!
Αυτο που θέλω είναι τις ευχές σας για καλή ανάρρωση! Πιστεύω στη "θετική ενέργεια" των καλών και αληθινών λόγων απο φίλους. Ξέρω οτι κατα κάποιον τρόπο οι ευχές σας θα με βοηθήσουν να στηριχτώ γρήγορα στα πόδια μου!

Ευτυχισμένες γιορτές! Ότι επιθυμείτε και πάντα με υγεία!"

Το παραπάνω μήνυμα μου ήρθε πριν από έξι μήνες προωθημένο όχι από το ίδιο το άτομο που το έγραψε, από κάποιον άλλο. Τότε δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, δεν κατάλαβα ποτέ ακριβώς το γιατί-μάλλον με είχαν επηρεάσει καποια αρνητικά συναισθήματα που έτρεφα τότε προς το άτομο που μου το είχε στείλει. Σήμερα ξανακοιτούσα τα mail μου και το ξαναδιάβασα.. Και ένιωσα μια έντονη επιθυμία να στείλω ένα mail όπου του εξηγούσα ποια είμαι (δεν ήξερα αν θα με θυμόταν), το λόγο που άργησα τόσο να του στείλω και το λόγο που του έστειλα("Ήθελα απλά να ξέρω αν είσαι καλά, γιατί είσαι από τους ανθρώπος που συμπάθησα περισσότερο στην-ως τώρα-ζωή μου"..Και ήταν αλήθεια)

Η απάντηση δεν άργησε να έρθει :

"Τι καταπληκτική έκπληξη ήταν αυτη?
Καλά είσαι?

Εγώ καλά είμαι πλέον! Κατα τη διάρκεια της ενδονοσοκομειακής φάσης, έφτασα πιο κοντά στα όρια σωματικού πόνου και ψυχολογικής πίεσης απ' οτι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ οτι θα ανεχόμουν, αλλα μετά απο 5 μήνες και κάτι, επιτέλους είμαι υγιής και μπορώ να ανοίξω αρκετές πόρτες στη ζωή μου που μεχρι τωρα δεν τολμούσα!

Το καλό είναι οτι ποτέ δεν έχασα το κουράγιο μου και δικαιώνομαι τώρα που έχω τελειώσει πλεον τις θεραπείες και ΖΩ κανονικά εδω και 1 μηνα! Το μόνο που έχει μείνει να θυμάμαι είναι τα σημάδια απο το σώμα μου που έγιναν απο την επέμβαση (τομές, σωληνάκια στα πλευρά κλπ.). Είναι ένα "θέμα" για τους "κουτσομπόληδες" στην παραλία τωρα το καλοκαίρι, αλλα δεν πτοούμαι!

Ειλικρινά με εντυπωσίασε η κίνησή σου να μου στείλεις μετά απο τόσο καιρό!

Να'σαι καλά και να ξέρεις οτι μόλις κέρδισες με την συμπεριφορά σου ένα φίλο! Ελπίζω να μπορέσουμε να τα πούμε και απο κοντά κάποια στιγμη!

Τάσος!"

Τι ωραία που είναι να δίνεις και να παίρνεις τέτοια χαρά από μικρές, αυθόρμητες κινήσεις...

Για όσους ξέρουν να σκέφτονται θετικά, για όσους δεν το βάζουν κάτω ακόμα κι αν η ζωή τους φέρνει μπροστά από τα χετότερα εμπόδιά της, για όσους δε χάνουν την ελπίδα, για όσουν θέλουν να ΖΟΥΝ πραγματικά...

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω...

Σε είδα μια μέρα στη δουλειά.. Με χαιρέτησες με εκείνο το γνωστό βλοσυρό σου ύφος. Δε χαμογέλασες. Δε μ'αρέσει όταν οι άνθρωποι δεν χαμογελούν. Αποφάσισα ότι μάλλον είσαι πολύ στριμμένος, κακός ή κάτι τέτοιο. Σε φοβόμουν λίγο στην αρχή η αλήθεια είναι. Δεν απέφευγα να σου μιλήσω όμως, μ'αρέσει να δίνω δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι το ύφος ήταν απλά το πρόσωπο της σοβαρότητάς σου και πως, όχι, δεν ήσουν κακός, όχι, δεν ήσουν ξενέρωτος ούτε στριμμένος. Είδα πως έκανες πλάκα με τους άλλους, ήσουν κοινωνικός, μας πείραζες, μας φερόσουν πολύ καλά. Ίσως να είσαι λιγάκι περίεργος, αλλά αυτό το έβαλα στα συν σου. Με ιντριγκάρουν οι πολύπλοκοι άνθρωποι. Τρεις μέρες δουλειάς μαζί σου ακόμα και βλέπω μήνυμά σου στο κινητό μου. Με ρώτησες αν θέλω να πάμε βόλτα προς παραλία, αλλά δε μου έλεγες ποιος είσαι. Βλέπεις, έπρεπε να απαντήσω πρώτα-έτσι μου ‘πες. Δεν ήθελα να βγω μαζί σου. Δεν ήθελα να σου αρέσω. Δεν ένιωθα άνετα μαζί σου. Μπορεί να μη σε φοβόμουν πια αλλά το βλέμμα σου είχε ακόμα κάτι ξένο για μένα.

Δουλεύαμε συχνά μαζί αλλά δεν αναφέρθηκε τίποτα ξανά, ούτε μήνυμά σου ξαναείδα στο κινητό μου. Μου είχες κινήσει λίγο το ενδιαφέρον όμως, χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου μαζί σου.

Σαντορίνη. Ένας μήνας μετά. Έτυχε να είσαι στην ομάδα μου. Μάλλον κατά τύχη, αλλά απ’όσο θυμάμαι η τύχη ήταν μια ζωή με το μέρος μου. Όχι, σ’αυτό δεν είχα ποτέ παράπονο. Το πλοίο έφευγε 10.30 το βράδυ. Κάτσαμε όλοι μαζί στην καμπίνα(εφτά άτομα σε μια καμπίνα των τεσσάρων) να δούμε ταινία. Αλλάξαμε τρεις ταινίες, ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε, τελικά νυστάξαμε. Είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ στην κάτω αριστερή κουκέτα, ήμουν μόνη μου. Μέχρι που ήρθες εσύ και ξάπλωσες δίπλα μου. Ενώ προσπαθούσαμε όλοι να κοιμηθούμε κάποια στιγμή με ρωτάς «κοιμάσαι;» Και σου είπα «όχι» Σου είπα ότι απλά δε μπορούσα. Μου είπες να γυρίσω πλάτη να με τρίψεις για να κοιμηθώ. Δεν μου το έχουν ξανακάνει αυτό χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Κι όμως εσύ δεν περίμενες τίποτα. Το άγγιγμα σου γλυκό και απαλό, σα να εξέφραζε όλη την ευαισθησία που προσπαθείς να κρύψεις πίσω από το βλέμμα. Μου χάιδευες τα μαλλιά.. Κοιμήθηκα μόλις με άφησες. Εσύ σηκώθηκες. Μια κοπέλα μου είπε ότι είχες ξαναγυρίσει όταν κοιμόμουν, είχες κάτσει στο κρεβάτι και με κοιτούσες για ώρα.

Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκες στο δωμάτιο μας με την πρόφαση ότι σου χρωστούσα ένα μασάζ. Σε ξύπνησα με χάδια στο πρόσωπο. Δεν άνοιγες τα μάτια σου. Ήξερα ότι το ‘κανες επίτηδες.

Στη Σαντορίνη περάσαμε πολύ ωραία όλοι μαζί, γελάσαμε πολύ-κυρίως εξαιτίας σου. Εγώ στην έλεγα ασταμάτητα και εσύ έκανες συνέχεια πως θύμωνες. Μιλήσαμε λίγο. Ελάχιστα. Κυριακή βράδυ. Enigma. Μου έφτιαξες το βραχιόλι στο χέρι. Ανατρίχιασα. Μετά ήρθες να μου φτιάξεις τη μπλούζα. Ήξερα ότι ήθελες να βρίσκεις ευκαιρία να με αγγίζεις όσο το δυνατόν περισσότερο. Μας είπες να ανέβουμε μπάρα. Ανέβηκα και άρχισα να χορεύω μαζί με την άλλη κοπέλα. Εσύ ανέβηκες μετά από λίγο. Χόρευες πρώτα με τη μία και μετά γύρισες σε μένα.. Κατέβαινες και άγγιζες τις γάμπες μου.. Σου τράβηξα απαλά τη μπλούζα να σε κρατήσω. Γλιστρούσα πάνω στη μπάρα αλλά δε μ’ ένοιαζε. Το βλέμμα σου τα έλεγε όλα.. Σε κοιτούσα καθώς χορεύαμε και ήθελα να έρθεις κοντά να σε φιλήσω.. If you wanna try and save me
And take my heart and take me If you feel you can let go let go…

Την άλλη μέρα το πρωί δεν είχε κοιμηθεί κανείς μας. Ήσουν στον κόσμο σου και για να δικαιολογηθείς λες «Είμαι ερωτευμένος»…

Στο πλοίο κάτσαμε λίγο μαζί στην αρχή και με χάιδευες.. Προς το τέλος του ταξιδιού έκατσες δίπλα μου και εγώ κοιμόμουν στον ώμο σου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Δεν μπορούσα να το ελέγξω.

Καθόμουν δίπλα σου στο αμάξι. Πάλι στην έλεγα. Με κοιτούσες και χαμογελούσες. Συνέχεια.

Δύο μέρες μετά και είχες εξαφανιστεί. Κοιτούσα τις φωτογραφίες και αναπολούσα. Σου έστειλα τελικά εγώ μήνυμα να σε ρωτήσω κάτι άσχετο. Με πήρες τηλέφωνο. Ήθελες να βγούμε. Και γω. Αλλά σου έκανα λίγο τη δύσκολη. Μη γλυκαθείς με τη μία. Τελικά βγήκαμε, αλλά έτυχε να είμαστε με παρέα. Διαπίστωσα τελικά ότι στο πρώτο ραντεβού είναι καλύτερα να παρευρίσκονται κι άλλοι. Την επομένη πήγαμε βόλτα. Αλλά έπρεπε να φύγεις και ήθελες να σηκωθούμε. Σου ζήτησα να κάτσουμε λίγο. Ήθελα κάτι να σου πω. «Συγγνώμη που δε μιλάω πολύ, δεν είμαι συνήθως έτσι. Αλλά… Είναι που μ’ αρέσεις πολύ…» Έκανες ένα χαζό σχολιάκι, ίσα ίσα να σπάσει ο πάγος. Απάντησα, αλλά δεν μπορούσα να σε κοιτάξω στα μάτια. Έσκυψες και με φίλησες στο λαιμό. Δεν πατούσα στη γη. Σίγουρα όχι. Μου σήκωσες το κεφάλι και μου ζήτησες να σε κοιτάξω στα μάτια. Ήρθες πολύ κοντά στα χείλη μου, ένιωθα την ανάσα σου. Με βασάνιζες.. Και τότε άρχισες να με φιλάς λίγο λίγο.. Η αγκαλιά σου όμως ήταν αυτή που τα έλεγε όλα..

Σήμερα. Μια εβδομάδα μετά. Έχεις ήδη έρθει κάτω από το σπίτι μου με μια σοκολάτα δύο φορές. Έχεις πάει σινεμά μαζί μου άλλη μία. Έχεις ήδη γνωρίσει τους φίλους μου.. Έχεις ήδη μπει στην καρδιά μου..

Σήμερα. Πανόρμου. Σε μια ταράτσα. Ήχος «Αγάπης φως, της γης ταξίδια…» «Άκου» μου λες, «πέντε λέξεις…»…. «..το καλοκαίρι να μυρίσω..» «μα τέσσερις είναι αυτές…», σου λέω. «πέντε λέξεις, άκου..» ….

….«…μικρό κορίτσι θα σε κλέψω..»……..