Θυμός

Θυμός..θυμός...παντού θυμός και σκοτεινά πρόσωπα. Αντίδραση. να αντιδράσουμε αλλά πώς? Να μην τους αφήσουμε να καταστρέψουν τις ζωές επειδή ΑΥΤΟΙ έκαναν λάθος υπολογισμούς. Να τους διαλύσουμε. Να αντιδράσουμε. Να τους σκοτώσουμε.
Εκείνοι δηλαδή γιατί επιμένουν να σκοτώνουν τα όνειρά μας; Τα όνειρα που καλλιεργήσαμε από παιδιά, που με αγάπη τα είδαμε να μεγαλώνουν, να ανοίγουν φτερά. Που τα φροντίσαμε, τα αγαπήσαμε, τα προσέχουμε σαν παιδιά μας. Αυτά είναι τα παιδιά μας. Είναι ότι έχουμε. Εμείς είμαστε ότι έχουμε. Εμείς και τίποτα άλλο.
Δεν μπορώ άλλο να κάνω ό,τι μου λένε απλά και μόνο για να ξελασπώσω τις μαλακίες τους. Να ξεπλύνω ΕΓΩ τις βρώμερές ποδιές που ΑΥΤΟΙ φίλησαν, ΕΓΩ που με περηφάνεια τόσο καιρό προχωράω έχοντας σαν μοναδικό μου όπλο το πνεύμα και το μυαλό. Σορυ, αλλά εγώ δεν είμαι βρώμικη σαν κι αυτούς. Κάποιο λάθος έχει γίνει εδώ.

Ευχαριστω!!

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μεγάλο Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω σε όσους διαβάζουν αυτο το μπλογκ-σε όσους μπαίνουν τακτικά, σε όσους το συνάντησαν τυχαία-σε όσους αφήνουν σχόλια, σε όσους δεν αφήνουν σχόλια :Ρ , όσους χαμογελάνε όταν το διαβάζουν-και όσους κλαίνε γιατι όχι??? :Ρ -όσους προβληματίζονται, όσους σκέφτονται, όσους συμμερίζονται-ή όχι-τις απόψεις μου, όσους ελπίζουν, όσους αντλούν δύναμη από αυτή τη μικρή ιντερνετική γωνίτσα.
Γιατί, ένω ξεκινώντας ξανά να γράφω πιο τακτικά, πίστευα ότι κανεις δε θα με διαβάζει πια, ότι όλοι πλέον ασχολούνται με τα σόσιαλ μίντια και το fb, η ανταπόκριση που είχα μου δίνει απίστευτη αισιοδοξία και χαρά, με κάνει να θέλω να γράφω ξανά, να μοιράζομαι πράγματα, να τα βγάζω από μέσα μου, να γράφω...που μ'αρέσει πολύ, το έχω ανάγκη-ειδικά στις δύσκολες εποχές που περνάμε- και το έχω παραμελήσει τελευταία.
Αυτό το μπλογκ είναι ένα από τα κρυφά στοιχεία της προσωπικότητας μου. Δε μιλάω πολύ γι αυτό, δε θέλω να γνωρίζουν γι' αυτό οι άσχετοι. Όλοι εσείς λοιπόν είστε τα μικρά μου μυστικά :) χε χε
Να περνάτε καλά και να είστε αισιόδοξοι (όσο μπορείτε) Μόνο έτσι θα τα βγάλουμε πέρα ;)

Ζήσε τη στιγμή (κλισέ αλλά επίκαιρο)

Τη στιγμή που έδωσα το πάσο και τη φοιτητική ταυτότητα και δεν τα πήρα ποτέ πίσω κατάλαβα ότι μια εποχή είχε τελειώσει. Το είχα νιώσει βέβαια καιρό πριν, όμως δεν το είχα πιστέψει. Γιατί δεν ήθελα. Καθώς περπατούσα στην Πατησίων φεύγοντας από τη σχολή, κατάλαβα ότι κάθε εποχή της ζωής μας είναι πολύτιμη. Γιατί κάθε μία είναι διαφορετική, έχει να μας δώσει κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό από την προηγούμενη και αν έχουμε την ενσυναίσθηση να λάβουμε ότι μπορούμε κάθε φορά, τότε όλα αυτά μαζεύονται και στέκονται δίπλα στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μας. Εκείνη τη στιγμή στο δρόμο δε θα την ξεχάσω ποτέ, γιατί ένιωσα πως ότι μας δίνεται να ζήσουμε δε γυρνάει πίσω, και αν είμαστε αρκετά αχάριστοι ώστε να μην του δώσουμε σημασία τότε θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Μπορώ να πω ότι τα φοιτητικά μου χρόνια τα άδραξα όπως έπρεπε, με παρέες, καλούς φίλους, πάρτυ, μπαρ, χορούς, γέλια, ξεγνοιασιά, σπίτια, αγάπη. Όχι πως τώρα θα αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ζω, απλά η εποχή στην οποία εχώ μπει εδώ και αρκετό καιρό είναι μια άλλη και το νιώθω πολύ έντονα. Το ένιωσα όταν οι φίλοι μου από τη σχολή επέστρεψαν ο καθένας στην πόλη του, όταν αρχίσαμε όλοι να ψάχνουμε για δουλειά, όταν χθήκαμε. Τουλάχιστον εκείνοι που αγαπώ περισσότερο είναι ακόμα εδώ. Και αυτό με κάνει να νιώθω καλά, όσο απότομα κι αν έχει μπει αυτή εδώ η εποχή.

Έντι

Ζωή, η πανέμορφα απρόβλεπτη

Τελικά αυτό το πράγμα που ονομάζεται ζωή είναι τόσο δυναμική έννοια που υπάρχουν φορές που νιώθω να χάνομαι μέσα σε όλο αυτό. Σε όλες αυτές τις διαφορετικές καταστάσεις και έννοιες νιώθω ότι είμαι τόσο μικρή. Δεν είναι λίγες οι φορές που νομίζω ότι αυτές κάνουν κουμάντο στη ζωή μου και όχι εγώ. Με πιάνουν, με στριφογυρίζουν, με ζαλίζουν. Χάνω τον έλεγχο. Μ'αρέσει. Λέω ότι δε νιώθω καλά αλλά είναι ωραία όσο και να προσπαθω να το αρνηθώ. Πόσο πολύ έχει αλλάξει η ζωή μου, πόσα πράγματα έχω ζήσει μέσα σε τόσο λίγα χρόνια. Από τότε που τέλειωσα το σχολείο. Η ζωή τρέχει τελικά. Και είναι ωραιο να ακολουθούμε τους ρυθμούς της, να μην την αφήνουμε να μας προσπερνάει. Τα χω πει και ξαναπεί ίσως αυτά όμως πως μπορώ να τα αγνοήσω όταν μετά από σχεδόν δέκα χρόνια που ορκίστηκα ότι δε θα ξαναέχω κατοικίδιο βρέθηκα να συγκατοικώ με ένα χαμστεράκι..! Και όταν μετά από καιρό που έπαψα πια να πιστεύω-για να μην πω στον έρωτα-στο ότι μπορεί να υπάρχει κάπου εκεί έξω κάποιος με τον οποίο θα μπορέσω να ενθουσιαστώ πραγματικά ξανά, να μου αρέσει και να θέλω να είμαι μαζι του η ζωή ξανά μου υπενθύμισε πόσο πανέμορφα απρόβλεπτη μπορεί να γίνει! Το Σάββατο στα Εξάρχεια στα Στάχυα μας χάρισαν τον τελευταίο ζεστό λουκουμά. Έναν λουκουμά που μέρες τώρα λιγουρευόμουν αλλα΄ποτέ δεν είχα πάρει την απόφαση να διεκδικήσω. Τελικά όταν κάτι το θες πολύ έρχεται μόνο του σε σένα? δεν ξερω. Μάλλον.

Μπορεί να έχεις γνωρίσει χίλιους ανθρώπους και να μην έχει καταφέρει κανένας να σε αγγίξει..μπορεί να γνωρίσεις έναν άνθρωπο και να σου αλλάζει όλη τη ζωή.(ατακα απο ταινία που είδα πρόσφατα)